𝙫𝙖𝙧𝙞𝙖𝙗𝙡𝙚

.

به نام خدای رنگین کمان؛ ‏بچه‌ها نخندین.. درود به ملت شریف ایران، من هم فرزند کسی هستم. مبین مامان، اومدم مامان. سکوت شما یعنی حمایت از ظلم و ظالم. اگرم هر بلایی سرم اومد میخوام خبرش مثل بمب بترکه. سپهر من کجایی بابا؟ من نمی‌ترسم، چهل و هفت ساله مردم. من این حور و پری رو بیست و سه سال خودم پروردم، تو قبر نگاش کنم؟ مانی بابا تو برو منم میام. مگه ما چی هستیم که برای ما تانک میارن؟ ما اگه پول داشتیم اسلحه بخریم خب می‌رفتیم نون می‌خریدیم. اگر آزاد شد.. خوشحالی کن به جای من. ما تو این شهر غریبیم. به رونیکا چی بگم؟ بچه‌ام هشت سالشه. به مامان چیزی نگو. عزیز اینا برای ورزشه. اینا برای طناب دارشون دنبال گردن می‌گردن. الهی تیکه تیکه بشی، مرگ بر خامنه‌ای. وای محسن. سهم بچه‌ی من توی مملکت من پنج تا گلوله بود. سکوت ما خیانت است. آقا اونور هم جنازه هست؟ اوه تا دلت بخواد. حیدر حیدر کنان به بچه‌ی من شلیک کردن. پهلوونمو اینجا کشتن. هواپیما آتیش گرفته. ندا نترس، ندا بمون. بچه ها تیر خوردم؟ نمیرم فقط. آقا این خطو می‌شناسی؟ تیر خورده. نفس نمی‌کشه. خامنه‌ای الان حکومت کن. رو خون بچه‌هامون حکومت کن. ما را به خاطر بیاور که تازه جوانانی بیست و دو ساله بودیم. متهم ابراز پشیمانی نکرد. بچه‌ها کمک، ناموساً کمک. شما خودتونم می‌دونید با آبان نابود شدید و این آبان ادامه داره.. @Moris_news

انقدر غم و گریه دارم که تا سالیان بعد هم در من باقی میمونه.این تروما با هیچی خوب نمیشه.

شاید باید برم دوباره اینترنتم رو قطع کنم چون جنبه دیدن این همه درد رو یکجا ندارم هر پستی رو که میبینم جنازست.دلم برای تک تک بچهایی که بخاطر این حرومزاده‌ ها پر پر شدن خونه، برای زندگی‌هایی که اتفاق نیفتادن، خاطرهایی که ساخته نشدن، خند‌ه هایی که هیچوقت شنیده نشدن، عشق‌هایی که تبدیل به خاکستر شدن. به‌ خاطر یک مشت حرومزاده، بچه‌هایی که تو جنگ هشت ساله شهید شدن یا جانبازن، کوی دانشگاه، اتفاق سال هشتاد و هشت، اعتراضات ۹۶ و ۹۸، هواپیمای اوکراینی، کرونا، انقلاب زن زندگی آزادی، و این روزها. اگر بخوام تک تک رو بگم باید چهل و هفت سال بنویسم، این‌ها اشغال‌هایی هستن که چه غیر مستقیم چه مستقیم آدم کشتن و جنایت کردن. من فقط میسوزم و تبدیل به اشک میشم و درد و عصبانیت. ای انسان این آزادی چی بود که لایقش نبودی؟

اینکه تهش نمیدونم چی میشه اعصابم رو خورد میکنه، اینکه باز بازنده باشیم روانیم میکنه، کاش یکی اسپویل کنه بعدش چی میشه. کم کم دارم عقلم رو از دست میدم.

آسمون ما نمیای پر پرواز؟

0:47

اینا هم دیگه خیلی شجاعت به خرج می‌دن و می‌خوان بگن ما هم معترضیم و اینا، تهش یه غر کلی راجع به سخت بودن زندگی می‌زنن. برو بابا کار نمی‌کنه دیگه.

سالهاست که هر شب با ترس از سقوط می‌خوابید؛ سالهاست که به امید یک شب پیروزی می‌جنگیم.

حتی فکر به این که اینا یه روزی نباشن، سطل سطل سروتونین پخش میکنه تو بدنم.

Maybe in another universe.