چای ‌لب سوز.

«همیشه یه پای خوشی، لَنگه.»

«میگم قربونت درد که حتما نباید به اندازه‌ی یک کوه باشه تا به حساب بیاد، همین دردهای کوچیکی که از همشون رد می‌شی و می‌گی مهم نیست مثل سنگ‌ریزه‌هایی هستن که وقتی روی هم جمع می‌شن خیلی خسته‌ت می‌کنن. »

«کاش شبی هم غفلتاً به باغ‌های انگور برسیم.»

«خیلی بامزه‌ایی هست، یکیو می‌بینی انقدر بهش حس نوستالژیک عجیبی داری و دوست‌داشتنیه که با خودت فکر می‌کنی مثلاً تو کجا بودی بهمن سال پیش؟ وقتی من فلان چیزو داشتم از سر می‌گذروندم؟ چرا زودتر نیومدی ،از روی کدوم پل رد شدی سال پیش فلان موقع؟ نازه این حس و ناراحت‌کننده. »

«امروز رو با چشمان بی‌سرمه، نیمرخ غمگین، بوی عطر جدید و نگاهی پر از آب مرواریدم گذروندم.»

«خونه‌ی ما قصه داره ،تمشک و پسته داره ‏پشت خنده‌های گرمش، آدمای خسته داره.»

«خوشم می‌آمد او را نگاه کنم.»

«بوی زمین بارون خورده همه جارو گرفته.»

هدیه چقدر قشنگ درباره‌ی معشوق می‌نویسه✨

-من عاشق روحت شدم قبل اینکه حتی بتونم پوستتو لمس کنم.

پرسیدند: چرا چنین بی‌مرز دوستش داشتی؟ گفتم: او زخم‌هایم را بوسید و رنجم را باور کرد...

شما نگاه کنج دنجُ✨

عکسایی که هدیه میزاره چنلش و خیلی دوست دارم🥹

حواسم نبود، دو فنجان چای ریختم.

«تاب آوردن.» از بالا و پایین آمدن قفسه سینه‌ات که نشان می‌دهد هنوز تاب زندگی را داری.