فرزندِ خَلَفِ استاد اسپلینتر

رُک بودن بنظرم همیشه یک جور تناقض بوده. از یه طرف آدم باید حرفشو بزنه، واضح و بی‌حاشیه. از اون طرف، بعضی وقت‌ها بعد از یک جملهٔ صادقانه، سکوت سنگینی توی فضا می‌پیچه؛ نگاه‌ها عوض می‌شه، یکی اخم می‌کنه، یکی لبخند مصنوعی می‌زنه، و شبیه این‌ها. دوستم می‌گفت: «یه مدت فکر کردم شاید باید خودم رو سانسور کنم. شاید رک بودن یک نقطه‌ ضعفه، نه نقطه‌ قوت». بهش گفتم: «مشکل از رک بودن نیست؛ از چگونگی رک بودنه». صراحت، اگه آغشته به احترام نباشه، شبیه پتکیه که بی‌هدف فرود میاد. اما همون صراحت، اگه با دلسوزی همراه باشه، می‌تونه یه چراغ بشه، روشن‌کنندهٔ راه کسی که شاید خودش رو نمی‌بینه. بعضی‌ها می‌گن رُک بودن نشونهٔ اعتمادبه‌نفسه. شاید. ولی یک وقت‌هایی آدم اون‌قدر رک می‌شه که دیگه کسی جرأت نمی‌کنه نزدیکش بشه. یک‌جور زره می‌سازه از بی‌پرده‌گویی. امن، ولی تنها. آدم باید یاد بگیره قبل از گفتن هر چیزی، چند ثانیه مکث کنه. نه برای دروغ گفتن یا پنهون‌کاری، فقط برای سنجیدن وزن کلمه‌ها. رک بودن خوبه، اما اگه بدونی کی، کجا و چطور باید رُک بود عالی می‌شه. گاهی هم بهترین شکل صداقت، آروم‌ترین و مهربون‌ترین نوعشه.

عموی مامانم برام همون پدربزرگیه که همیشه آرزوش رو داشتم.

اینجا حتی نمی‌تونی درست‌حسابی با جمله‌های انگیزشی ارتباط بگیری چون دقیقا وسط جمله یه آقازاده نشسته که کل مفهومش رو نقض میکنه.

همه‌ش احساس می‌کنم یه چیزی رو گم کرده‌م. حالا تا ببینیم بوش کِی درمیاد.

پدر و مادرم خیلی جاها لغزیدن، خیلی جاها اشتباهاتی کردن که گاهاً جبران‌ناپذیر بود و مطمئن نیستم بتونم بعضی کاراشون رو ببخشم. اما حقیقت اینه که اونا چرخه‌ی سمی نسل‌های قبل از خودشون رو شکستن. هرچند نصفه و نیمه، اما موفق شدن. به من فرصت رشد دادن؛ فرصت کشف کردن و احساس کردن و تجربه کردن و دوست داشته شدن و مهم‌تر از همه، فرصت تعقل و تفکر مستقل. و من بابت تمام کارهایی که برام انجام دادن یا سعی کردن انجام بدن، بابت تمام فداکاری‌هاشون و تک تک موهای سفیدشون تا ابد ازشون متشکرم.

Only suckers call it soccer.

به طور کلی در سطح کشور بدترین دست‌فرمون رو شمالی‌ها دارن. (چاکر عزیزای شمالی البته)

بدبختی یعنی جیش داشته باشی و تو دستشویی یه سوسک باشه.

دلم حرفای بسیار عمیق، غیر سطحی، و کمی احساسی می‌خواد.

Okay maybe I shouldn't have drank almost a liter of energy drink in 24 hours. I can pretty much hear the angel of death calling out my name.

بعضی هنرمندها هم یکطوری می‌رینند که آدم دیگر نمی‌تواند از اثرشان لذت ببرد. سرت را بکن توی کانت به هنرت برس دیگر. این کان کانک بازی‌هایت برای چی است.

حمل بر خودستایی نباشه، با نورپردازی درست عجب جیگریم.

واقعاً درود خدایان به روح اونی که نوشیدنی انرژی‌زا رو اختراع کرد. نور بباره به قبرت عزیزم.

There is comfort in anonymity. Some sort of peace and safety that often cannot be found in intimacy.

یه مرده نشسته صندلی جلوییم پس‌زمینه‌ی گوشیش عکس خامنه‌ایه😂

پیش به سوی رشت.

کاش جی‌کی رولینگ انقدر نمی‌رید. الان دیگه نمی‌تونم فیلمای هری پاتر رو ببینم.