أوهام…

آخرین شب… امام حسین(ع) می‌دانست که فردا، روز نبرد و شهادت است. آن شب، اهل‌بیت و یارانش را جمع کرد و در سخنی که تاریخ مانند آن را کمتر به یاد دارد، بیعت را از دوش آنان برداشت و فرمود: «تاریکی شب شما را پوشانده است؛ هر کس می‌خواهد برود، آزاد است و هیچ مسئولیتی بر او نیست.» اما هیچ‌کس نرفت. نه از خاندانش و نه از یارانش. یکی پس از دیگری برخاستند و گفتند که زندگی پس از حسین(ع) برایشان معنایی ندارد. برخی گفتند اگر هزار بار کشته شوند و دوباره زنده گردند، باز هم او را تنها نخواهند گذاشت. آن شب، کربلا میدان جنگ نبود بلکه میدان انتخاب بود. انتخاب میان ماندن و رفتن، میان ترس و ایمان، میان جان و حقیقت. و همه آنان، حقیقت را برگزیدند. (((نهم محرم، شب آشکار شدن بزرگی انسان‌ها بود؛ شبی که وفاداری، زیباترین تصویر خود را در تاریخ به نمایش گذاشت.)))