متاح الآن! بحث تيليغرام 2025 — أهم رؤى العام 
أوهام…
الذهاب إلى القناة على Telegram
کل شئي کان بخیر.. t.me/BluChtBot?start=67a4a008b8d4ae888541
إظهار المزيد1 132
المشتركون
-324 ساعات
-77 أيام
-13930 أيام
جاري تحميل البيانات...
جذب المشتركين
يونيو '26
يونيو '26
+251
في 0 قنوات
مايو '26
+1 309
في 1 قنوات
Get PRO
أبريل '26
+6
في 0 قنوات
Get PRO
مارس '26
+1 508
في 0 قنوات
Get PRO
فبراير '26
+18
في 1 قنوات
Get PRO
يناير '26
+5
في 0 قنوات
Get PRO
ديسمبر '25
+21
في 2 قنوات
Get PRO
نوفمبر '25
+10
في 0 قنوات
Get PRO
أكتوبر '25
+7
في 1 قنوات
Get PRO
سبتمبر '25
+8
في 2 قنوات
Get PRO
أغسطس '25
+44
في 4 قنوات
Get PRO
يوليو '25
+40
في 4 قنوات
Get PRO
يونيو '25
+21
في 3 قنوات
Get PRO
مايو '25
+45
في 5 قنوات
Get PRO
أبريل '25
+115
في 6 قنوات
Get PRO
مارس '250
في 3 قنوات
Get PRO
فبراير '25
+131
في 1 قنوات
Get PRO
يناير '250
في 2 قنوات
Get PRO
ديسمبر '240
في 1 قنوات
Get PRO
نوفمبر '240
في 1 قنوات
Get PRO
أكتوبر '240
في 2 قنوات
Get PRO
سبتمبر '24
+26
في 2 قنوات
| التاريخ | نمو المشتركين | الإشارات | القنوات | |
| 25 يونيو | 0 | |||
| 24 يونيو | +2 | |||
| 23 يونيو | +1 | |||
| 22 يونيو | 0 | |||
| 21 يونيو | +1 | |||
| 20 يونيو | +2 | |||
| 19 يونيو | +1 | |||
| 18 يونيو | +6 | |||
| 17 يونيو | 0 | |||
| 16 يونيو | +2 | |||
| 15 يونيو | 0 | |||
| 14 يونيو | +1 | |||
| 13 يونيو | 0 | |||
| 12 يونيو | 0 | |||
| 11 يونيو | +1 | |||
| 10 يونيو | 0 | |||
| 09 يونيو | 0 | |||
| 08 يونيو | +136 | |||
| 07 يونيو | 0 | |||
| 06 يونيو | 0 | |||
| 05 يونيو | 0 | |||
| 04 يونيو | +96 | |||
| 03 يونيو | +1 | |||
| 02 يونيو | 0 | |||
| 01 يونيو | +1 |
منشورات القناة
| 2 | آخرین شب…
امام حسین(ع) میدانست که فردا، روز نبرد و شهادت است.
آن شب، اهلبیت و یارانش را جمع کرد و در سخنی که تاریخ مانند آن را کمتر به یاد دارد، بیعت را از دوش آنان برداشت و فرمود:
«تاریکی شب شما را پوشانده است؛ هر کس میخواهد برود، آزاد است و هیچ مسئولیتی بر او نیست.»
اما هیچکس نرفت.
نه از خاندانش و نه از یارانش.
یکی پس از دیگری برخاستند و گفتند که زندگی پس از حسین(ع) برایشان معنایی ندارد. برخی گفتند اگر هزار بار کشته شوند و دوباره زنده گردند، باز هم او را تنها نخواهند گذاشت.
آن شب، کربلا میدان جنگ نبود بلکه میدان انتخاب بود.
انتخاب میان ماندن و رفتن، میان ترس و ایمان، میان جان و حقیقت.
و همه آنان، حقیقت را برگزیدند.
(((نهم محرم، شب آشکار شدن بزرگی انسانها بود؛ شبی که وفاداری، زیباترین تصویر خود را در تاریخ به نمایش گذاشت.))) | 261 |
| 3 | الليلة الاخيرة
في التاسع من محرّم سنة إحدى وستين للهجرة، جمع الإمام الحسين (عليه السلام) أهل بيته وأصحابه، بعدما أيقن أنّ القوم عازمون على قتاله في اليوم التالي.
وفي موقفٍ لم يشهد له التاريخ نظيراً، رفع عنهم البيعة وأذن لهم بالرحيل، وقال لهم إنّ الليل قد سترهم، فمن أراد الانصراف فليفعل، ولا تبعة عليه.
لكنّ أحداً لم يغادر.
وقف أهل بيته وأصحابه يعلنون تمسّكهم به، ويرفضون الحياة بعده. وتتابعت كلمات الوفاء من مسلم بن عوسجة وزهير بن القين وغيرهما، معلنين أنّهم لو قُتلوا ثم أُحيوا مراراً لما تركوا الحسين وحده.
كانت ليلةً انكشف فيها معدن الرجال، وتجلّى فيها معنى الوفاء بأسمى صوره.
ضمن سلسلة «مشاهد من الطف»، نتابع يوماً بعد يوم محطات النهضة الحسينية حتى عاشوراء. | 259 |
| 4 | مرتضى_حرب_من_ادكن_باب_خير_واعتنيله_بحاجتي.mp3 | 254 |
| 5 | #محمد باقر الخاقاني ليتني في كربلاء قد كنت شيئا ليتني #بداعت_امك_حط_لايك_وشترك | 1 |
| 6 | تشنگی هر لحظه بیشتر میشد و کربلا آرامآرام به سرنوشت بزرگ خود نزدیکتر.
در آن شب، امام حسین(ع) خواست با عمر بن سعد گفتوگویی دور از هیاهوی سپاهها داشته باشد؛ شاید هنوز راهی برای بیدار شدن وجدانی باقی مانده باشد.
وقتی روبهروی هم قرار گرفتند، حسین(ع) با مهربانی و دلسوزی فرمود:
«آیا از خدا نمیترسی؟ تو مرا میشناسی؛ چرا در برابر من ایستادهای؟ این راه را رها کن و به حق بپیوند.»
اما عمر بن سعد دلش را به آرزویی سپرده بود که سالها در انتظارش بود؛ قدرت و حکومت.
از خانهاش گفت، از داراییاش گفت و از خانوادهاش. امام برای همه نگرانیهای او راهحل داشت، اما مشکل جای دیگری بود؛
گاهی انسان آنقدر به دنیا دل میبندد که دیگر صدای حقیقت را نمیشنود.
حسین(ع) دریافت که او انتخابش را کرده است؛
انتخابی که شاید تاج و مقام میآورد، اما آرامش وجدان و رستگاری را میگرفت.
پس از او روی گرداند؛ با اندوه کسی که میبیند انسانی، آگاهانه نور را رها میکند و به سوی تاریکی میرود.
و این شاید تلخترین بخش ماجرا بود…
دو روز مانده به عاشورا، هنوز درِ بازگشت باز بود؛ هنوز حسین(ع) دست هدایت را به سوی دشمنش دراز کرده بود.
اما در هشتم محرم، فقط یک گفتوگو به پایان نرسید؛
آخرین فرصتِ نجات از دست رفت، و کربلا یک گام دیگر به عاشورا نزدیک شد | 514 |
| 7 | اشتدّ العطش على خيام الحسين (عليه السلام)، فيما كانت كربلاء تقترب من لحظتها الحاسمة.
في تلك الليلة، طلب الإمام الحسين لقاء عمر بن سعد بعيداً عن الجند. وحين التقيا، دعاه إلى ترك معسكر ابن زياد والوقوف مع الحق، قائلاً: «أما تتقي الله؟ أتقاتلني وأنت تعلم من أنا؟»
لكنّ عمر بن سعد أخذ يعتذر تارةً بداره، وأخرى بأمواله، وثالثةً بأهله. وكان الحسين يطمئنه في كل مرة، إلا أن قلبه كان قد تعلّق بولاية الريّ وسلطانها.
عندها أدرك الحسين أن الرجل قد اختار طريقه، فانصرف عنه وهو يقول: «لا غفر الله لك يوم حشرك.»
حتى قبل يومين فقط من عاشوراء، ظلّ الحسين يفتح باب النجاة لخصمه، ويمنحه فرصةً أخيرة للعودة إلى الحق.
وفي الثامن من محرّم، لم يَضِع حوارٌ بين رجلين فحسب…
بل ضاعت آخر فرصةٍ كان يمكن أن تمنع وقوع المأساة. | 485 |
| 8 | چقدر عجیب و ترسناک هست که ادم ها چهرهشون بعد از شنیدن افکارشون توی نظرم تغییر میکنه..
در واقع انسان عقل قلب و روحی هست که پشت زبانش پنهان شده… | 513 |
| 9 |  لا يوجد نص... | 518 |
| 10 | Shahad_Mustofa_–_قصيدة_عباس_يعيوني_كاملة_|_ملا_باسم_الكربلائي.m4a | 516 |
| 11 | تشنگی بر خیمههای حسین(ع) سایه انداخته بود. مشکها خالی شده بودند و صدای «آب» کودکان از میان خیمهها به گوش میرسید.
عباس بن علی(ع) که تاب دیدن عطش اهل حرم را نداشت، با سی سوار و بیست پیاده، به همراه بیست مشک و در کنار نافع بن هلال، به سوی فرات حرکت کرد.
نگهبانان فرات به فرماندهی عمرو بن حجاج راه را بستند و گفتند حتی قطرهای آب نخواهند داد. اما عباس(ع) و یارانش از میان آنان گذشتند، مشکها را پر کردند و آب را به خیمهها رساندند.
آن روز، لبهای خشکیده کودکان برای ساعتی سیراب شد و آرامش به خیمهها بازگشت.
از همان روز، عباس(ع) به لقبی شناخته شد که نه از میدان جنگ، بلکه از مهربانی و وفاداریاش به دست آمد:
«سقّا»؛ مردی که تشنگی خود را فراموش کرد تا دیگران سیراب شوند. | 506 |
| 12 | جفّت القِرَب، واشتدّ الحر، وبدأت أصوات الأطفال ترتفع من بين الخيام تطلب شربة ماء.
هناك، وقف أبو الفضل العباس يشاهد وجوه الصغار وقد أنهكها الظمأ، ويسمع استغاثاتهم التي لم يكن يستطيع أن يتجاهلها.
كيف يهدأ وهو يسمع نداء الماء يتردد في أرجاء المخيم؟
فنهض العباس، لا مدفوعاً بأمرٍ ولا طلباً لمجد، بل مدفوعاً بلوعةٍ سكنت قلبه منذ أن رأى العطش يطرق خيام الحسين.
خرج وقد صحب معه ثلاثين فارساً، وعشرين راجلاً، وحملوا معهم عشرين قربة، يتقدمهم هو ونافع بن هلال المرادي وهو من أفذاذ أصحاب الامام الحسين (عليه السلام) ، واتجهوا نحو الفرات الذي حُرموا منه ظلماً.
اعترضتهم قوات الحراسة عند الفرات بقيادة عمرو بن الحجاج الزبيدي وهو من مجرمي جيش ابن زياد، وقد عهدت إليه حراسة نهر الفرات وقال لن تأخذوا قطرةٍ من هذا الماء ،
فسخر العباس من كلامه، واقتحم الفرات فثار في وجوههم عمرو بن الحجاج ومعه مفرزة من جنوده، وحاولت أن تمنعهم،
فالتحم بهم العباس بن علي (عليه السلام)، ونافع بن هلال، ودارت بينهم معركة إلّا انّه لم يقتل فيها أحد من الجانبين، لان رجال الحسين لم يكونوا قد خرجوا من أجل القتال، بل من أجل الماء. ملؤوا القِرَب، وعادوا بما خرجوا لأجله.
حينها عاد العباس بالماء للمخيم وارتوت الخيام بعد عطش، وسكنت أصوات الصغار قليلاً،
ورأى الحسين في أخيه العباس صورة الوفاء بأبهى معانيها.
ومنذ ذلك اليوم، التصق بأبي الفضل لقبٌ لم تمنحه له معركة، ولم يصنعه سيف… بل صنعته دموع الأطفال.
فصار يُعرف بـ”السقّاء”… | 300 |
| 13 | باسم_الكربلائي_–_اخاف_من_اعوفك.mp3 | 304 |
| 14 | کربلا آرامآرام وارد مرحلهای تازه میشد؛ مرحلهای که در آن، نه فقط انسانها، بلکه حتی آب نیز از رسیدن به حسین(ع) بازداشته میشد.
در این روز، حبیب بن مظاهر که سالها افتخار همراهی امیرالمؤمنین(ع) را داشت، بار مسئولیت یاری امامش را بر دوش گرفت و شبانه راهی قبیله بنیاسد شد.
او به میان قوم خود رفت و آنان را به یاری فرزند رسول خدا فراخواند.
دعوتش بیپاسخ نماند.
مردانی از بنیاسد ندای حق را شنیدند و آماده شدند تا به کاروان حسین(ع) بپیوندند. آنان میدانستند راهی که انتخاب کردهاند، شاید به بازگشتی ختم نشود؛ اما حقیقت، ارزش آن را داشت که برایش جان فدا شود.
گروه به سوی کربلا حرکت کرد…
اما پیش از آنکه به خیمههای حسین(ع) برسند، نیروهای عمر بن سعد از ماجرا آگاه شدند و راه را بر آنان بستند.
درگیری کوتاهی رخ داد و بنیاسد ناچار شدند بازگردند.
نه از آن رو که دلشان از یاری حسین(ع) خالی شده بود، بلکه چون شمشیرها میان آنان و امامشان دیوار کشیده بودند.
و حسین(ع) ماند…
در انتظار یارانی که میخواستند به او برسند، اما اجازه رسیدن نیافتند.
در همان روز، حادثهای دیگر نیز آغاز شد؛ حادثهای که مقدمه یکی از دردناکترین فصلهای کربلا بود.
سپاه دشمن به سوی فرات حرکت کرد و نخستین حلقههای محاصره را پیرامون آب شکل داد.
هنوز تشنگی بزرگ فرا نرسیده بود، اما نشانههای آن آشکار شده بود.
دشمن تصمیم گرفته بود آب را نیز به سلاحی در این نبرد تبدیل کند.
از آن روز، فرات دیگر فقط یک رود نبود؛
آزمونی بود میان انسانیت و قساوت.
در یک سو، مردانی ایستاده بودند که حتی آب را از کودکان دریغ میکردند؛
و در سوی دیگر، کسانی که برای حفظ کرامت انسان و زنده نگه داشتن حقیقت ایستاده بودند.
ششم محرم، روزی بود که دو محرومیت همزمان آغاز شد:
یارانی بودند که میخواستند به حسین(ع) برسند و نتوانستند…
و آبی بود که میخواست به خیمههای حسین(ع) برسد و نگذاشتند.
کربلا گامبهگام به عاشورا نزدیک میشد؛
جایی که تاریخ میخواست ببیند انسان تا کجا میتواند سقوط کند.. | 319 |
| 15 | في السادس من محرّم سنة إحدى وستين للهجرة، حمل حبيب بن مظاهر همَّ النصرة إلى قومه من بني أسد، فخرج إليهم ليلاً يدعوهم إلى الوقوف مع الحسين (عليه السلام).
استجاب الرجال، وتحركوا نحو كربلاء تلبيةً لنداء الحق، لكنّ الحصار كان قد بدأ يشتد، فاعترضتهم قوات عمر بن سعد قبل أن يصلوا إلى الإمام، فعادوا مكرهين، وبقي الحسين ينتظر أنصاراً حالت السيوف بينهم وبينه.
وفي اليوم نفسه بدأت أولى خطوات التضييق على خيام الحسين، حين تحركت قوات العدو لتطويق الفرات، إيذاناً بمرحلةٍ جديدة من المعاناة ستترك آثارها على الرجال والنساء والأطفال في الأيام القادمة.
بين ناصرٍ مُنع من الوصول، وماءٍ بدأ يُمنع من الوصول، كانت كربلاء تمضي بثبات نحو قدرها العظيم.
ضمن سلسلة «مشاهد من الطف»، نتابع يوماً بعد يوم محطات النهضة الحسينية حتى عاشوراء | 302 |
| 16 | العلم عالكاع يا حيدر(M4A_128K).m4a | 321 |
| 17 |  +2لا يوجد نص... | 310 |
| 18 | +2 لا يوجد نص... | 1 |
| 19 | +2 لا يوجد نص... | 1 |
| 20 | پنجم محرم
کربلا روزبهروز بر حسین(ع) و یارانش تنگتر میشد.
عبیدالله بن زیاد دیگر به نیروهایی که پیشتر فرستاده بود قانع نبود. پیدرپی بر شمار سپاهیان عمر بن سعد میافزود تا سرانجام لشکری عظیم در برابر کاروان کوچک حق شکل گرفت؛ لشکری که شمار آن را تا سی هزار نفر نوشتهاند.
سی هزار نفر…
جمعیتی که نه برای فتح سرزمینی بزرگ گرد آمده بودند، نه برای مقابله با ارتشی نیرومند؛
بلکه برای رویارویی با فرزند دختر پیامبرشان و جمع اندکی از خاندان و یاران وفادارش.
در همین روز، ابن زیاد نامهای برای شبث بن ربعی فرستاد و او را به پیوستن به جنگ حسین(ع) فراخواند.
شبث که نمیخواست آشکارا به این نبرد وارد شود، خود را به بیماری زد؛ شاید از این مأموریت معاف گردد.
اما ابن زیاد فریب نخورد و برایش پیام فرستاد:
«به من خبر رسیده که خود را بیمار نشان میدهی. اگر در اطاعت ما هستی، بیدرنگ نزد ما بیا.»
شبث چارهای ندید. شبانه، پس از نماز عشا، به دارالاماره رفت؛ آنچنان که کسی آثار بیماری ساختگی را در چهرهاش نبیند.
ابن زیاد او را به گرمی پذیرفت، در کنار خود نشاند و گفت:
«دوست دارم برای یاری عمر بن سعد، به جنگ این مرد بروی.»
و شبث پاسخ داد:
«فرمان میبرم، ای امیر.»
اما تلخترین بخش ماجرا چیز دیگری بود…
شبث بن ربعی همان کسی بود که چندی پیش، در شمار بزرگان کوفه، برای امام حسین(ع) نامه نوشته و او را به آمدن دعوت کرده بود.
او در نامه خود نوشته بود:
«سرزمین سرسبز شده، میوهها رسیده و همه چیز آماده است؛ به سوی ما بیا، که بر سپاهی مهیا و آماده وارد خواهی شد.»
چه فاصله کوتاهی بود میان آن دعوت و این خیانت.
اما ترس از دست دادن مقام، و دلبستگی به دنیا، گاهی انسان را به جایی میرساند که در برابر حقیقتی که خود به آن شهادت داده است نیز میایستد.
شبث بر اسب خود سوار شد و با چهار هزار جنگجو راهی کربلا گردید؛
چهار هزار نفر دیگر برای محاصره مردی که هیچ لشکری برای کشورگشایی نداشت و تنها برای احیای حقیقت قیام کرده بود.
اما آن سوی میدان، صحنهای کاملاً متفاوت جریان داشت.
هرچه بر تعداد دشمنان افزوده میشد، یقین یاران حسین(ع) بیشتر میشد.
هرچه لحظه امتحان نزدیکتر میگردید، دلهایشان آرامتر و قدمهایشان استوارتر میشد.
آنها در چهره حسین(ع)، تمام حقیقت را میدیدند؛
و کسی که حقیقت را یافته باشد، از کثرت دشمنان هراسی ندارد.
به همین سبب دلهایشان سرشار از اطمینان بود، شمشیرهایشان آماده، و جانهایشان مهیای فدا شدن در راه آرمانی که به آن ایمان داشتند.
پنجم محرم، تفاوت دو اردوگاه تنها در تعداد نفرات نبود.
تفاوت اصلی در چیزی عمیقتر نهفته بود:
در یک سو، مردانی ایستاده بودند که ترس برای دنیایشان آنان را گرد هم آورده بود؛و در سوی دیگر، مردانی که آماده بودند همه چیز، حتی جان خویش را، در راه امامشان تقدیم کنند.
یکی برای حفظ زندگی آمده بود…
و دیگری برای معنا بخشیدن به آن… | 563 |
