𝙇𝙞𝙩𝙩𝙡𝙚 𝙒𝙝𝙖𝙡𝙚

روزها از گلوی ما رد میشن، شب‌ها از روی استخونامون. سهممون از دنیا، کف دستای زخم‌خورده و چشماییه که خواب رو یادشون رفته. زندگی مثل یه سگ ولگرد افتاده به جونمون؛ نه اون‌قدر گاز می‌گیره که بمیری، نه اون‌قدر ولت می‌کنه که نفس بکشی. فقط هر روز یه تیکه از آدم رو با خودش می‌بره. انگار قرار بوده آخرش چیزی از ما نمونه، جز ردِ پاهایی که هیچ‌وقت به خونه نرسیدن. مقصد؛ همون نقطه‌ایه که ازش فرار کردیم. ۱۴۰۵/۰۴/۰۴ -طه

*** اگر روزی از من بپرسند او که بود، خواهم گفت: کودکی تنها، نشسته در قایقی کوچک در دل اقیانوسی بی‌انتها؛ آرام، بی‌هراس از عمق و طوفان، تنها پارو میزد. او برای من ؛همیشه بوی اقیانوس میدهد. -طه @asletahaa

گاهی فکر می‌کنم بعضی آدم‌ها را برای ماندن به ما نمی‌دهند، برای این می‌آورند که معنای یک فقدانِ طولانی را یاد بگیریم. نه آن فقدانی که با رفتن آغاز می‌شود، آن یکی که در اوجِ حضور شکل می‌گیرد. وقتی همه‌چیز سر جای خودش است، اما چیزی در عمقِ جانت مدام زمزمه می‌کند که این آرامش، خانه‌ی همیشگیِ تو نیست. شبیه ایستادن کنار دریا و دانستنِ این‌که هیچ‌وقت نمی‌توانی آب را با خودت ببری. فقط می‌توانی بنشینی، موج‌ها را تماشا کنی، و هر بار که به ساحل می‌رسند، بیشتر از قبل بفهمی که چقدر به چیزی دل بسته‌ای که قرار نیست مالِ تو باشد. بعضی آدم‌ها می‌آیند تا گوشه‌ای از روحت را بیدار کنند که پیش از آن حتی از وجودش خبر نداشتی. بعد از آن، جهان همان جهانِ قبلی است، اما دیگر هیچ‌چیز به شکلِ قبل دیده نمی‌شود. انگار کسی پنجره‌ای رو به منظره‌ای بی‌انتها باز کرده باشد؛ منظره‌ای که نمی‌توانی در آن زندگی کنی، اما دیگر هم نمی‌توانی فراموشش کنی. و تو تبدیل به زخمی از جنس نور شدی بر تنِ من. ۱۴۰۵/۰۳/۳۰ -طه

زندگی شبیه رودخانه‌ای نیست که به دریا فکر کند؛ بیشتر به سنگی می‌ماند که قرن‌ها زیر دندانِ آب خوابیده است. هر روز چیزی از آن کنده می‌شود، بی‌آنکه صدایی بلند شود. نبرد همین‌جاست؛ نه در فریادها، نه در زخم‌های آشکار. در آن فرسایشِ خاموشی که جهان با حوصله‌ای بی‌پایان بر جان آدمی تحمیل می‌کند. و آدم، با همه‌ی ترک‌هایی که برمی‌دارد، هنوز رازِ فرو نریختن را از جایی در تاریکیِ خود حفظ کرده است. انگار تمامِ ما قلعه‌هایی هستیم که مدت‌هاست سقوط کرده‌ایم، اما دیوارهایمان هنوز خبر را باور نکرده‌اند. ۱۴۰۵/۰۳/۲۸ -طه.