درخت‌نشین

ایشون از معروف‌ترین خواننده‌های سنتی خراسان بودند که متاسفانه چند سال پیش از دست دادیمشون. و چیز خاصی تو اینترنت ازشون پیدا نکردم امیدوارم بعدا منابع بیشتری درباره موسیقی خراسان پیدا کنم، ولی تو یه مصاحبه‌ای دوتار رو یه جوری زیبا و شاعرانه وصف کردن که خیلی به دلم نشست.

مثلا شما این‌و گوش بدید، با هر نوایی آدم دلش می‌خواد بگریه.

حتی موسیقی خراسان سوز و غم عمیقی داره که قلبت رو آتیش می‌کشه، بعد تو از من می‌پرسی چرا اینطوری‌ای؟!

زندگی، موفقیت نیست. زندگی، نمره‌ها یا دستاوردها نیست. زندگی نپ‌های سرحال‌کننده، نوشیدنی موردعلاقه‌ات، شب‌های فیلم، در آغوش گرفتن دوستت، دراز کشیدن روی چمن‌های خنک، ویدیوهای فان، دیدن بچه‌ی کوچولوی گیاهت، طولانی‌تر شدن روزها، شمع‌ها، پیدا کردن یک لباس که واقعاً به تو میاد، تعریف کردن از دیگران، اون یک آهنگ، دوش‌هایی که جان دوباره میدن، بوی گل‌ها، کافه‌ها یا کتابفروشی‌های دوست‌داشتنی، و تمام کردن یک دفترچه یادداشت. این واقعاً معنای زندگی است. کوچک‌ترین چیزها.

تازه الان نه تنها باید مراقبش بود، بلکه خان آقا تا وقتی می‌بینه سرم تو کتابه و بهش بی‌توجهی شده، میاد جیغ می‌زنه و وسیله‌هام رو می‌گیره. عملا برده و ملیجک دربار ایشان شدیم.

قبلا فکر می‌کردم تنهایی رقصیدن تو آشپزخونه، زیر نور آفتاب، از قشنگ‌ترین‌های جهانه، ولی نه تا وقتی که داداش کوچولوم اومد و یاد گرفت تا آهنگ پخش می‌شه نانای کنه و با دستای تپلی‌ش بشکن بزنه در حالی که نیمچه قر می‌ده، دور بزنه. الان دیگه تنهایی رقصیدن به اون قشنگی نیست.

در سریال Gilmore girls دِین به روری می‌گفت : با خودت کتاب آوردی به مهمونی؟ روری گفت : اهوم. دِین با لبخند گفت : فکر می‌کنی اون‌قدر وقت اضافه برای خوندن کتاب داشته باشی؟ روری گفت : نه. فقط دوست دارم کتاب همراهم باشه. همیشه و همه جا.

بچه‌ها، خونه و ماشین من در آینده. *گریه

یه گیاه قلب ارغوان دارم، که خیلی ساله که با منه. تو یه شیشه که روش بابونه کشیدم گذاشتمش رو میزم، و این سال‌ها خیلی شده که بهش نرسم و آبش رو عوض نکنم، چون خودمم انقدر مرده بودم که حتی پرده رو هم نمی‌تونستم بکشم کنار تا آفتاب بیاد، و اون هم آب داخل شیشه‌ش پر جلبک می‌شد، مثل مغز من که پر آفت بود. اما هم‌چنان زنده‌ست و دووم آورده این همه سال رو. دووم آوردیم باهم. و حالا چون ظریف و زشت شده، دیروز مامانم می‌گه بنداز دور دیگه این گل رو. و من چطوری به مامان بگم که این گل مثل شیشه عمر و تیکه‌ای از خودمه و برام حکم یکی از جان‌پیچ‌های ولدرمورت رو داره که بعد گفتنش شبش بیرون نخوابم؟

how am i supposed to make people feel more alive when i have no lights left in me?

شما را نمی‌دانم ولی این نهایت سامر وایبی‌ست که اتاق و سامر من تجربه کرده‌اند.

امروز صبح، خیابون‌ها یه دختر دیوانه دیدند که از همه چی عکس می‌گرفت.

آااااااا، چه خوشگل و سبزهههه. چای سبز، تمبر سبز و من و پدرم کرولی:))))) خیلی خوشگله، بوس بهت آیناز نانازم. ⁦(⁠✯⁠ᴗ⁠✯⁠)⁩