⋆ لـالـایـی‌ِآبـی࣪𓏲ּ

«آجوشی زندگی هنوز هم ادامه داره؟» »داره آبی.» «حتی با تمام بدی‌هاش؟» «حتی با تمامِ درد و غم‌هاش...»

#آجوشی‌و‌آبی؛ نـیـد

تازه داشتم با لهجه تایلندی کنار می‌اومدم که هنگ‌کنگی وارد شد...

«بدترین حس دنیا، حس پشیمونی‌ایِ که آدما بهت میدن، بعد از اینکه بهشون عشق دادی، اهمیت دادی، وقت گذاشتی، مهربونی‌ کردی و اونا قدر ندونستن.»

سلام بچه‌ها اگه اینجا رو چک می‌کنید و دوستش دارید فوروارد کنید پیداتون کنم می‌خوام تلگرامم رو خالی کنم.

اگه پست جدید گذاشتی چند روز اخیر فوروارد کن ببینمش و فوروارد کنم اینجا🫪

⏳ Challenge. - درود و مهر. این پیام + این پیام رو فوروارد کنید تا بر اساس حال‌وهوای کانالتون، یه سرنوشت داستانی برای شما انتخاب کنم. سرنوشتی که انگار از اول در انتظار شخصیتتون بوده. - چک کنید خط نخورده باشه. - ما هم 500 رو رد کنیم؟

خون از لب‌هایم می‌چکد، راه خود را می‌گیرد و جاری می‌شود. تلاشی برای زدودن نجسی آن نمی‌کنم و در عوض، به سوی آینه می‌روم و جسم خود را نظاره میکنم که چگونه با آن مایه‌ی قرمزفام خو گرفته؛ به‌سان نقشی که بر پوست تنم ریشه دوانده باشد. رشته‌های سرخ، از میان چاک سینه‌ام گذشتند، بر پیکرم مسیرهای نامعلومی ترسیم کردند و بر انحنای شکمم راه گشودند. گاه به هم می‌پیوستند و گاه در امتداد کمانش تنم، از یکدیگر می‌گریختند و نقش‌هایی می‌ساختند که هیچ دستی قادر به تکرارشان نبود. لب‌هایم با دیدن این صحنه که گویی بازنمایی نوشته‌های ذهنی‌‌ست بیمار، به لبخندی باز شدند و سپیدی دندان‌هایم را نمایان کردند؛ دندان‌هایی که آنها هم به نقش سرخ خو گرفته بودند. جسم ظریف فانی‌ام نیز؛ این اثر را پذیرفته بود و چنان با آن درآمیخته بود که پنداری، تنم از دیرباز بومی سپید برای میزبانی از این نگاره‌‌ی خونین بوده و از دیدن این وضعیت اسفناک، کوچکترین آزرمی نداشت. و من؛ مسحور تماشای این دگرگونی، لبخندم را از انعکاس آینه دریغ نمی‌کردم. تماشای این منظره، لذتی غریب در من برمی‌انگیخت؛ لذتی که نه می‌توانستم انکارش کنم و نه میلی به پنهان کردنش داشتم. - ꜱʜɪᴅ ᴍɪꜱᴛ.

حالا پاییز شد و بارانی که منتظرش بودی بارید بگو ببینم عزیزم اندوهِ تو باران را شست؟

رها سلیمانی

؛

منم همینطور فی دو، منم شاید نتونم عشق رو احساس کنم

از زندگی و مشکلاتش خسته شدی. نسبت به آدم‌ها بی‌حوصله شدی. همه‌چیز برات کلافه‌کننده‌اس، تا اینکه یه موجود کوچیک بهت می‌چسبه و نگاهت می‌کنه. آغوشش رو صادقانه بهت می‌بخشه و مثل آدم بزرگ‌ها باهات حرف می‌زنه... جالب شد؛ حالا دیگه زندگی و مشکلاتش خسته‌کننده نیست!

در موهای تو پرنده‌ای پنهان است پرنده‌ای که رنگِ آسمان است تو که نیستی روی پای‌ام می‌نشیند جوری نگاه می‌کند که نمی‌داند جوری نگاه می‌کنم که نمی‌دانم می‌گذارم‌اش روی تخت و از پلّه‌ها پایین می‌روم کسی در خیابان نیست و درخت‌ها سوخته‌اند کجایی؟

یانیس ریتسوس

کلمه به کلمه‌اش قلبم رو نوازش کرد🤍

لالایی آبی همیشه صدای برخورد موج ها به ساحل و میده بوی دریا میده و این هیچوقت عوض نمیشه؛)

حیف لالاییِ‌آبی که اینقدر پژمرده شده... دیگه دوست‌داشتنی نیست.

فوروارد کنید یک پستتون رو انتخاب کنم بذارم اینجا و دلیل انتخابم رو بگم☀️

این روزها در «یادم نمیره کی کنارم موند وقتی هیچ‌کس نبود»ترین روزهای زندگیم هستم.