مَکبِث

میگن به لباسی فکر میکنم که مرگ درش اتفاق میوفته من هیچوقت فکر نمیکردم که اون لباس حوله باشه

فکر کنم شش صبح بیدار شدم از اونموقع سه بار تبم رسید به ۴۱.۵ تا اوردم پایین یه مصیبت دیگه سرم اومد

همش اینجوریم که ودفاح

یجوری حالم بده از صبح حس میکنم دیگه راه برگشتی نیست

یه سال پیش با اناناسم داشتم میرفتم دعوا

عشقم اینه زندگیمون. میخوام قر بدی روم در گوشم بگی کس خوار زندگیمون

ته شهریوره، لیکورِ زردالو میخوریم و میکنیم و میکنیم برف پارو

خدایا ازت نمیگذرم همین الان شمرگزاری کردم ازت این جی بود بعدش دیدم https://www.instagram.com/reel/DbgSk0fInK8/?igsh=MTVkOWRlcmFxNTdhZw==&igsi=MTVkOWRlcmFxNTdhZw==

مهمترینش این که با وجود اینهمه انستیبل بودن از لحاظ روانی، جسمی، مالی هنوز میتونم زندگیمونو از نقاط حساسش بیارم بیرون

جدیدا کلی دلیل دارم برای شکرگزاری

اگه فردا بی من شروع شد همون آدم قبلی بمون

میگم نهههه.

بعد دختره میگه نمیتونی رو درکت کار کنی؟ یا کمی ارومتر باشی مثلا؟

میگم عره

یه خنده‌ی خنگی میکنم

میشینیم تو جمع پیش دختر پیانیسته که باباش مالک هفت تا بیمارستان تو استرالیا و فنلانده، میگم این همخونه‌ی من هرروز ساعت دو شب با سر و صدای من که یا دارم میرم سر کار یا دارم برمیگردم، بیدار میشه و خوابش میپره. همخونه‌م چهره‌ش میره تو هم سکوت عجیبی میکنه سرشو اروم تکون میده میگه اوهوم درسته. دختره میگه وای چقد غمگین خواب کافی و راحت واقعا مهمه چقدر فداکار چقدر مرد.

مثلا

من وقتی یک نفر رو خیلی دوست داشته باشم، تو جمع مخصوصا خاطراتی رو تعریف میکنم که اون شخص تو اون جریان مظلوم واقع شده.