معشوقه جناب پاریس.

رو برگردانده ای، به آسمان خیره نمی شوی زیبایی اش سوی چشمانت را گرفته است نور را نخواهی دید و به سوی تباهی قدم می گذاری زیبایی اش چنگ می اندازد بر دار و ندارت ابر های گرفته را نادیده خواهی گرفت و سر باز زده ای از جنجالی که ریشه های خشکیده محبت را به تو باز می گرداند ترس در خون تو جاریست، باریکه ی نور تو را مجذوب خود کرده است چاره ای نیست... ماه سرخ باشد یا که نیلگون تو مانده ای، تکیه زده بر پنجره کوچک آشپزخانه

کاش می شد پرواز کرد و ماه را در آغوش کشید، به میهمانی پریان کوچک رفت و چای نقره را نوشید کاش می شد قلب ز رنج رهانید و با ماه رقصید... کاش می شد که چنین شب پرواز را به چشم دید.

نجات برای ما یک قرص توهم زا بود که به جای رویای خوش خوب زیستن مرگ را تقدیممان داشت

تصویر شده ام آن سوی آیینه، آمیخته به بدبختی های یک مرده فلک زده.

دیگر فایده ندارد با کدام دروغ سرپوش می گذارند پای رفتار های منزجر کننده شان، بهانه های نشاط آور، قلب های سیاه روح های کثیف!

من بین کاغذ ها بیگانه ام، انگشت اتهام به سمتم گرفته شده دست هام رو بستن و من فقط مجبورم.

خوب که فکر میکنم به شکنجه ای ابدی تا پایان این تن محکوم شده ام.

اندازه فیل = معیار عاشق شدن.

تمام مدت داشتم سعی میکردم تا غرق نشم بعدش فقط خودمو رها کردم تا پایین و پایین تر برم حالا که به تاریکی عادت کردم نمیخوام دوباره برگرده نمیخوام.

This is do or die.