خاکسترِاقیانوس؛

برای دلتنگی‌هایی که شب‌ها نام تو را صدا می‌زنند؛ عزیزکرده‌ی من، نمی‌دانم دلتنگی از کجا آغاز می‌شود؛ از دوریِ آدم‌ها، یا از لحظه‌ای که حضورشان چنان در جانت ریشه می‌دواند که دیگر هیچ لحظه‌ای، بی‌آنکه نشانی از آن‌ها داشته باشد، کامل نیست. من گاهی دلتنگ تو می‌شوم، حتی وقتی هیچ فاصله‌ای میانمان نیست؛ دلتنگ صدایت، خنده‌هایت و آن لحظه‌های ساده‌ای که شاید برای تو چیزی جز اتفاقی معمولی نبوده‌اند، اما در گوشه‌ای از قلب من برای همیشه جا مانده‌اند. شب‌ها، این دلتنگی شکل دیگری به خود می‌گیرد. وقتی هیاهوی جهان فرو می‌نشیند و تاریکی آرام‌آرام اتاق را در آغوش می‌کشد، فکر تو از میان تمام فکرهایم راه خودش را پیدا می‌کند. آن‌وقت می‌مانم و خاطره‌ی تو، و حرف‌هایی که کاش می‌شد در سکوتی طولانی، کنار خودت به زبان بیاورم. کاش می‌دانستی گاهی تمام چیزی که از جهان می‌خواهم، چند دقیقه نشستن در کنار توست؛ شنیدن حرف‌هایت، خندیدن به چیزهای بی‌اهمیت و تماشای لحظه‌هایی که آن‌قدر ساده‌اند که آدم فراموش می‌کند روزی ممکن است دلتنگشان شود. عزیزکرده‌ی من، چه عجیب است که آدمی می‌تواند در دوردست‌ترین گوشه‌ی جهان زندگی کند و بااین‌حال، در آرام‌ترین لحظه‌های شب، نزدیک‌تر از هر کسی باشد. تو گاهی تنها با عبور از ذهنم، از سنگینی روزهایم کم می‌کنی؛ بی‌آنکه بدانی، بی‌آنکه حتی لازم باشد کاری انجام دهی. نمی‌دانم شب‌های تو چگونه می‌گذرند و پیش از بستن چشم‌هایت، چه فکرهایی از دلت عبور می‌کنند. اما اگر شبی، میان سکوت و تاریکی، نام من نیز از گوشه‌ای از خاطراتت گذشت، دوست دارم بدانی که جایی در این جهان، کسی هست که تو را نه فقط برای لحظه‌های روشن و خنده‌هایت، بلکه برای تمام آنچه هستی دوست دارد. شاید دوست داشتن همین باشد؛ اینکه کسی، حتی در نبودنش، به بخشی از آرامش تو تبدیل شود؛ کسی که دلتنگی‌اش گاهی در صدای یک آهنگ، در بوی باران یا در سکوت پیش از خواب بیدار می‌شود و تو، بی‌آنکه بخواهی، لبخند می‌زنی. و من چه بسیار شب‌ها که با فکر تو به خواب می‌روم؛ با آرزوی روزهایی که در آن‌ها فاصله‌ای نباشد، حرفی ناگفته نماند و زمان، دست‌کم برای چند لحظه، از شتاب افتادن بازبماند. اگر روزی از من بپرسند دلتنگی چه معنایی دارد، از شب‌های طولانی و پنجره‌های خاموش سخن نخواهم گفت؛ تنها از تو خواهم گفت، از کسی که نامش در سکوت شب آرام می‌گیرد و حضورش، حتی در خیال، جهان را اندکی مهربان‌تر می‌کند. چراکه بعضی آدم‌ها فقط در زندگی ما حضور ندارند؛ در خاطراتمان، در رؤیاهایمان و در آخرین فکرهای پیش از خواب نیز زندگی می‌کنند. و تو، عزیزکرده‌ی من، همان کسی هستی که شب‌هایم گاهی به یادش می‌گذرند و دلتنگی‌هایم، بی‌آنکه صدایت کنند، نامش را بلدند. — برای تو، که حتی در سکوت شب هم از دلم دور نمی‌شوی.