دایی‌ناصر‌ و شرکا

حتی نمی‌تونم تصور کنم بعضی آدم‌ها چطور این‌همه توان و جسارت عاطفی پیدا می‌کنند که داوطلبانه به آسایشگاه‌ها، شیرخوارگاه‌ها و مراکز بهزیستی سر بزنند!چطور می‌شه این حجم از رنج رو از نزدیک دید، باهاش روبه‌رو شد و باز هم با تمام وجود، مهربون موند؟ واقعاً نمی‌دونم این حجم از قدرت از کجا میاد؟ فقط امیدوارم منم روزی بتونم انجامش بدم!