𝖬𝖾𝗌𝗈𝗅𝖾🌗

حس میکنم در یک سال اخیر ماکان بند ساخته‌ی ذهنم بوده و همچین چیزی نداشتیم و توی دنیای موازی دیدمشون از بس که امسال از بیخ هیچی نداشتیم ازشون:

زندگیم اگه برا بهنام بانی فن میزدم:✨️🎀

"رو تو میشه حساب کرد، با چشمای بسته دویید"

سلام ۷ مرداده🫶🏻

از همه دنیا بسم باش. https://www.instagram.com/reel/DbWZbPVNFTj/?igsh=cGxhczB4c2JjOWxx

امیدوارم هرچی زودتر بیای و این غلیان احساساتی که از هرگوشه‌ی این فندوم داره سرریز میشه بی تو نگذره.

اینکه با کسی بزرگ شی خیلی حس عجیب و خوبی داره و ما باهات بزرگ شدیم، از پسر ۲۶ ساله‌ای که با استایل لئو ایتالیاییش اومد رو استیج و کیساس خوند و ماهارو دست مینداخت که هربار این درو نمیخونیم تا پسری که چندماه پیش روی همون استیج با لباسای سفید مثل روح پاکش داشت گیلکی میخوند و پا به پای عزیزش و ماها خوش میگذروند و میخندید، انگار هیچی نشده و تو عنوز همونی، هنوز همونقدر باعث میشی قلب ماها تند تر بتپه و هر ۷ مرداد از ذوق و استرس دل تو دل نداشته باشیم، چشمه‌ی این احساسات هرچی بشه هرچقد بگذره باشم یا نباشم قرار نیست بخشکه، همیشه قراره یه بخشی از وجودم همیشه همینقدر خوشحال باقی بمونه با وجود هر غمی که داشتیم و داریم.

هربار دیدمت باعث شدی حس کنم هیچ چیز غریبی توی این دنیا وجود نداره و توی امن ترین نقطه‌ی جهانم، همیشه جوری تک تک ماهارو بال و پر دادی که انگار واقعا مسئولیت و وظیفه‌ی اون لحظه‌ت این بوده که حواست به هر حالی از ماها باشه، نمیدونم چطوری میشه ازت گفت و نوشت که درخور باشه ولی اینو بدون تو نبودی هیچ چیزی توی این خونه‌ای که ۱۰ ساله بعد هر طوفانی سرپاست باقی نمیموند، عمر و جون تک تک ماهایی رهام بمونی برامون=)

تو هم برای امیر معجزه‌ بودی و هستی و هم برای ما برای روبرو شدن با عجیب ترین احساساتی که ته دل همون بچهای ۱۲ ساله و الان رو قیلی ویلی میده.

کلمه‌ی ۱۰ سال، یک دهه به ظاهر ساده‌ست ولی پشتش چندهزار روز و چندین خاطره‌ی خوب و بد نهفته‌ست، از اولین تولدی که با کیک ۳ طبقه‌ی سفید مشکی‌ای که شکل پیانو بود و کلید سل و نت موسیقی روش بود و شمع ۲۵ سالگیتو قبل از شروع کنسرتا و زندگی جدیدی که با ماها قرار بود بگذره، تا الانی که شمع ۳۵ سالگی رو قراره بازم فقط خودت فوت کنی بدون اینکه کنسرتی باشه و جشنی بگیریم دورهم، تکرار تاریخ عجیبیه، از اون موقع تا الان انگار که هیچی فرق نکرده، تو داری شمعتو بدون ما فوت میکنی، تعدادمون زیاد نیست و کلی چیزای دیگه، تغییرش اینه که دیگه ما بچهای ۱۲ ساله‌ی پر ذوق و شوق نیستیم و داریم میرسیم به سنی که اون موقع تولدتو تبریک میگفتیم، بزرگ شدیم فهمیدیم چقد سخته زندگی و این سن و سال‌ها، فهمیدیم که تو چقد از اون موقع تا الان توی همین بزرگ شدن و احساسات ما تاثیر بزرگی داشتی و بال و پرمون دادی، فهمیدیم که وسط سختیای اون دوران چقدر باعث رشد و پاک و درست پیشرفت کردن رویاها و احساساتمون کمکمون کردی، بودن تو برای تک تک ماها انگار یه نفس راحته، داشتن یه ستون وسط یه خونه‌ی بزرگه، خیال راحته، چه برای ما چه امیر، با بودن تو و هربار دیدنته که تک تک احساسات کودک درون توی وجود ماها زنده میشه و به زندگی امیدوار میشه، جون گرفتن رویاهاییه که تو سرمون با یه پایان تلخ دورشون انداختیم، بودنت پر پروازیه که باعث میشه سمت امنیت و خوشی پر بکشیم، یه نفس عمیقی که توی تمام نت های سیاه و سفید زندگیمون وجود داره، تولدت بهونه‌ست که اینارو بهت یادآور شیم وگرنه که تک تک تپشای قلبمون هربار این جملاتو وقتی میبیننت تکرار میکنن، امیدوارم ۳۵سالگی برات با خوشی و خنده، با آزادی و آرامش، با گریه ولی از روی خوشی و باهم روی استیج و پیش عزیزت بگذره، بودنت و وجودت مبارک پر پرواز من، نگاهت روی تک تک ماها و عزیزت ابدی باقی بمونه و پشتمون به وجودت همیشه گرم باشه🤍

عجیبه این گذر زمان، خیلی عجیبه اینکه تو یکسال اخیر سرجمع ۱۰ بار ندیدیمش، نتونستیم پیشش باشیم، سالمونو مثل قبلنا باهم بگذرونیم و برسیم شب تولدی که هرسال براش به قول خودش سالو نصف میکنیم، خیلی عجیبه، از این عجیب تر احساسیه که میگن وقتی کسیو نبینی کمتر میشه ولی برای ما غلیان میکنه وقتی نمیبینیم، شدتش و بی قراریش بیشتر میشه، دلتنگی‌ای که هجوم میاره به عصبانیت هم میکشونه، نمیدونم ممکنه بازم وصالی داشته باشه این فندوم و خوشی مثل روزایی که هیچی از زندگی نمیفهمیدیم جز اینکه رمیر کتونی قرمز پوشیدن و تولداشون بجای همدیگه ایسگا میکنن بقیه رو بغل میکنن، یا نه، ولی امیدوارم، صرفا مثل هربار امیدوارم که بشه برگردوند روزای اوج روی استیجو که جز برق چشمات و بغضی که از خوندن یه خونواده دارم دل هممونو پر پروانه میکرد، تولد غریبیه و حال غریب تر، امیدوارم امسال توی سن جدیدت دیگه دور نیوفتیم ازت عزیزترینم، دور نیوفتیم از خونه‌تون که استیجه و ما هربار مهمونِ بهترین صاحبخونه‌های دنیا.

تو خالق عزیز دوره‌گردی باید بهتر از هر کسی جنس دوست داشتن حرفای مارو بشناسی :)🫂✨

عجیب ترین احساسات جهان کل وجودمو فرا گرفتن.

و به عنوان آدمایی که از تریبون کوچیک یا بزرگ خودشون برای حداقل اطلاع رسانی استفاده نکردن، سعی نکنید از طریق این کار و سو استفاده از خون بچها خودتونو وطن‌پرست جلوه بدید، هیچ فرقی با عرزشیایی که از میناب سو استفاده میکنن ندارید، تا کسی توی این خاک نمیره براتون عزیز نمیشه و وقتی مرد ازش تا میتونید سو استفاده میکنید.

هروقت سند استپ شدن تمامی فعالیت های زندگیتونو به طور کامل از دی ماه تا الان نشون دادین اون موقع شاید تونستید در حد یه حرف کسی رو بازخواست کنید، بخاطر امثال شماهاست که به هرکاری از هرکسی که حتی تو ساید خودتون باشه گیر میدید هست که توی این کشور هیچی درست پیش نمیره و همیشه میلنگه، بس کنید و وقتی ادعای پایان زدن و نبودن دارید یه بار کامل نباشید، هیچکس پارتی نگرفته و بزن و بکوب و کنسرت را نیوفتاده که دارید اینطوری رفتار میکنید، یه عکسه که حتی موزیک و موشن هم مثل سالهای قبل نیست چون دلیه و نه چیز مجلل، بس کنید جدی بس کنید، با این کارا هیچ تفاوتی با عرزشیایی که برای مرگ و کشتن جفتک میندازن ندارید.

با تشکر فراوون از فمیلی خوشگله♥️

توی چنلا و پیجایی که ۱۰ ساله صندوقچه‌ی کوچیک احساساتمونه خبر و اطلاع رسانی برای کشته نشدن گذاشتیم، دستور تخلیه گذاشتیم، پیام تسلیت گذاشتیم، خبر قتل و کشتار گذاشتیم، خبر دستگیری گذاشتیم، تک تک ذوق و خوشیای کوچیکی که بهشون دل بستیم ازمون گرفته شد، تک تک روزای رنگارنگ و خاصی که باهاشون ذره‌ای خوشحال بودیم کل رنگاشون نابود شد به رنگ خون در اومد، آدمایی که باهاشون به عنوان مثلا خونواده توی این فضایی که تصورش میکردیم امنه بابت کشته شدن همسن و سالای بی‌گناهمون خندیدن و خوشحالی کردن، همه چیزمون ازمون گرفته شد، نمیدونم میشه پسشون گرفت یا همیشه قراره با خون و غم توأم باشن؟

امثال شماها به ملت درس میدید که برای چی غصه بخورن و عزاداری بکنن و برای چی نکنن و توی مسیر چه کسایی باشن، حرومزاده ترین آدمایی هستید که هرکسی میتونه باهاش حتی هم‌آسمون بشه، دقت کن نمیگم هم کلام، حتی زیر یه آسمون بودن با امثال شماها کثافتا هم کسر شان برای انسانیته، این مشخصه کی برای چه منفعتی عزاداری میکنه ولی اینکه سر چه سفره‌ای بزرگ شدید که انقدر حروم‌لقمه‌اید مجهوله.