«آبنبات هل دار »

تمام آشوب‌ها‌ی این روزهایمان، با هر شدت و مقاومتی بالاخره می‌گذرند و می‌رسیم به وصال تمام آنچه‌ که شوقش را داشته ایم.روزی صدای  این‌بار صدای خنده‌ی ما فضا را پر می‌کند. نمی‌شود که همیشه غم پیروز بماند! باور کن جایی از زندگی همه‌چیز درست می‌شود. و خدا عمق دل‌هایمان را می‌بیند. ایمان دارم که پشت نفس تنگی‌های این روزها، عمیق‌ترین نفس‌هاست....

صباحُ الودِّ لِمَن يوقِظُ القلبَ قبلَ العَين «صبحِ محبت به کسی که قلب را پیش از چشم بیدار می‌کند»

اهمیت تمرین‌های شکرگزاری همینه که به خودت یادآوری کنی: درسته درد و رنج بود و خیلی سخت گذشت، اما چیزهای زیبایی هم هست که دوست‌شون دارم و بهشون افتخار می‌کنم.

وقتی کسی میخواد با شما همدلی کنه یعنی می‌دونسته شما به نحوی می‌تونید حالش رو بهتر کنید پس از گفتن جمله هایی مثل « وای برو بابا توام سخت گرفتی، این‌که چیزی نیست من بدترش رو داشتم، خوشی زده زیر دلت » و امثالهم پرهیز کنید! سطح دغدغه هیچکس مسخره نیست؛ موضوع اینه که یا ما از اون سطح گذشتیم یا هنوز بهش نرسیدیم پس حق قضاوت و کوچک شمردنش رو نداریم ✨️

لحظه‌ها هم کش می‌اومدن و هیچی نمی‌تونست حال و هوا رو عوض کنه فقط یک روز کسل‌کننده‌ی طولانی که آدم منتظر می‌مونه سریع‌تر رد بشه و پشت سر بمونه

پاییز توأم… عشق آرام باران‌ریز… روزی می‌رسد که دست‌هایم، تمام سردی فصلهاتو به شکوفه بدل کنند و تو را از نو بهار کنم…

سعدی یه‌جا میگه: [نه فراغتِ نشستن، نه شکیبِ رخت‌بستن نه مقام ایستادن؛ نه گریزگاه دارم! ] داشتم فکر می‌کردم چه‌قدر همه‌مون یه روزایی هیچ‌ گریزگاهی نداشتیم برای پناه گرفتن مقابل سیل مشکلات. چه‌قدر آدمی‌زاد تنها و بی‌چاره‌ست اگه گریزگاه نداشته باشه