«آبنبات هل دار »

خدایا… گاهی می‌ایستم میان این همه شلوغی، نگاه می‌کنم به راهی که آمدم و می‌بینم اگر قدمی برداشتم، اگر دلی نلرزید، اگر از طوفان نجات پیدا کردم… همه‌اش از احسان تو بود. تو بودی که بی‌صدا نگاهم کردی، تا وقتی دلم می‌لرزید، بلندم کنی. تو بودی که وقتی من حتی بلد نبودم دعا کنم، بهترین‌ها را برایم رقم زدی...

اینکه فردا کلاس ندارم و میتومم راحت تا صبح بیدار بمونم خیلی لذت بخشه بقیه شب ها با عذاب وجدان بیدار میموندم

صباحُ العافيةِ لِمَن أخبرَني أن الحياةَ أبسطُ ممّا نظن. «صبح سلامتی به کسی که فهماند زندگی ساده‌تر از تصور ماست.»

‏يارب كلما ضاق قلبي من هم الدنيا ذكرني بأن الصبر جميل و أنك المُستعان بارالها هر ان وقت که دلم از غم دنیا گرفت  یادم بیاور که تو یاری دهنده هستی و صبر زیباست..

آلبر کامو خیلی قشنگ گفته: «‏من آنقدر بزرگوار نبودم که از اهانت‌ها بگذرم، امّا سرانجام فراموش می‌کردم. و آن‌که گمان می‌برد از او بیزارم مبهوت می‌شد. آن‌گاه که می‌دید لبخندزنان به او سلام می‌کنم، برحسب سرشتش عظمت روحم تحسینش را برمی‌انگیخت یا خفت منشم را خوار می‌شمرد. غافل از این‌که علتِ رفتارم ساده‌تر از این حرف‌ها بود: حتی نامش را فراموش کرده بودم.»

اینکه با این حجم از آلودگی تعطیل نمی‌کنن هم در نوع خودش عجیب و البته احمقانه‌س.

صباحُكَ وردٌ يا مَن يَسكُنُ نبضي. «صبحِ تو گل باشد، ای کسی که در نبضم خانه داری.»

روزهایی که رنگشان کم‌رنگ‌تر است گاه جایی‌ست که زندگی آرام زیر گوشمان حقیقتی پنهان را زمزمه می‌کند

الان باید خونه مامان جون میبودم نه تو این هوای الوده تهران <<<