«آبنبات هل دار »

یه خونه‌ی قدیمی می‌خوام با یه اتاق زیرشیروونی کوچیک؛ پر از کتاب نامه‌های قدیمی و یه میز کنار پنجره. صبح‌ها چای بخورم عصرها کتاب بخونم و شب‌ها با صدای بارون بخوابم همین، واقعاً همین.

زندگی‌ را با تلخکامی‌ها، نابسامانی‌ها و شکست‌ها باید درک کرد؛ وجودِ شر، بی‌عدالتی و بی‌انصافی در طبیعت را بهتر است به رسميت بشناسیم. این‌ها همه‌ی زندگی نیستند اما بخشی [ظاهرا] تغییرناپذیر از واقعیت‌های هستند. به‌قول باب راس: مثل رنگِ سیاه، که بدون وجودش منظره‌ها چیزی کم دارند.✨

پدر بزرگم همیشه بهم می‌گفت، هیچوقت جلوی قطره اشکی که وقتِ دلتنگی از گوشه‌ی چشمت سرازیر می‌شه رو نگیر، با دستات پاکش‌ نکن؛ اون راهش رو بلده، می‌غلته رو گونه‌هات و میوفته رو زمین، می‌ره تو دل خاک. خدارو چه دیدی؟ شاید از همون یه قطره دلتنگیِ تو، گیاهی جوونه بزنه و رشد کنه و یه درخت تنومند بشه؛ که زیر سایه‌ش قد بکشی و بزرگ‌ شی، که بهش تکیه‌ کنی و یادت بره چیا بهت گذشته، که بدونی از همین اشک‌هاست که آدم قلبش قوی میشه و جلوی هر اتفاق تلخی وایمیسه؛ پس هیچوقت جلوش رو نگیر، اون راهش رو خوب بلده گلی من 🌱🤍

شب، شاهکار خلقته. یک‌جور معجزه‌ست. تاریک شدن آسمون، پدیدار شدن ماه و ستاره‌ها و برگشتن آدم‌ها به خودشون. شب‌ها بیشتر حواسم هست که هستم. روز رو با هزار نفر شریکم اما شب مال خودمه. با کم شدن نور، همون‌جور که درخت‌ها میرن توی تاریکی، همون‌‌طور که ساختمون‌ها ناپدید میشن انگار آدم‌ها هم محو میشن اما خودم نمایان میشم. شب‌. شب واقعا شفا دهنده‌ست.

تنها چیزی که داریم، خودمان هستیم؛ و این دقیقا همان چیزی است که به اندازه کافی به آن توجه نمی‌کنیم.

فرانتس کافکا

شاید زیباترین بخش درمانگری این باشد که هر روز شاهد تولد دوباره امید در قلب انسانی باشی که روزی گمان می کرد دیگر هیچ نوری در زندگی اش باقی نمانده است...🌱

۱۵ مرداد ۱۴۰۵.

وكما يكون قلبُك تكون الدُنيا في عينيك. «قلبت هر شکلی باشد، دنیا آن‌گونه به چشمت می‌آید.»🤍🌿