Die With A Smile.

«جنایت و مکافات» عزیزم راستش فکر نمی‌کردم این‌قدر درگیرت بشم. راسکولنیکف برام ازون شخصیت‌هایی نبود که بشه فقط نگاهش کرد و قضاوتش کرد. تو منو بردی داخل ذهنش؛ جایی که کم‌کم فهمیدم چرا به اون نقطه رسید، چرا اون تصمیم رو گرفت و چرا با وجود همه چیز، دلم نمی‌خواست شکست بخوره. شاید همین ترسناک‌ترین بخش داستان بود؛ اینکه گاهی خودم رو در حال دفاع کردن از کسی می‌دیدم که می‌دونستم کار وحشتناکی انجام داده. تو باعث شدی به چیزهایی فکر کنم که معمولاً جواب راحتی ندارند. اینکه آیا آدم‌های واقعاً بد وجود دارند؟ آیا هدف خوب می‌تونه یک کار اشتباه را توجیه کنه؟ و اصلاً چه کسی حق داره درباره ارزش زندگی یک انسان تصمیم بگیره؟ اما چیزی که بیشتر از همه توی ذهنم موند، خودِ جنایت نبود؛ این بود که هیچ‌کس نمی‌تونه از خودش فرار کنه. راسکولنیکف از پلیس فرار می‌کرد، از مردم فرار می‌کرد، اما بیشتر از همه از وجدان خودش فرار می‌کرد و هر بار دوباره به همون نقطه برمی‌گشت. تو از اون کتاب‌هایی بودی که بعد از تمام شدنش هم تموم نمی‌شه و هنوز هم بعضی بحث‌ها در ذهنم ادامه داره و هر بار که به اون‌ها فکر می‌کنم، جوابم کمی فرق می‌کنه.

«جنایت و مکافات» عزیزم راستش فکر نمی‌کردم این‌قدر درگیرت بشم. راسکولنیکف برام ازون شخصیت‌هایی نبود که بشه فقط نگاهش کرد و قضاوتش کرد. تو منو بردی داخل ذهنش؛ جایی که کم‌کم فهمیدم چرا به اون نقطه رسید، چرا اون تصمیم رو گرفت و چرا با وجود همه چیز، دلم نمی‌خواست شکست بخوره. شاید همین ترسناک‌ترین بخش داستان بود؛ اینکه گاهی خودم رو در حال دفاع کردن از کسی می‌دیدم که می‌دونستم کار وحشتناکی انجام داده. تو باعث شدی به چیزهایی فکر کنم که معمولاً جواب راحتی ندارند. اینکه آیا آدم‌های واقعاً بد وجود دارند؟ آیا هدف خوب می‌تونه یک کار اشتباه را توجیه کنه؟ و اصلاً چه کسی حق داره درباره ارزش زندگی یک انسان تصمیم بگیره؟ اما چیزی که بیشتر از همه توی ذهنم موند، خودِ جنایت نبود؛ این بود که هیچ‌کس نمی‌تونه از خودش فرار کنه. راسکولنیکف از پلیس فرار می‌کرد، از مردم فرار می‌کرد، اما بیشتر از همه از وجدان خودش فرار می‌کرد و هر بار دوباره به همون نقطه برمی‌گشت. تو از اون کتاب‌هایی بودی که بعد از تمام شدنش هم تموم نمی‌شه و هنوز هم بعضی بحث‌ها در ذهنم ادامه داره و هر بار که به اون‌ها فکر می‌کنم، جوابم کمی فرق می‌کنه.

یادم باشه سر فرصت بیام برای جنایات و مکافات و ملت عشق هم بنویسم.

کیی‌ میتونه بگه تصمیمات شما غلطه اگر شما با اونا خوشحالید؟

عاشق این آهنگم چون همیشه بهم یادآوری میکنه که میتونم هرجور دلم بخواد زندگی کنم و تهش قراره بمیرم و اگه از این مدلی که زندگی میکنم راضی ام دلیلی نداره بخاطر نگاه بقیه بخوام به خودم بابتش حس بدم و کی میتونه بگه چی درسته و چی غلطه وقتی من دارم از زندگیم لذت می‌برم و درش خوشحالم.

اصلا هم حسودیم نشد،دستتون بخیر، شبتون درد نکنه.

به مدت یک هفته تابستون و گرما داشتیم و بعدش دوباره سرما و طوفان برگشته و بافتنی می‌پوشیم

تقصیر تو نیست اون موقع فکر میکردی ارزششو داشت.

Woman in the blue 🌀

امیدوارم وقتی می‌میرم، گرمای زندگی‌ای که نهایت سعی خودم رو کردم تا زندگیش کنم همراهم باشه. این که با تمام وجود دوست داشتم، حتی وقتی درد داشت. این که تکه‌هایی از خودم رو به آدم‌هایی که دوست داشتم و به چیزهایی که عاشقشون بودم و من رو شکل دادن، بخشیدم. این که سعی کردم از سنگینیِ زنده بودن توی این جهان، چیزی لطیف بسازم. امیدوارم آخر کار، با این اطمینان آروم بگیرم که خودم رو از زندگی کردن عقب نکشیدم. این که اجازه دادم همه‌چیز رو حس کنم؛ شادی، درد، بلاتکلیفی، و با وجود همه‌ی این‌ها باز هم قلبم رو نبستم.

شب و روزگارتان خوش🍒