አልዋን መክተባ alwan

አየሩ ደርስ የምንጀምር እየመሰለ ነው አልሐምዱ ሊላህ ዛሬ በዳሩል ሒጅረተይን መድረሳ የበጋ ተመላላሽ ሴቶች ደርስ ላይ መፍሁሙል ዒባዳን ጨርሰን የተነሳ ጥያቄ ልቤ ላይ ተስፋን ጫረ። ተማሪዎች በትምህርት ቤት፣ በአካባቢያቸው እና በተለያየ መልኩ የሚነሱ ጥያቄዎችን ሳይሸማቀቁ ሳይፈሩ ወደ መድረሳ የሚያመጡበት መንገድ መከፈት አለበት። ለዚህም እየለፋን ነው። ዛሬም እህታችን አንድ ጥያቄ አነሳች። ጥያቄው አንድ ይሁን እንጂ ወደ ሶስት መሰረታዊ የዓቂዳ መሳኢሎች የሚዳስስ ነው። በእርግጥ ጥያቄዎች ሳይነሱም ቢነሱባቸው ብለን ከቦታው ጋር አያይዘን ለማስተማር ስንሞክር ብዙ ሸክዋዎች ቀርበውብኛል። ሸክዋው እውነትም የተማሪዎች ይሁን አይሁን ብጠራጠርም። ለተማሪ አይመጥንም በሚል መሸሽ ሳይሆን በሚመጥናቸው ደረጃ ዝቅ አድርጎ ማስተማር ነው። ኡስታዝነት ከባዱን ማቅለል። የተማሪን ችግር መሸከም። የከበደውን ማግራት ነው። መቃሙ መቃመ ኑቡዋ ነው። ኪታብ ይዞ መተርጎም ዒልም አይደለም ተርጀማ እንጂ። ዒልም መፋሂሞች ማስተካከል። የመሳኢሎቹ ሀቂቃ ማብራራት ማስገንዘብ። ተስዊሩና ቀይዱን ማብራራት ነው ዒልም። ተማሪዎች መጠየቅ ሲጀምሩ ኡስታዝ አብዛኛው ሰዓት በኪታብ ማሳ ያሳልፋል። ከተለያዩ ፍሬዎች ይቀስማል። አስተካክሎ አበጅቶ ለተማሪዎች ማር አድርጎ ያቀርባል። የ30 ደቂቃ ደርስ ከ5 እስከ ስድት ሰዓት ሙራጀዓ ያስፈልጋል።