Notre espace

برای ژوژمان کارگاه کارگردانی۲ یکی دیگه از بچه‌ها بازی کردم. دیروز سه ساعت تمرین و امروزم یک ساعت تمرین و بلافاصله اجرا. کارگردان که زینب بود، چند نفر از آشناهاش تماشاگر رو آورده بود. قرار بود فیلم بگیره و برای استاد بفرسته. نمایشنامه کلفت‌های ژان ژنه بود که احتمالا معرف حضور هست. دوتا کلفت که قصد دارن خانم‌شون رو بکشن. البته این کار تغییراتی داشت و از نمایش زار جنوبی هم استفاده کرده بود. من نقش سولانژ، اون خواهر بزرگه، بودم که خواهر کوچیکش، کِلر، رو تحریک می‌کرد به کشتن خانم و نقشه‌ی قتل رو هم ریخته بود. در کل توی این مدت کم و برای یک کار کلاسیِ دانشگاه، تجربه‌ی خوبی بود و کلی لذت بردم. مخصوصاً از بازی با نقش مقابلم که اولین باری بود همو می‌دیدیم اما انقدر «آره» بود و فضا رو درست شناسایی کرد(در یک کلام باهوش بود) که تونستیم ارتباط خواهرها رو بسازیم. این نظرم تثبیت شد که پارتنرِ خوب در بازیگری شاید ۹۰ درصد ماجراست. اعتماد می‌کنید به همدیگه و اون لحظه رو زیست می‌کنید. چقدر تئاتر دنیای شگفت‌انگیزیه!