اقامتگاه کاج و ابر

— کتاب از یه نقاشی شروع می‌شه؛ تصویری از چند تا دوست جوون که یه روزی فکر می‌کردن همیشه کنار هم می‌مونن. سال‌ها بعد، یه آدم تنها به این نقاشی برمی‌خوره و کنجکاو می‌شه بدونه پشت این لبخندا چی گذشته و این دوستا الان کجان.

—کم‌کم می‌فهمیم هرکدوم از اونا بزرگ شدن، زندگی بهشون ضربه زده، از هم دور افتادن، ولی اون دوستی قدیمی هنوز یه‌جایی تو دلشون زنده‌ست. بعضی خاطره‌ها ولت نمی‌کنن، بعضی آدما حتی وقتی نیستن، باز همراهتن.

«صبر کن ای دل که صبر سیرت اهل صفاست چارهٔ عشق احتمال شرط محبت وفاست مالک رد و قبول هر چه کند پادشاست گر بزند حاکم است ور بنوازد رواست گر چه بخواند هنوز دست جزع بر دعاست ور چه براند هنوز روی امید از قفاست برق یمانی بجست باد بهاری بخاست طاقت مجنون برفت خیمهٔ لیلی کجاست؟ غفلت از ایام عشق پیش محقق خطاست اول صبح است خیز کآخر دنیا فناست صحبت یار عزیز حاصل دور بقاست یک دمه دیدار دوست هر دو جهانش بهاست درد دل دوستان گر تو پسندی رواست هر چه مراد شماست غایت مقصود ماست بنده چه دعوی کند حکم خداوند راست گر تو قدم می‌نهی تا بنهم چشم راست از در خویشم مران کاین نه طریق وفاست در همه شهری غریب در همه ملکی گداست با همه جرمم امید با همه خوفم رجاست گر دِرَم ما مس است لطف شما کیمیاست سعدی اگر عاشقی میل وصالت چراست؟ هر که دل دوست جست مصلحت خود نخواست» -سعدی