Saved Messages

همه‌جا تو را می‌خواهم. تمامت را، تمام تمامت را، تو را برای همیشه می‌خواهم. بله، همیشه، و نه که بگویند اگر یا شاید یا به شرط این‌که تو را می‌خواهم و می‌دانم که این نیاز است و من تمام قلبم را، تمام روحم را، تمام خواست و اراده‌ام را و حتی اگر لازم شود تمام بی‌رحمی‌ام را در راه داشتنت خواهم گذاشت.

یا آن‌قدر زیاد دوستم بدار که هیچ‌گاه از پیش من نروی و یا آن‌قدر کم دوستم بدار، که اگر روزی بخواهی بروی دلم برایت آن‌قدری تنگ نشود که من خود به چشم خویشتن، جانم ز تنم می‌رود بشوم. که دیگر جانی برای رفتن نمانده است و تنها یک گلوله در این هفت‌تیر زنگاری باقی مانده است، آخرین گلوله، برای آخرین لحظه‌ی زندگی‌ذی که دیگر هیچ‌وقت مثل قبلش نخواهد شد

داستان دست‌ها.

در من، چیزی از تو جا مانده است. چیزی مانند تکه‌ای شیشه‌ای از شکسته‌ی بلور عطرت، که گاهی نسیم، عطرت را با خودت میاورد و درد می‌کشد نبودنت را و درد شکستنش را، می‌شکند تمام پنجره‌های بسته‌ی اتاقی را که تمام خاطرات را یک‌جا در آن گذاشته‌ام، و حالا با شیشه‌هایی بدون پنجره، تمام من پر می‌شوند از خیال تو، خاطرات شیرین سرگردانی که حالا دیگر تلخ تلخ شده‌اند. لیمویی شیرین و بریده شده و مانده و تلخ شده، یا استکانی چای، سرد و تلخ و هزار بار جوشیده و پرشده و خالی شده، پر شده و خالی شده، مثل من، از تمام خیال تو!

و سوال اصلی این‌جاست که اگر نمی‌خواست برای زخم‌هایت مرهم باشد، پس چرا تا این حد مشتاق دیدن آن‌ها بود؟!

می‌دانی گاهی به چه فکر می‌کنم؟ مثل گیاه خودرویی که کنار جاده می‌روید، کاش آدمی خودش را می‌توانست ببرد و بگذارد بر سر راه کسانی که دوست می‌دارد. و دیگر برای هیچ‌وقت بازنگردد.

در هم تنیده‌.

آمدم گریه کنم حوصله‌م را داری؟!

در هم تنیده‌.

من آدم‌ها را دوست دارم ولی از خودم در عجب‌ام. هر چه‌قدر که نوع بشر را به طور کلی دوست دارم، همان‌قدر از آدم‌ها به طور مشخص، از آدم‌های دور و برم بیزارم. در عالم فکر و خیال، تمایلات پرشوری برای خدمت به‌ نوع بشر دارم؛ یعنی، برای خدمت به نوع بشر، اگر لازم باشد، حاضرم تا پای چوبه‌ی دار هم بروم! ولی در عالم تجربه‌های شخصی، خوب می‌دانم که حتّی دو روز نمی‌توانم با یک انسان در یک اتاق به سر ببرم. به محض این‌که یک نفر به من نزدیک می‌شود، شخصیتش کلافه‌ام می‌کند و احساس می‌کنم آزادی‌ِ مرا سلب کرده! بهترین آدم دنیا هم که باشد، ظرف یک روز از او بدم می‌آید. از این یکی به‌خاطر این‌که سر سفره غذایش را طول می‌دهد و از آن‌یکی به خاطر این‌که سرماخورده و دائم دماغش را بالا می‌کشد. به محض این‌که با یکی ارتباط پیدا می‌کنم، تبدیل می‌شوم به یک آدم انسان‌گریز. خلاصه این‌که وضع من از این قرار است که هرچه‌قدر از آدم‌ها منفرداً بیزارم، همان‌قدر بشریت را مجتمعاً دوست دارم.

حال کانال چقدر شبیه خودمه؛ متروکه، آشفته، خسته.

دمتون گرمه‌ها 💙

دمتون گرمه‌ها💙

پاک کنیم بره این‌جارو یا همچنان باشیم دور هم؟ https://telegram.me/BChatBot?start=sc-9129-fpRsqB0

دارم تمام سعی‌ام را می‌کنم که بنویسم اما هر کلمه‌ای که از قلمم بیرون می‌پرد، از نفس افتاده است و مثل یک نهنگ چند تنی، کرخت و خسته، می‌افتد روی ساحل کاغذها. آنقدر سکوت کردم که تمام واژه‌ها کپک زدند اما وقتی گوش شنوایی نیست، بگذار باغچه‌ی شعرهایمان را قارچ‌ها ببلعند و جوهر نوشته‌هامان زیر خروارها جلبک بماند! دیگر اهمیتی ندارد.

توی دلم گفتم عزیزدلم، با نگاهت مرا بدوز، به هرجا که دلت می‌خواهد بدوز، به زندگی، به مرگ، به عشق، به هرچه دوست داری.

یک چيزی را از من گرفته‌اند. نمی‌دانم چه‌ كسی و كجا و چرا؟ شايد اصلاً پيش از تولدم آن را از من گرفته باشند. شايد كه من اصلاً بی‌سامان به دنيا آمده باشم و همه‌ی عشق من به تو چيزی جز جست‌وجوی قرارگاهی بر روی خاک نباشد. نمی‌دانم؛ اين‌جا، وضع خيلی خراب است.

اكنون بعد از اين همه سال، در قفس باز شده بود و بايد پرواز می‌كردم. مانند تيرى كه از چله رها می‌شود بايد به آسمان می‌رفتم. اما كدام آسمان؟