𝐇𝐲𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐦𝐢𝐧𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲

Beautiful Akina✨

Some dreams smell like gasoline and vintage leather... I just wish this Alpina B7 Turbo Coupé was mine💘

گاهی انگار زنی از جنس مه، آرام از میان قاب‌ها عبور می‌کند؛ نه برای دیده شدن، نه برای جا ماندن، فقط برای بودن. صدایش، شبیه صدای ورق خوردن کتابی قدیمی‌ست در یک عصر ابری، و نگاهش مثل پنجره‌ای که به باغی بی‌فصل باز می‌شود. در رفتارش چیزی هست شبیه شعرهای نگفته؛ سکوتش، نه از ناتوانی، که از فهمی‌ست که نیازی به شرح ندارد. او نمی‌آید تا زمین را بلرزاند، فقط کافی‌ست بایستد تا لحظه‌ای همه چیز مکث کند. نه بازیگر، نه قهرمان، نه تصویر؛ او صرفا حضوری‌ست که یاد آدم می‌دهد چطور می‌شود ظریف بود، بی‌آنکه شکست.

This girl is little Lana Del Rey.

It's really hard to live in a place where most people have nothing in common with you, and you're forced to stay because you have to reach your next goals. Honestly, I don't know how much longer I can take it. I can confidently say I'm sick of this whole city and its people. I just hope that one day, I'll finally leave this place.

From The Dreamers 2003: We are idealists. We don't want to compromise. We want to be pure.

توی دنیای واقعی، گلوله‌ها جای دیگه‌ای بودن. توی حرف‌هایی که نزده موندن، مسئولیت‌هایی که شونه‌هامو خم کردن، آدم‌هایی که اومدن و رفتن و منو تنها گذاشتن با رویاهایی که هنوز دارن نفس می‌کشن.

تلویزیون قدیمی گوشه‌ی اتاق بود. یه جعبه‌ی بزرگ و سنگین با صفحه‌ای که رنگاش انگار یه لایه غبار روش نشسته بود. صداش خش‌خش داشت، تصویرش می‌لرزید. ولی برای من، بهترین دریچه‌ی دنیا بود. تابستون کلاس هشتم بوی کولر، صدای پشه‌ها، تنهاییِ دلنشین عصرهایی که همه خواب بودن و من اون‌جا بودم، توی جنگ جهانی دوم. "مدال افتخار" فقط یه بازی نبود. یه دنیای موازی بود که از منِ کم‌حرف و خجالتی، یه قهرمان می‌ساخت. با اون صدای موسیقی حماسی، با راه‌رفتن‌های آهسته توی سایه‌ها، با نفس‌نفس زدن‌های پشت دیوار. هر بار که بازی می‌کردم، انگار چیزی تو وجودم زنده می‌شد. یه شجاعت عجیب، یه آرامش وسط هیاهو. پاییز که اومد، اتاقم سرد شد. بارون که می‌بارید، هوا خاکستری‌تر می‌شد. اون موقع‌ها نمی‌دونستم چرا این‌همه این روزها رو دوست دارم. فقط می‌دونستم وقتی بارون میاد و هوا ابریه، وقتی پتو دورم پیچیده و تصویر بازی روی صفحه می‌درخشه، دلم یه‌جور خاصی آرومه. یه‌ جوری شبیه به رویا. الان سال‌ها گذشته. تلویزیون نیست، بازی‌ها عوض شدن، ولی اون حس؟ همونه. اون مهدیه‌ی کلاس هشتمی هنوز یه گوشه‌ی دلم هست. هنوز وقتی بارون میاد، دست می‌برم سمت دکمه‌ی پلی، سمت خاطره هام. سمت روزهایی که خودم بودم، بی‌نقاب، بی‌عجله. فقط یه دختر، با یه بازی، و یه جهان شخصی که مال خودش بود.