𝐇𝐲𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐦𝐢𝐧𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲

یه فیلمی که بیشتر از اینکه روایت کنه، حس میده. انگار یه تکه از یه خاطره‌ی محوه، مثل یه عصر تابستونی که نور خورشید از پشت پرده‌ها رد می‌شه و تو نمی‌دونی این لحظه رو قبلا زندگی کردی یا فقط خوابش رو دیدی. فیلم یه حس بی‌زمانی داره، انگار که شخصیت‌هاش توی یه دنیای بین گذشته و آینده گیر افتادن نه اینکه کاملا به جایی تعلق دارن، نه می‌دونن به کدوم سمت برن. یه جور دلتنگی توی تمام صحنه‌ها هست. دلتنگی برای چیزی که شاید هیچوقت وجود نداشته، یا اگه هم بوده، اون‌قدر زودگذر بوده که فقط یه رد محو ازش مونده. رابطه‌های این فیلم عمیقن، ولی در عین حال شکننده و ناتمومن، انگار که آدم‌ها فقط برای لحظاتی همدیگه رو پیدا می‌کنن و بعد، دوباره توی مه گم می‌شن. این فیلم در مورد آدماییه که انگار همیشه توی حرکتن، ولی نمی‌دونن کجا می‌خوان برن. یه حس سرگردونی که تو رو یاد لحظاتی از زندگی خودت میندازه،وقتی که می‌دونی یه چیزی کم داری، ولی نمی‌تونی بگی دقیقا چیه. انگار یه ترانه‌ی قدیمی توی ذهنته که هرچی تلاش می‌کنی، اسمش رو یادت نمیاد. همه‌چیز آروم، کند و گاهی حتی بی‌رحمانه واقعی به نظر می‌رسه. انگار وونگ کار وای نمی‌خواد قصه بگه، فقط می‌خواد یه حال و هوا بسازه که توش شناور بشی، مثل وقتی که یه آهنگ قدیمی رو توی یه کافه‌ی خلوت گوش می‌دی و نمی‌دونی چرا یه غم شیرین ته دلت می‌شینه. این فیلم مثل اون لحظه‌هاست، ترکیبی از خاطرات، رویا و حسرت.