𝐇𝐲𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐦𝐢𝐧𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲

سناریوهاتون رو برای خودتون نگه دارید. طوری پته‌تون ریخته شده روی آب که نمی‌دونید چطور باید جمعش کنید. دهناتون بوی خون میده. وقتی حرف می‌زنید آدم نمی‌تونه توجه‌ش رو جلب کنه به حرف هاتون.

تمام اتفاقاتی که افتاد به شدت منو اذیت می‌کنه. درواقع همه‌مون رو! منتهی می‌دونید چی بیشتر منو اذیت می‌کنه؟ اینی که یک مشت آدم بی وجود دارن می‌گن مردم نمی‌تونن اعتراض مسالمت آمیز بکنن و اسلحه افتاده دستشون و همه رو کشتن:)) دوست ندارم این چرخه انتقام ادامه داشته باشه، اما می‌دونم چنین دسته از آدم ها هیچوقت درست نمی‌شن، حس می‌کنم سیستم عصبی مغزشون به کل تغییر کرده!

با اینکه جنایت های زیادی صورت گرفته و همه ناراحتیم ولی کاش می‌شد این خوشحالی رو باهم تقسیم کنیم:)) ما پیروزیم.

امیدوارم حالتون خوب باشه.🩷

دوستان من، امشب و فرداشب مراقب خودتون و عزیزانتون باشید. به امید پیروزی.💚

Her soft thin voice feels so light. It makes me breathe easier and let go for a moment. Listening to her voice makes me feel like I am living in the early 2000s. Everything feels slower softer and a little dreamy.

http://t.me/HidenChat_Bot?start=7683908961 هنوز 2026 نشده پس سلام😭

مدتی‌ست که بیش از همیشه به آدم‌ها نگاه می‌کنم، به رفتارشان، به نحوه‌ی خواستن‌شان، به فاصله‌ای که بین میل و تعهدشان می‌افتد. می‌بینم که بعضی مردها، نه از سر بدی، بلکه از سر نا آگاهی یا محافظت از خود، گاهی درگیر تصویر یا فانتزی زن می‌شوند؛ کاراکتری در بازی، شخصیتی در صفحه، هیجانی بدون مسئولیت. این نگاه برایم گیج‌کننده و همزمان آینه‌ای است؛ آینه‌ای از آن‌چه انسان‌ها می‌خواهند، و آن‌چه هنوز بلد نیستند بدهند. من از کنار این بلاتکلیفی نمی‌گذرم، نمی‌توانم فقط نگاه کنم و گذر کنم. می‌خواهم بفهمم، جای ایستادنشان را بدانم، نه فقط گرمای گذرا و هیجان لحظه‌ای‌شان را. و این، گاهی خسته‌کننده است، گاهی نگران‌کننده، اما همیشه آگاهانه است؛ چون هر نگاه، هر لحظه، مرا به خودم نزدیک‌تر می‌کند، به مرزهای خواستن و وا دادن خودم. شاید مسئله همین باشد. من دنبال علاقه نیستم، من به دنبالِ مسئولیتِ علاقه هستم. و فهم این که چگونه دیگران می‌خواهند و چه چیزی می‌توانند بدهند، برای من نه قضاوت است، نه سرزنش،‌بلکه تمرین دیدنِ واقعیت، و محافظت از خود در میان دنیایی که گاهی تصاویر جای آدم‌ها را می‌گیرند است.

مدتی‌ست که بیش از همیشه به آدم‌ها نگاه می‌کنم، به رفتارشان، به نحوه‌ی خواستن‌شان، به فاصله‌ای که بین میل و تعهدشان می‌افتد. می‌بینم که بعضی مردها، نه از سر بدی، بلکه از سر نا آگاهی یا محافظت از خود، گاهی درگیر تصویر یا فانتزی زن می‌شوند؛ کاراکتری در بازی، شخصیتی در صفحه، هیجانی بدون مسئولیت. این نگاه برایم گیج‌کننده و همزمان آینه‌ای است؛ آینه‌ای از آن‌چه انسان‌ها می‌خواهند، و آن‌چه هنوز بلد نیستند بدهند. من از کنار این بلاتکلیفی نمی‌گذرم، نمی‌توانم فقط نگاه کنم و گذر کنم. می‌خواهم بفهمم، جای ایستادنشان را بدانم، نه فقط گرمای گذرا و هیجان لحظه‌ای‌شان را. و این، گاهی خسته‌کننده است، گاهی نگران‌کننده، اما همیشه آگاهانه است؛ چون هر نگاه، هر لحظه، مرا به خودم نزدیک‌تر می‌کند، به مرزهای خواستن و وا دادن خودم. شاید مسئله همین باشد. من دنبال علاقه نیستم، دنبال مسئولیتِ علاقه هستم. و فهم این که چگونه دیگران می‌خواهند و چه چیزی می‌توانند بدهند، برای من نه قضاوت است، نه سرزنش، بلکه تمرین دیدنِ واقعیت، و محافظت از خود در میان دنیایی که گاهی تصاویر جای آدم‌ها را می‌گیرند است.