𝘣𝘢𝘥𝘭𝘢𝘯𝘥𝘴.

این روزها، هم از نظر جسمی و هم روحی خسته‌ام. حالم خوب نیست و اتفاق‌هایی اطرافم در حال رخ دادنه که نمی‌دونم باید نسبت بهشون چه حسی داشته باشم یا چطور ابرازشون کنم. چیزهایی که مدت‌ها منتظرشون بودم و ازشون می‌ترسیدم بالاخره دارن اتفاق می‌افتن؛ اما نمی‌دونم باید بابتش خوشحال باشم یا ساعت‌ها گریه کنم. هر بار که به سختی‌های راهی که شروع کردم فکر می‌کنم، روانم به‌هم می‌ریزه؛ اما با خودم تکرار می‌کنم که «این یک پروسه‌ست و باید بگذره.» امید دارم، چون آدم‌هایی کنارم هستن که بودنشون بهم امید می‌ده؛ ولی هنوز نمی‌تونم از شرِ حس‌های منفی‌ام خلاص بشم. از حالا دلتنگم. قلبم سنگین شده و احساس می‌کنم هیچ کاری از دستم برنمیاد. فقط امیدوارم این وضعیت، زودتر از توان و صبرِ من تموم بشه.

ادبیات دوازدهم واقعا غول مرحله آخره :)))

هنوزم ادما حالمو بهم میزنن

حالا فهمیدم چرا چند روز اینقدر عصبی و لوسم.

کصنمک میبینی کسی برنمیگرده تخمشم نیست بکش بیرون دیگه

یه بار دیگه یکی تو خیابون بگه «خوشتیپ» میرم مثل سگ میرنمش

میلاد core:

+خانوم شما امروز گل گرفتین؟ ‏-نه ‏+چرا؟ مگه شما دوستپسر ندارین؟ ‏me and who

آدمایی که بوی خوب میدن>>>>>

جونم برای این موزیکه.

متاسفانه من قبل از حرف زدن فکر نمیکنم، پس منم مثل تو شوکه میشم.

بزرگ ترین آرزوی زندگیم اینه که یکم بخوابم.