پســ از تــو؛ اُکتبــر.

اونا می‌گن، وقتي کسي رو دوسـت داشـته باشي، نوشتن ازش، برات راحـت می‌شه. می‌گن وقتي حواسـت نیسـت؛ دسـت‌هایي که انگار برای پرسـتیدن اون خلـق شدن، مشغول نوشـتن از معشـوق، و پرستـیدنش با کلمـات می‌شـن... اما چطور می‌تـونم این رو بپـذیرم، وقـتي که من، هیچ کلمـه یا عبـارتي رو برای پرسـتیدن‌ـت، کافـي نمـی‌دونم؟ پروانـه‌ي آبـي رنـگِ مـن، هیـچ کلـمه‌اي، لایـقِ بوسـه زدن روی تـنِ روح تو با نوشـته شدنـش، نیـست.