“کالبـد آبـی”

نتوانستم شیشه‌ی خیارشور را باز کنم، بغض از گلویم به سمت چشم‌هایم حرکت کرد، اما باز هم اشکی نیامد. دیگر دارد خفه‌ام می‌کند! تاب تحملش را نداشتم، فکر می‌کردم الان است که اشکم جاری شود، اما نشد. چاقو را برداشتم، مامان یاد داده بود که چطور شیشه را باز کنم. کمی زمان برد، اما انجامش دادم، اشک نیامد، بغض هم نرفت. قبلاً وقتی نمی‌توانستم در شیشه را باز کنم، در بطری‌ آب را باز کنم، وقتی آستین لباسم به دستگیره‌ی در گیر می‌کرد، وقتی وسیله از دستم زمین می‌افتاد، اشکم بی‌وقفه جاری می‌شد. می‌دانستم این تمام رنجی بود که دفنش کرده بودم و در آن لحظه از گور بلند شده و در وجودم جاری می‌شد، انتظار داشتم این بار هم مرا این‌گونه کمی سبک کند، اما این چشم‌های مشکی، نباریدند که نباریدند. در آینه به خود خیره‌ام، موسیقی‌ای که پخش می‌شود هم چشمانم را برای اشک قلقلک می‌دهد، اما هر لحظه خشک‌تر از قبل، به خود خیره می‌ایستم. بغض چون توده‌ی عظیمی در گلویم سنگینی می‌کند، هر چقدر هم آب می‌خورم، پایین نمی‌رود. نه می‌گذارد کلامی به زبان آورم، نه به سکوتم رضایت می‌دهد. حال که می‌نویسم، چشم‌هایم به قدری می‌سوزند که مجبورم یادداشتم را همین‌جا به پایان برسانم، اما هنوز مرا به مراد دلم نرسانده‌اند. پس اشک‌هایم چه؟ چگونه مرا با رنجم تنها می‌گذارند، حال که نیازمندشانم؟