مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

my fav animal is me after I lose interest for someone I used to be obsessed with.

خاک بر سر همه کسانی که بهمون احساس ناکافی بودن میدن

احتمالا کسی بهشون نگفته «دیگه به نظرم بیشتر نخور» « واقعا واسه دسر هم جا داری؟» «مگه رژیم نیستی چرا برنج می‌خوری؟»

ادم‌های زیادی رو دیدم که بخوان افزایش وزن داشته باشن و واقعا همه اطرافیانشون خبر دارن از این موضوع. باید به همه بگن که می خوان چاق شن. چرا؟ نمی‌دونم واقعا. شاید چون به اندازه کسی که واقعا چاقه بادی شیم نشده که متوجه باشه چقد افتضاح و عذاب‌اوره که بقیه بدونن و خبر داشته باشن از رژیم غذاییش.

لعنت بر پریود و هورمون‌ها و کوفت و زهرمار.

من در زندگیم به ارواحی که در ووداستون زندگی می‌کنن برای ادامه بقا نیاز دارم.

وقتی می‌گم می‌خوام برم یعنی واقعا می‌خوام بدون هیچ وسیله‌ای فقط برم و پشت سرم رو هم نگاه نکنم. برم جایی که هیچ آشناییتی با محیط و آدم‌ها ندارم و همه‌چیز رو از نو شروع کنم.

داشتن معده خوب و نداشتن رحم همه‌ی ماجراست.

نمی‌تونم تشخیص بدم ترجیح می‌دم از درد بیش از حد بمیرم یا رحمم رو دربیارم بندازم سطل آشغال.

کنسرت پلی رویال می‌خوام. گریه می‌کنم.

کاش من هم.

آلما و مرجان دارن میرن کنسرت palaye royale؟ اصلا کونم نسوخت

برخورد قیچی با موهام برای بیست و چهارساعت هم حتی فیکس نکرد وقتشه به پیرسینگ زدن رجوع کنیم.

از این به بعد برنامه فقط سخت نگرفتنه.

شیطونه می‌گه برم کچل کنم‌ها.