𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

یه همسایه ای داریم هر چند شب یکبار میبینم که داره جیغ میکشه و این جیغ کاملا مشخصه که از روی ناراحتی و غمه ،به اندازه دو دقیقه جیغ میکشه و بعد همه چیز به وضع عادیش بر می‌گرده. بعدش با خودم فکر میکنم که تو زندگیه همه ما آدما یه نقطه ای از این مسیر ناهموار همیشه جایی بوده که دلمون میخواسته داد بکشیم و جیغ بزنیم و بخاطر چیزی که باید تحمل میکردیم و تو خودمون میریختیم شهر رو به هم بریزیم، ولی نمیتونستیم نه اینکه نخوایما نه بلکه همیشه یه ترسی بوده که اگه با همین داد زدنه، انگار که یه نقطه ای از دلت با همه مشکلات و درد هاش به یه بندی وصله که اگه داد بکشی اگه ضعف نشون بدی پاره میشه و اول از همه روحت رو میکشه و بعد ذره ذره ی امید رو از وجودت بیرون میکشه. @IDsingularity "

دیروز همینجوری که روی نیمکت نشسته بودم و در حالی که داشتم به رهگذرا نگاه میکردم، سرم رو که پایین انداختم کبودی ای رو روی دستم دیدم که تا به اون لحظه متوجهش نشده بودم. وقتی انگشت هام رو روی کبودی گذاشتم و کمی فشارش دادم متوجه دردش شدم. ازون موقع دیگه مواظب بودم که به جایی نخورم و حواسم رو بیشتر جمع می‌کردم. بعدش به این فکر کردم که اصلا شاید خاصیت درد همينه! اینکه بیشتر حواسمون رو جمع کنیم. بیشتر تو روابطمون حواسمون به خودمون و آدمای دورمون باشه حواسمون به این باشه که با اعتماد بی‌جا به آدمای به اصطلاح قابل اعتماد فقط به خودمون آسیب می‌زنیم. درسته دردی که در مقطعی از زندگی به آدمی وارد میشه دقیقا یادآور همین مسئله هست، که حواسمون بیشتر به خودمون باشه و برگردیم به خودمون و ارزش هامون رو یادآوری کنیم. از همه مهم تر موضوعی که توجهم رو به خودش جلب کرد این بود که انسان هنگامی که از ظلمی که دیگران بهش کردن آگاه میشه و سپس درد هایی که تجربه میکنه باعث میشه حواسش رو جمع کنه تا مبادا روزی خودش کسی باشه که دردی رو به کسی تحمیل کنه و شاید این زیبا ترین نکته‌ی درد باشه. @IDsingularity "

«آدمی از چیزی که آزارش می‌دهد دست می‌کشد تا بتواند روزی به آن برگردد.» @IDsingularity "

تو نمیتونی به چیزایی که واقعا برات اهمیت دارن اهمیت ندی. نمیتونی خودتو گول بزنی... - After Life @IDsingularity "

انسان هاي زيادي نیستند که بگویند « نمی‌دانم».همیشه و در سرتاسر زندگی ام آدم های پرمدعایی بوده اند که از ترس گفتن نمی‌دانم، حرف هایی بی منطق و پوچ تحویلم می‌دادند. هنوز کسی را ندیده ام که بگوید: « هنوز نمی‌دانم، بیشتر درموردش مطالعه میکنم...» @IDsingularity "

هنگامي که آدمی در زمانی متمادی منتظر بماند و بعد ها این انتظار به سر نیاید از آن پس دیگر منتظر چیزی یا حتی کسی نمی‌ماند. این منتظر نماندن ها تبدیل به عادتش می‌شوند چرا که او در پَسِ آن منتظر نماندن ها همچنان چشم انتظار چیزیست اما دیگر نشانش نمی‌دهد یا بهتر بگویم دیگر امیدی برای به سر رسیدن آن انتظار ها ندارد. @IDsingularity "

بچه ها بیاین صحبت https://t.me/BiChatBot?start=sc-47435-faLbY8g جواباتون @chingoonim

فاصله‌ آدمی باخوشبختی همین است: باران،درختان، قدم زدن و تماشای لبخند کسانی که دوستشان داریم. فقط باید دقیق نگاه کرد. @IDsingularity

٢٩ مهر ١۴٠٠.

«ما فراموش شده ایم باید پذیرفت، باید ادامه داد.» @IDsingularity

”رنجور، خسته‌، غمگین، با حالی حزن آلود، بر گوشه ای افتاده ام همچون برگ چروکیده و خشکیدهِ درخت پاییزی که هر لحظه از ترس افتادن دعا می‌کند تا دوباره سبز شود تا دوباره جان گیرد. دعایی که می‌داند مستجاب نمی‌شود.“ @IDsingularity

و من دریافتم که حتی اگر بر نقطه ای که نامش خوشبختیست ایستاده باشی گوشه ای از قلبت همچنان تیر می‌کشد از صمیمیت های از دست رفته، و کسانی که دوستشان داشتی اما زندگی با عجله و سرعتی که برای خاطره شدنشان خرج می‌کرد باعث شد یکدیگر را در آغوش خاطرات رها کنیم. و تو درمیابی برای ادامه یافتن زندگی باید از دلبستگی ها رها شوی و بگذاری کسانی که دوستشان داری بروند و به دست خاطرات بسپریمشان. دیگر حقیقت تلخ زندگی همین است که فقط باید به این رها کردن های دردناک عادت کرد، هرچقدر عمیق، هرچقدر صمیمی، درآخر باید این زخم های عمیق را به جان بخریم و به قابی کوچک از آدمها در خاطراتمان بسنده کنیم. و در نهایت معنای زندگی شد گذشتن و رفتن پیوسته، گذشتن و رفتن گذشتن رفتن پیوسته. @IDsingularity