𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

آنچه من واقعاً لازم دارم این است که مطمئن شوم چه باید بکنم، نه این که چه باید بدانم. مهم‌ترین کار یافتنِ حقیقتی است که برای من حقیقت باشد، باید در جستجوی معنی و فکری باشم که دلم می‌خواهد برای آن زندگی کنم و بمیرم. - سورن کی‌یرکگور @IDsingularity

مرگ آن نیست که روزی از راه برسد و دیگر چشمانت باز نشوند. یا که قلبت از تپش بایستد و نبضت دیگر حس نشود. حتی مرگ غرق شدن در دریای تنهایی هم نیست. مرگ آن است که تو را از یادشـان ببرند مرگ آنجاست که فراموش شویم و دیگر کسی قادر نباشد مارا به یاد آورد. که می‌داند! شاید ما خیلی وقت است که مرده ایم و خبر نداریم. @IDsingularity

درآخر درمیابی هرکاری هم که انجام دهی در آخر نمی‌توانی از پس احساساتت بربیایی، کوچک ترین تقلایت در برابر کمرنگ تر کردن احساساتت مساوی با پررنگ‌تر شدن احساساتت می‌شوند. تو میتوانی آنهارا پنهان کنی ولی هرگز نمی‌توانی ذره‌ای از احساساتت را از بین ببری در آخر هر تلاش خنجری می‌شود و بیشتر و بیشتر در قلبت فرو می‌رود. همه اینها به این علت است که ما نمی‌توانیم کنترل احساساتمان را در دست بگیریم و این آنها هستند که مارا از برند نه ما. @IDsingularity

«زمانی بود که به مردم پناه آورده بودم آنگاه دریافتم، بودن درکنار کسانی که احساس تنهایی را در ما به وجود می‌آورند، جانکاه تر از تنهاییست.» @IDsingularity

تکرار چیزی که تو زندگیت هیچوقت نمیتونی منکرش بشی، همیشه از اینکه همه چی داره یکنواخت پیش میره و تکرار میشه غر میزنی و خسته میشی، درواقع مردم متوجه این نیستن که همین تکراره که آدمی رو زنده نگه میداره، همین صبح زود پاشدنا، کتاب خوندنا، ورزش کردن و فیلم دیدن همین کارای به ظاهر عادی که از روند تکرار کردنشون غر میزنیم و خسته میشیم، وقتایی که بیکار میشینی و اصن نمیدونی برنامت چیه و چیکار بکنی این تکراره که آدمی رو زنده نگه میداره، انگیزه ادامه دادن میده. میخوام همه کارایی که میکردم رو دوباره و دوباره و دوباره تکرار کنم. «همیشه ام تکرار چیز بدی نیست تکرار آدمی رو متوجه زنده بودنش میکنه.» @IDsingularity

درواقع چیزی که بیشتر مردم به چشم صبر بهش نگاه میکنن نفهمیدن عمق فاجعَس، این که خودتو مجبور کنی و جلوی خودت رو بگیری و دست رو دست بزاری ، هرروز و هرروز توی باتلاقِ نامعلومات و مجهولات غرق شدنه. ما میدونیم باصبر کردن و کاری نکردن هیچ چیز درست نمیشه ولی بازهم خودمون رو گول می‌زنیم. @IDsingularity

در وسیع ترین نقطه جنگل خودش را می‌یابد ، از دویدن برای پیدا کردن راهی که به بیرون متنهی می‌شود خسته است. این دفعه را می‌نشیند این دفعه را دوست دارد که کسی بیاید و پیدایش کند. @IDsingularity

مطمئناً ١٣ اکتبر بدون تو انقدر قشنگ نمی‌شد، پارک جیمینی که همیشه به عنوان یه فرشته هوای همه طرفداراشُ داشته و بامهربونیش باعث شد این دنیا برای خیلیا قابل تحمل تر بشه. همیشه به خاطر وجودت تو زندگیم قدردانم، لابِلی. Park jimin BD✨🌱

𝘐𝘧 𝘺𝘰𝘶 𝘧𝘦𝘦𝘭 𝘭𝘰𝘯𝘦𝘭𝘺, 𝘥𝘰 𝘯𝘰𝘵 𝘭𝘦𝘢𝘷𝘦 𝘺𝘰𝘶𝘳𝘴𝘦𝘭𝘧 𝘢𝘭𝘰𝘯𝘦.

بیاید یخورده مصاحبت داشته باشیم نظرتون! https://t.me/BiChatBot?start=sc-47435-faLbY8g جوابارو تو چینـگونیـم میذارم:)

یه لحظه یادم رفت تو چه جامعه ای زندگی میکنم، این تیکه از کتاب سمفونی مردگان همیشه برام قابل درک بود و با تک تک سلول هام حسش کردم. اینُ گذاشتم که به خودم یادآوری کنم از این نسل پدر و مادرا نباید توقع روشنفکری / درست فکر کردن داشت. کسایی که از ترس تفکر کردن دوباره به عقایدشون کل صورت مسئله رو پاک میکنن و حق حیات رو از بقیه میگیرن، حتی یه دلخوشی کوچیک.

پدر نماز وحشت خواند، و بعد که هوا گرگ و میش شد، بی‌آنکه با کسی حرف بزند به حیاط رفت. در زیرزمین را با لگد گشود و درست در لحظه‌ای که خورشید از تیرگی درآمد، آن اتاق را با تمام اثاثیه و کتاب‌هایش به آتش کشید. بعد روی لکۀ سیاهی که کنار حوض از ماه‌ها پیش مثل عنکبوت سیاه لش خود را پهن کرده بود، قدم می‌زد و می‌گفت: «این روح شیطان است که دارد می‌سوزد.» غروب پیش از تاریک شدن هوا آیدین آمد .خانه در سکوت غم‌انگیز ی فرو رفته بود. گویی یکی از افراد خانواده مرده است و دیوار ها راز مرگی را پنهان نگه می‌دارند. سال‌ها بعد هنگاهی‌که آیدین این‌روز را به یاد می‌آورد به مادر می‌گفت: «خیلی غم‌انگیز بود.» •سمفونی مردگان •عباس معروفی @IDsingularity

من یه حساسیت/بیماری دارم اسمش هست ماشین گرفتگی. این بیماری اینجوریِ که همین که پامو ميزارم تو ماشین بعد چند دقیقه سر گیجه میگیرم بعد دل آشوبه میگیرم. دل آشوبه یکی از بدترین حسای دنیاس یعنی اینجوریه که حالت خیلی بد میشه و میدونی که این تازه اولشه و بعد رفته رفته حتی حالت بدتر هم میشه و بعدش حالت تهوع میگیرم. حالت تهوع که میگیرم بعد یکسره نگرانم که یهو بالابیارم و گند بزنم به هیکل ماشین. وقتی دل آشوبم هی بیشتر میشه من میفهمم که قراره بالا بیارم. معمولا به روی خودم نمیارم و میریزم تو خودم یعنی اکثرا کسی متوجه نمیشه من حالم بده و چه حال بدی رو دارم تجربه میکنم. بعدش که متوجه ميشه دیگه نزدیکه بالابیارم مثلا میگم بابا اگه میشه بزن کنار و اونا شروع میکنن به امید دادن الکی که آره چندتا نفس عمیق بکشی خوب میشی یا نه نترس چیزیت نمیشه امید دادنای مزخرفشون حتی حالم رو بدتر هم میکنه باعث میشه بدتر دلشوره اینم بگیرم که وای یهویی بالانیارم و گند بزنم به همه جا. ببین دقیقا مثل زندگیه مثلا من حالم خیلی بده و دارم جون میکنم یه راه نفسی باز کنم برای خودم یکم بتونم برگردم به روند عادی زندگیم بعد یکسره امید داری خوب بشی امیدواری که همه اوضاع بشه بر وفق مراد، میدونی تهش قراره حالت خیلی بد بشه و بالا بیاری، میدونی متوجه منظورم میشی! میگم یعنی یه وقتایی امید دادن امیدوار کردن الکی میتونه باعث شه حتی جونمون بیشتر دراد بیشتر زجر بکشیم. اینکه امید داریم خوب شه حالمون و بدونیم داریم دروغ میگیم به خودمون. میدونی چی میگم! @IDsingularity

واسه یکسری چیزا نباید دست و پا بزنیم مثل شادی و خوشبختی، اینا خوبه خودشون خیلی آروم وقتی حالمون خرابه بیان، یهو پیداشون بشه و غافلگیرمون کنن. @IDsingularity

من گیج و منگم دمیان. و زندگی دایره ای از ابهامات است که مرا دور خودش می‌چرخاند. @IDsingularity

ولی امروز که داشتم فکر میکردم به خودم قول دادم بعد از این وضعیت هروقت بیرون رفتم و جایی حس خوبی بهم داد، صداش رو ضبط کنم. مثلا صدای چهارراه ولیعصر، ساز سنتور و گیتاری که داره نواخته میشه، هم همه‌ی رهگذرا و صدای ردشدن ماشینا، نم نم بارون ، یا آهنگ آروم و صدای زمزمه های توی کافه. همشون رو ضبط میکنم چون اگر روزی مثل امروز دلم گرفت و نمیتونستم بیرون برم، با گوش کردن بهش انگار اونجا حضور دارم، هر لحظه. @IDsingularity

اخیرا انگار که حس میکنم توی حوالی دهه‌ی ۶٠ سالگی‌ام، نمیدونم چرا ولی همش خودم رو از اون دور دورا میبینم که یجایی از زندگی وایسادم که ممکنه دو،. سه دهه دیگه زندگیم تموم بشه. حالا یه پیرزن خسته ام که دیگه برام مهم نیست به چقدر از خواسته هام رسیدم، یا کسی منو یادش مونده یا نه، فقط نشستم روی یه نمیکت چوبی، بدون هیچ نگرانی برای فرداها،بدون هیچ دغدغه ای، ساکت و آروم درحال تماشای غروب آفتابم. بعد تو ذهنم برمیگردم به همچین دوره ای، دوره جوونیم، دوره ای که باهمه سختیاش چه بخوام و چه نخوام ناچارم که بگذرونمـشون. به خودم نگاه میکنم که درحال جون کندم، همش درحال دویدن و متوجه مسیری که دارم میگذرونم نیستم، دست بستم به شماتت خودم و خودم رو مثل مرغ پر کنده تو قفس حبس کردم. بعد به خودم میگم : سخت نگیر بابا دیوونه، نترس آخر میرسی بهش، آخر همون میشه که میخوای. تو ۶٠ سالگی خیلی آدم آرومی شدم. انگار که به این درک رسیدم که این زندگی و حال و روزش و پستی ها و بلندی هاش گذراست و جهان همچنان در حرکته. به دیروزم نگاه میکنم و حالا هیچ نشونی از اونهمه نگرانی و ترس و دغدغه نیست. حالا دیگه فکر کردن به زندگی خیلی برام مهم نیست، چیزی که مهمه لذت بردن از تک تک لحظه هامه. @IDsingularity

خب خب آقا کم کم بیاید حواسم هست سین می‌زنید اونور عضو نمیشیدا👀