_ٱلْتَّوَّابُ

نگاه ما به هستی باید این‌گونه باشد که تمام هستی به‌صورت امانت در اختیار ما گذاشته شده است. اگر بدانیم دندانمان امانت است، چرا باید با آن بادام بشکنیم؟ اگر آگاه باشیم که چشممان امانت است، چرا باید در تاریکی مطالعه کنیم؟ نور که کافی نباشد، چشم آسیب می‌بیند. اگر معده‌مان امانت بدانیم، چرا باید آن‌قدر غذا بخوریم که به معده فشار بیاید؟ اگر بدانیم کل هستی امانت است، برخورد ما با هستی به‌گونه دیگری می‌شود. اگر بفهمیم همه چیز امانت است، در امانت خیانت نمی‌کنیم. اگر من در تلویزیون حرف می‌زنم، باید احساس کنم میلیون‌ها فردی که گوش می‌دهند، امانت هستند. باید مطلبی بگویم که برای فرد و جامعه لازم و مفید باشد. در خانواده هم یکی از اصولی که باید رعایت شود، اصل امانت بودن همسر است. حدیث داریم: «إِنَّ النِّسَاءَ عِندَ الرِّجَالِ لَا يَمْلِكْنَ لِأَنْفُسِهِنَّ ضَرًّا وَلَا نَفْعًا وَإِنَّمَا هُنَّ أَمَانَةُ اللَّهِ». همسرمان امانت است. اگر نگاه زن و شوهر به یکدیگر نگاه امانت باشد، دیگر مرد لقمه حرام به خانه نمی‌برد. مردی که لقمه حرام به خانه می‌برد، زن‌داری نکرده است؛ بلکه خیانت در امانت کرده است. خانم که چاره ای ندارد، شوهرش رزقی به خانه آورده است و زن هم استفاده می‌کند. همچنین، اگر زن به شوهرش فشار بیاورد که باید فلان مقدار درآمد داشته باشی یا شغلت باید چگونه باشد و شوهرش را وادار کند از راه حرام درآمد کسب کند، در امانت خیانت کرده است. امیرالمؤمنین علیه‌السلام درباره حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها فرمودند: «فَلَقَدِ اسْتُرْجِعَتِ الْوَدِیعَةُ» (پیامبر، این دختر تو ودیعه بود). عروس که خانه شوهر می‌آید، امانت است، کنیز و برده نیست. مرد و زن باید به همدیگر نگاه امانت کنند. اگر همه‌چیز به عنوان امانت خدا دیده شد، مقدس می‌شود. 📚 دلبری دلبران - مهارت های همسرداری