Anarconomy

پست‌هایی که این چند هفته اخیر، از چند سال پیشِ همین کانال بازنشر کردم، روی خودم هم تأثیر گذاشت. خود اینکه میشد اینهمه پست رو دوباره یادآوری کرد، دو واقعیت همزمان رو نشون می‌داد. اول اینکه در چه چرخه‌های تکراری‌ای گرفتاریم که انگار عمر ما رو به شوخی گرفته، و دوم اینکه چقدر هرچه که لازم بوده بگم قبلا گفتم، و انگار حرف جدیدی ندارم. و این دومی کافیه که بذارم کاراکتر اریک برای همیشه به اتمام برسه. دریایی از فحش و دری وری و تخطئه علیه عقایدم و افکارم و نوشته‌هام، به اندازه یک لحظه تردید درباره اینکه حرف جدیدی ندارم، روی تصمیمم اثر ندارند. چون هیچ‌کس نمیتونه درباره من از خودم قاضی بی‌رحم‌تری باشه‌. میخ آخر بر این قضاوت رو یکی دو روز پیش، یکی از خوانندگان کانال بر تابوت این کاراکتر گمنام کوبید، وقتی که گفت «چقدر سال ۲۰۲۲ پخته‌تر و عمیق‌تر می‌نوشتی». و نتونستم انکار کنم. صدایی از مرکز مغزم گفت همین الان وقت پایان این فصله. اینکه دیروزم بهتر از امروز بوده، یک شکسته که باید جبرانش کنم، و اگه نمیتونم جبران کنم، حداقل به این افت پایان بدم. تولد اسم اریک خیلی رندوم و بی‌داستان بود. هیچ دلیلی نداشتم که چرا این اسم رو انتخاب کردم. هیچ برنامه‌ای نداشتم که قراره به کدوم سمت بره. هیچ ایده‌ای نداشتم که چه شخصیتی پیدا خواهد کرد. اما به مرور به کاراکتری تبدیل شد که فراتر از خودم بود. آدم‌هایی رو عاشق خودش کرد که عاشق من نمی‌شدند. آدم‌هایی رو متحیر کرد که از من متحیر نمی‌شدند. آدم‌هایی رو به گوش دادن وادار کرد که به من گوش نمی‌دادند. آدم‌هایی رو خندوند که با من نمی‌خندیدند. آدم‌هایی رو نجات داد که من نمی‌تونستم نجات بدم. اریک اونی شد که من هیچوقت نمی‌شدم. اما اگه یک‌ چیز رو باید حتما از شکسپیر یاد گرفت اینه که باید کاراکتر رو کشت تا به زندگی وفادار بود، چون زندگی هم همین کار رو می‌کنه‌. زندگی هم کاراکترهایی که آدم‌ها رو عاشق خودشون می‌کنند، آدم‌ها رو متحیر می‌کنند، آدم‌ها رو به خودشون معتاد می‌کنند، آدم‌ها رو می‌خندونند، و آدم‌ها رو نجات میدن، می‌کشه. همیشه در یک خیالپردازی کودکانه از خودم می‌پرسیدم اگه من رو به همه نویسندگان نابغه تاریخ معرفی می‌کردند، کدوم‌شون حاضر می‌شد من رو به شاگردی بپذیره، و این فکر خراش‌دهنده که کافی نیستم، چینی این خیال رو می‌شکست. اما اگه براشون کافی هم نباشم، الان این اطمینان رو دارم که همه‌شون یک چیز رو ازم توقع می‌داشتند که به مرحله بعد کوچ کنم، که در همین که هستم ماندن، خیانت به کسیه که می‌تونم باشم. مرگ اریک باید به تولد یک کاراکتر دیگه برسه، که باز هم بهتر از خودمه، اما در یک مرحله دیگه‌ست. مثل روز تولد اریک که نمی‌دونستم چه کاراکتری خواهد شد و چه مسیری رو خواهد ساخت، هیچ ایده‌ای ندارم که کاراکتر بعدی، اگه زنده و سالم بودم که بسازمش، چه کسی خواهد بود و کجا خواهد رفت. فقط می‌دونم که باید جلوتر باشه. فراتر باشه. و تنهاتر. آرشیو آنارکونومی و اقوال‌الانعام سر جای خود باقی میمونند، برای کسانی که دوست دارند اثر دیجیتال اریک در صحن بزرگ اینترنت، جایی دنج برای خودش داشته باشه. اما می‌دونم که اثر اصلی و ماندگارترش رو ذهن آدم‌هایی بود که با خوندنش آدم دیگه‌ای شدند. از همه کسانی که این چند سال این کاراکتر رو همراهی کردند، ممنونم. می‌دونم که خوش گذشته. همواره هوای همدیگه رو داشته باشید. ۲۵ فوریه ۲۰۲۶