تۆڤ

دەستم دەستۆکە با.

به قەد هەموو گەڵاکانی ئەم پایزە بیرت دەکەم کەی دێیەوە بۆ شارەکەم؟

چ خۆشە هەوا هەوای سەگ بێت و ئێوارەی پاییز بێت و چۆلەکە؛دەنووک لە تەنیاییت بدات گورگێ لە کراسەکەت باتە دەر من لە سەر موبلێکی شەکەت دانیشتبێتم تماشای ئێوارە و چۆلەکە بکەم گورگ؛هاوشاوڵ بۆ خوێنم بێرێت.

دڵم وەك حاكمی مەعزوولە، قوربان! خەلاتی وەسڵی تۆی مەنزوورە ئەمشەو

شوێن پێی جاران وا خەریکە کاڵ بێتەوە نەک بەجارێ لە غەریبی پێکەنینت بیر چێتەوە

هەڵمچنە خشت لە سەر خشت

کە خۆم گۆمی خەمم بارانم بۆ چەس ڕەهێڵەی تۆ لە سەر هەیوانم بۆ چەس لە گرمەی هەوری تۆ حەیرانم ئیمشەو بە دەس لافاوی تۆ وەیلانم ئیمشەو

دەیگوت: ئەگەر مرۆڤ لەسەر خاکێک بژی کە کەسی تێیدا نەناشتووە، ئەو کەسە لەوێ غەریبەیە.

دە بۆم بدوێ با بتنۆشم، تک‌تک بە گوێ.

خۆشم دەوێی؛ سەت هێندەی هەموو خۆشەویستییەک!

کام شاخ کە سەخت و بەرزە، بیخەمە بوومەلەرزە! کام ئاسمان بێ بنە، ناخی پڕ کەم لە شنە! یا کام دەریا زۆر قووڵە بنی بخەمە جووڵە!

دێوانەی جەبین وێنەی جامت بام...

بیرەوەریت وشک نابێ ئەگەر هەموو ئەم پایزەش دڵۆپیک باران نەبارێ.

دار بەڕووم،دەڕوێمەوە.

تکا کارم لە تۆ مەیگێڕ نەکەی شادیم بە بەر بادەی خەمی ئێستا و لەمەو پێشم دەبێ ئیمشۆکە بەر بادەی کە من دڵخوازی بادە و ئارەزووی ئاوازی شمشاڵم پیاڵەی پڕ لە مەی هێنا گوتم: بۆ چی لە نەی نادەی دەمێکە دوور لە بەزمی ئێوە، گیرۆدەی خەم و دەردم فەرامۆشی دەکەم گشتی، ئەگەر پردە لە ڕووت لادەی منم تەنیا لە کۆڕی بادە نۆشان ئاشنای ساقی کە چی تۆ هەر وەکوو بێگانە ئاسا ڕوو بە من نادەی دەمێکە ئارەزووی ماچێکی لێوی تۆم لە دڵ دایە چ خۆشە من بڵێم زووکە بفەرمووی تۆش بڵێی: ها دەی کە پەنجەی زیوی کردە شانە، زوڵفی لوولی دابێنێ شنەی با دڵ دەبزوێنێ ئەگەر زوڵفت بەبەر بادەی ئەمن مەیخانە و ساقی، بە شێخ و خانەقا نادەم گوتی عەونی هەتا ماوی نەکەی لەم ڕێگە قەت لادەی عەونی

هاوار بۆ کام هەوار؟

من مات، تۆ زیز: هەردوو هاودەرد!

جا بە لۆلۆی شاڵەکەت.

دەخیلتم.

گەرم و پاک و پڕ هیوا.