Midnight dove

همه زندگیمو ریختم تو ماشین، هزار و چند صد کیلومتر زدم به جاده و رسیدیم به جایی که مغز مردم رو باز کنیم اما تا حالا مغز خودم باز شده از بروکراسی غیر منطقی. با رییس دپارتمانم حرف زدم و خودمو معرفی کردم ۱۸ تا کتاب ۶۰۰-۷۰۰ صفحه ای فرستاد و گفت تا آخر سپتامبر ( ۸ روز دیگه ) سعی کن بخونیشون منم مث یه برده ی بیچاره گفتم چشم و دستتون درد نکنه، گفت تا یکی دو روز دیگه بهت میگم کدوم بیمارستان باید بری و احتمالا اولین شیفت تا آخر همین هفته باشه و مجددا تشکر کردم و مکالمه تموم شد. اولین روز های رزیدنتی اینطوری گذشت.