「 جنگل‌ متروک‌ لئو 」

می‌گفت: «انگار وسط قفسه‌ی سینه‌ام به‌اندازه‌ی یک مشت، پوک شده و مدام از درد، پروخالی می‌شه.»

• اسیر زنجیر. • استیصال محض. • بال‌های تحلیل‌رفته‌‌‌. • تنها میون غریبه‌های آشنا. • میخ‌شدن تخته‌های چوبی به لب‌ها. • و شراب سرخ لطیفی که اصلا نوشیدنی مناسب این گفت‌وگو‌‌ها نبود. |چهاردهم و پانزدهم اردیبهشت هزاروچهارصدویک|

دارم یک محتوایی می‌نویسم که با تایپ هر جمله‌اش، دویست سی‌سی از انرژیم دود می‌شه. چرا این‌قدر سخته؟

افسوس که ماسکم نصف چهره‌‌ی مچاله‌شده‌ام رو در مواجهه با آدم‌ها، کاور می‌کنه.

یونگی همیشه کاری می‌کنه که صورتم لبخند‌زدن رو به‌یاد بیاره.

هیچ‌وقت تموم نمی‌شه. فقط توقف‌های کوتاه‌مدت وجود داره و بعد، شروع‌های وحشتناک‌تر از قبلی.

قصه‌ی جدیدم بدجوری هیجان‌زده‌ام می‌کنه.

یک‌شنبه‌های خونین اسم این فصل از کتاب زندگیمه‌.

روزی که من دست‌هام رو زخمی نکنم، روزیه که بیگانه‌ها کنترلم رو به‌دست گرفتن.

وقتی خسته و لت‌وپار می‌رسم خونه، فوراً هفت دُز بنگتن واسه خودم تجویز می‌کنم تا به زندگی برگردم.

فکر کنم باتریم خرابه. دیر شارژ می‌شم و زود خالی.

هر روز، چیزهای بیشتری خوشحالم نمی‌کنن.

رعب‌آوره! جوری که همه‌چیز می‌تونه در یک لحظه، زیرورو بشه.