The Bored Therapist

I have this theory (or should I say hypothesis?) ሁላችንም በረሀ ላይ ነን! ትንሽ ስህተት እንሠራለን ከዚያ ያንን ማረም እንዳለብን ይገባናል ግን ቀጥታ ማረም ዋጋ እንዳያስከፍል እንፈራለን። ስለዚህ የአንደበት ወይም የአኳኋን ውሸት ውስጥ እንገባለን። ይህ ውሸት ታድያ በእኛ ሕይወት ላይ ትክክለኛውን መኖር ያስጥለንና ሰንሰለቱ እስኪያልቅ ዙረቱን እስክንዘልቅ ድረስ ማስመሰል ውስጥ እንከርማለን። እየሆንን ያለነው ነገር ሁሉ እኛ አይደለንም እኛ ለሠራነው ቅጽበታዊ ስህተት ምላሽ እንዲሰጥ የቀጠርነው ጋኔን ነው። ያለነውም የኑሮአችን ለምለም መስክ ላይ አይደለንም። ከመስመር ወጥተናል። ብክነት ውስጥ ነን። በረሀ እንበለው? እኛነታችንን እየኖርን ሳይሆን ከኑሮው መስመር ወጥተን እየተሽከረከርን ነው። ዕድል ቀንቶን ቶሎ ከተሳካ ሕይወት ካቆመበት ይቀጥላል። እስከ ቀጣዩ ስህተት ድረስ እንኖራለን። ከዚያ እንደገና። ከዚያ እኛ። ከዚያ ጋኔኑ። አዙሪቱ። ከዚያ ወደ መንገዳችን። ከዚያ ወደ ምድረበዳ። ይቀጥላል። ለምሳሌ አብረን ነን ከጓደኞቻችን ጋር። የሆነ ነገር መግዛት ፈልገዋል። እኛ ብር መያዝ ፈልገናል። አልገዛም ማለት ግን አስነዋሪ መስሎ ተሰማን። ስለዚህ ይህን ነገር አልወድም እንላለን። ይህ ንግግራችን ከዚያ ቀን ወዲህ የሚኖረንን ምግባር ይቀርጸዋል። ምራቃችን እየፈሰሰ እንኳ እንደማይወድ ሆነን ማለፍ ይኖርብናል። አዲስ ማንነት ይጫንብናል። እንትን የማይወደው ልጅ! ወይም በንግግር መሀል ለአንድ ሰው ያለን ንቀት ይገለጻል። እንደሚታወቀው አፍ እግር አይደለም። ወለምታው በቅቤ አይታሽም። ይህን ንግግራችንን እውነቱን ማብራራት አሳፋሪ ሆኖ ይሰማናል። ማመን ያዳግተናል። ስለዚህ ባልሰማ እናልፈዋለን (እኛው ተናግረን)። ከዚያ ያ ሰው የሰማው ከጆሮው እስኪወጣ ድረስ በተግባራችን እና በምላሳችን የቀደመውን የሚሽር ጉዳቱን የሚክስ ቀናነታችንን የሚመሰክር ሁኔታን ለመግለጥ እንፍጨረጨራለን። (የአፍ ወለምታ በምግብ ቅቤ አይታሽም 😁 በማስመሰል አዙሪት ቅቤ ነው የሚታሸው) ይህን ሁሉ ከባድ የሚያደርገው እውነት ቢሆን እንኳ ቀጥታ የሚደረግ ሳይሆን እግረ መንገድ በሚመስል መንገድ ዋና ትኩረታችን ሌላ ጋር በሚመስል ምንም ስህተት እያስተባበልን እንደሆነ በግልጽ በማይናገር ሁኔታ ስለምናደርገው ነው። ብቻ ምንድነው? እኚህ ጥቃቅን ነገሮች ትልቁን ሕይወታችንንም የሚገልጹ ቢሆንስ? በትልቁ የሕይወት ጉዞአችን ያለነው እዚያ አዙሪት ላይ ቢሆንስ? ቅድመ አያቶቻችን ለሠሩት ስህተት እያስተባበልን? ተሳስተው አንዱን ፈረንጅ ሰድበውት ይሆናልኮ ዛሬ መሽቆጥቆጥ ያበዛነው ለነጭ። ብቻ ድፍን ሰባ ዓመታችን ዙር እየጠመጠምን (ዙሪያ ጥምጥም እየሄድን) ቢሆንስ? ወይም ደግሞ እኚህ ጥቃቅኑ ቢደመሩስ ምን ያህል የሕይወታችን ክፍል በማስመሰል ባከነ ማለት ነው? እኛ ሳንኖር? በቀን ሰላሳ ደቂቃ በሰባ ዓመት ስንት ዓመት ነው? የኢትዮጵያ ወጣቶች አንድ ላይ ሲደመርስ ስንት አምራች ኃይል ነው እየጠፋ ያለው? ዋናው ነገር: እውነት መነጋገር የምንችልበት ሕይወት ካለን ምን ያህል ዕድለኞች ነን!