Lyrics Notes

صفحه‌ی سنگی اجرای زری و آرشاک‌خان @LyricsNotes

دیدم لگد به ساقه‌ی امید می‌زنند شلاقِ شب به گُرده‌ی خورشید می‌زنند بیداد خراسانی @LyricsNotes

چهارمین برنامه از «شب‌های باترانه» @LyricsNotes

زان باده که در میکده‌ی عشق فروشند ما را دو سه ساغر بده و گو رمضان باش حافظ

اهدای جوایز سالانه به بهترین‌های موسیقی در مراسم مختلف از اتفاقات مهم و تأثیرگذار موسیقی در جهان است. جوایز گرمی بزرگترین نمونه‌ی چنین مراسمی است و در مراسم اسکار، امی و تونی نیز بخش‌هایی به جایزه‌ی موسیقی اختصاص دارد. در شرایط طبیعی، این جوایز به شکلی متعادل با اثرگذاری دست‌اندرکاران حرفه‌ای موسیقی و‌ مارکت مشخص می‌شوند. یعنی کارشناسان موسیقی با معیارهای هنری و فنی و علمی، آثاری را که در مارکت موسیقی و هنر ارائه شده‌اند انتخاب می‌کنند. اما در کشور ما اوضاع متفاوت بوده و هست. در این‌جا ما باید ارشاد شویم و برای این ارشاد لازم است در چارچوب‌های متنوعی قرار بگیریم. حرف «زن» را که اصلا در عمده‌ی موارد نباید بزنیم، از طرفی به عنوان مثال، یکی از سرفصل‌های گرمی، «جایزه‌ی تالار مشاهیر» است که به آلبوم یا اثری که بیش از بیست‌وپنج سال از تولید آن گذشته اهدا می‌شود و با توجه به این‌که نمی‌شود به «ستاره‌های سربی» و «امان از» و هم‌دوره‌های این‌ها جایزه داد، فعلا در مراسم داخلی چنین جایزه‌ای منتفی است. از طرفی دیگر هنرمندان باکیفیت ما هم عموما یا تن به این چارچوب‌ها نمی‌دهند و یا کلا و ماهیتا خارج از این چارچوب‌ها قرار می‌گیرند. یعنی در حال حاضر نه‌تنها ایرج جنتی‌عطایی و اردلان سرفراز و سیاوش قمیشی و زویا زاکاریان و شهیار قنبری و حسن شماعی‌زاده و محمد شمس و هم‌نسلان این‌ها اصلا بازی داده نمی‌شوند بلکه حتی اهورا ایمان و یغما گلرویی و مهدی یراحی و حتی و حتی حامی و روزبه بمانی هم در این چارچوب‌ها نیستند. چند نفر هم هستند که هم باکیفیتند و هم مارکت‌پسند و با تهیه‌کنندگان قلدر، سفت بسته‌اند و تیتراژها و‌ کنسرت‌ها بینشان تقسیم شده و‌ جایزه‌ی سالانه‌شان تضمین شده است. چهره‌هایی مانند همایون شجریان، محسن چاوشی، علیرضا قربانی و البته و البته سالار عقیلی! هر ترانه‌سرا و آهنگ‌سازی هم با این‌ها ببندد در قله‌ی جوایز است. باقی جوایز هم بین دارودسته‌ی هفت، هشت تهیه‌کننده‌ی در چارچوب تقسیم می‌شود چون اصلا در این‌جا داوران و کارشناسان محترم نقش مؤثری ندارند و‌ گنگ تهیه‌کنندگان، موسیقی مملکت را هر طرف که بخواهد می‌برد. در چنین شرایطی این‌که توقع داشته باشیم، فلانی جایزه بگیرد و نگیرد انتظاری بی‌جا و ساده‌لوحانه است. @LyricsNotes

نودو‌هفتین دوره‌ی مراسم اسکار دوم مارس سال جاری (یکشنبه، دوازدهم اسفند) برگزار خواهد شد. امسال پس از حدود شصت سال، دو فیلم موزیکال امیلیا پرز (Emilia Pérez) و شرور (Wicked) هم‌زمان در میان نامزدهای بهترین فیلم قرار گرفته‌اند. با این حال در‌حالی‌که دو ترانه از فیلم امیلیا پرز در بخش بهترین ترانه‌ی اوریجینال نامزد شده‌اند ولی ترانه‌ای از فیلم شرور در این بخش حاضر نیست. پیش از این در سال ۱۹۶۵، دو فیلم موزیکال مری پاپینز و بانوی زیبای من هم‌زمان در یک مراسم اسکار، نامزد بهترین فیلم شده بودند. هم‌چنین برای اولین بار در تاریخ اسکار، سه بازیگر از یک فیلم زندگینامه‌ای با موضوع موسیقی، (زندگینامه‌ی باب دیلن) نامزد اسکار شده‌اند؛ تیموتی شالامی، ادوارد نورتون و مونیکا باربارو سه بازیگری‌اند که برای بازی در فیلم یک ناشناخته‌ی کامل (A Complete Unknown) به نامزدی اسکار رسیده‌اند. @HonarePanj

یکی از مضحک‌ترین جایزه‌های جشنواره‌ی موسیقی فجر جایزه‌ی «رسانه» است. جایزه‌ای که امسال هم به خبرنگاران و رسانه‌های مطلقا حکومتی تقدیم شد. انگارنه‌انگار که روزنامه‌نگاران مستقل این مملکت اصلا وجود دارند! جایزه‌ی بهترین مقاله را به یک پژوهش مذهبی از خبرگزاری قرآن داده‌اند و جایزه‌ی بهترین گفت‌وگو را هم به گفت‌وگو با قاسم افشار در تسنیم! بهترین پادکست‌ها هم از رادیوهای دولتی گلچین شده‌اند! امسال اما مضحک‌ترین جایزه، عنوان جدیدی در حوزه‌ی ترانه بود. از بین ۹ ترانه‌ی ارسالی (باورتان می‌شود؟ ۹ ترانه) یک ترانه از شاعری سرتاپا حکومتی با صدای خواننده‌ای سرتاپا حکومتی، اول شده است. دو ترانه را هم یک نفر دیگر فرستاده و تقدیر شده! کتاب همان یک نفر هم در بخش مجموعه‌های ترانه شایسته‌ی تقدیر شناخته شده! حالا آن یک نفر کیست؟ از هماهنگ‌کننده‌ها و حواریون جناب داور اصلی این بخش در جلسات ماهانه‌ی ایشان! کتابش را چه کسی منتشر کرده؟ انتشاراتی متعلق به همان داور محترم! باور کنید هر دوی این بزرگواران را به نیکی می‌شناسم اما تن‌دادن به چنین رویه‌ی مضحکی است که جای نقد دارد. در هر جلسه از جلسات ترانه‌خوانی ماهانه‌ی جناب داور، بیش از نود ترانه ارائه می‌شود و همین جناب برنده، آن‌ها را برای خواندن در جلسه ارزیابی می‌کند به جناب داور می‌سپارد و در نهایت یکی از آن‌ها برنده می‌شود. یعنی جشنواره‌ی پرطمطراق حکومتی، برای یک رقابت سالانه و‌ کشوری یک‌دهم یک دورهمی ماهانه‌ی محلی، اعتبار ندارد و متولیان همان دورهمی، می‌روند جایزه‌ها را به خودشان تقدیم می‌کنند! @LyricsNotes

مضحک‌ترین جایزه‌های موسیقی فجر: رسانه و ترانه! @LyricsNotes