Lyrics Notes

کتاب‌سازی با کولاژ منابع ویکی‌پدیایی! @LyricsNotes

جشنواره‌های هنری در سراسر جهان محملی برای اعتبارسنجی آثار با معیارهای مختلف است. بازی‌دادن ما ایرانی‌ها در این جشنواره‌ها اما داستان دیگری دارد. از این جشنواره‌ها حتی در بالاترین سطح هم نمی‌توان انتظار داشت که با معیارها و ذائقه‌ی موسیقایی ما تصمیم نهایی بگیرند. به همین دلیل است که بزرگ‌ترین چهره‌های شاخص موسیقی ایران در بهترین حالت فقط به مرحله‌ی نامزدی جوایز بزرگی مانند «گرمی» رسیده‌اند. البته بعضی‌ها توانسته‌اند با قرار‌گرفتن در یک تیم بین‌المللی به جایزه‌ای مشترک برسند و یا فارغ از ارزش‌های کیفی و موسیقایی و صرفا با معیارهای سیاسی و اجتماعی جایزه گرفته‌اند. همین شرایط ویژه‌ی ماست که باعث می‌شود گاهی در عطش اعتبارگیری از مراجع غیرایرانی به هر خاروخسی چنگ بیندازیم. دنیای امروز پر است از آکادمی‌ها و جشنواره‌ها و دانشگاه‌های فرصت‌طلب که از همین عطش برای اعطای اعتبارنامه‌های رنگارنگ استفاده می‌کنند. جشنواره‌ی فیلم مستقل مادرید هم یکی از همین‌ جشنواره‌هاست. باید اثرت را بفرستی و پولی بدهی تا در مسابقه شرکتت بدهند. این‌که چه درصدی از کارورزان موسیقی ایران و جهان برای شرکت در چنین جشنواره‌ای هزینه می‌کنند می‌تواند اعتبار خروجی آن را هم مشخص کند. این که در این جشنواره‌ی نوپای اسپانیایی که پنج سال است آغاز به کار کرده تا امروز سه ایرانی برنده شده‌اند و با چاوشی به ما معرفی شده هم همین‌طور. در نهایت به گمان من جوایز قبلی چاوشی از جمله جشنواره‌ی فجر و موسیقی ما و جشنواره‌ی بسیج و چهره‌ی سال انقلاب را باید معتبرتر از جایزه‌ی اخیر او دانست. جایزه‌ای که احتمالا اسپانیایی‌بودنش تنها اعتبار آن برای چاوشی و تیم جست‌وجوگر جایزه‌اش بوده است. @LyricsNotes

درباره‌ی جایزه‌ی چاوشی از جشنواره‌ی فیلم مستقل مادرید. @LyricsNotes

از آرش جاهد در همان ایام، ترانه‌ی دیگری با عنوان «قسم» بر روی صفحه منتشر شده است:

در دهه‌ی چهل خورشیدی، برنامه‌ای با نام «زنگوله‌ها» از تلویزیون ملی پخش می‌شد که تهیه‌کننده‌اش منوچهر سخایی بود. همین برنامه بود که به شکلی جدی پای «واروژان» را از طریق استودیو طنین با عنوان تنظیم‌کننده به مارکت موسیقی پاپ ایران باز کرد و یکی از عوامل مهم تحول موسیقی مدرن ایران شد. خوانندگان زنگوله‌ها جوانان گمنامی بودند که با تاکید مدیریت تلویزیون عمدتا از میان دانشجویان انتخاب می‌شدند و برخی از آن‌ها بعدها به چهره‌هایی شاخص در موسیقی ایران بدل شدند. با این حال چندین ترانه‌ی این برنامه بعدها توسط خوانندگان نام‌دار بازخوانی شدند که مخاطب آن‌ ترانه‌ها عمدتا خواننده‌ی اولیه‌ی آن‌ها را نمی‌شناسند. ترانه‌ی «بی‌سرانجام» یکی از آن ترانه‌هاست که با صدای «ویگن» به شهرت رسید اما اجرای اول آن توسط «آرش جاهد» در برنامه‌ی زنگوله‌ها بوده است. به یاری فرزند آرش جاهد، نسخه‌ی باکیفیتی از این ترانه با صدای آرش و هم‌چنین توضیحات بابک افشار در دسترس ماست. @LyricsNotes با سپاس از جناب دکتر شهرام احمدوزیر

آذر عظیما ۱۳۱۲-۱۴۰۵ @LyricsNotes

شاپور رحیمی ۱۳۲۶-۱۴۰۵ @LyricsNotes

مضامین اجتماعی و سیاسی هم می‌توانند وارد مداحی و نوحه‌خوانی شوند اما این‌که آن‌چه اجرا می‌شود در همراهی و برای خوشایند حکومت است یا در نقد آن می‌تواند بسیار به ما در تشخیص و شناخت سمت‌وسوی مجریان این آثار کمک کند. تاریخ نشان داده که خواندن در جهت خوشایند و تبلیغ خواست سیستم حاکم ابزار خوبی برای ارائه‌ی هنر نیست.

پرستو احمدی را به شلاق و ممنوعیت و محرومیت محکوم کرده‌اند. این هم از بخت و اقبال نسل‌های ماست که اسیر بلاهت اقلیتی شده‌ایم که با اتکا به قدرت یک ایدئولوژی نابخردانه‌ی حاکم، خود را موظف و متعهد به آزار مردم می‌دانند. در عرف جامعه‌ی امروز که نه پوشش و نه صدای زنان دیگر مسئله نیست و در شرایطی که بازگشت به محدودیت‌های پیشین هم امری بسیار بعید است، صدور چنین احکامی مصداق بارز بلاهت قدرت‌مآبانه است. بلاهتی مخلوط با لج‌بازی، زورگویی، نادانی، انتقام و صفاتی مانند این‌ها آن‌هم از نوع بچه‌گانه و کم‌خردانه! اما عده‌ای هم هم‌چنان هنر و شجاعت امثال پرستو احمدی را با دلایلی عجیب، انکار و تخطئه می‌کنند! آن زمان که کنسرتش را اجرا کرد مأمور نظام بود! وقتی دستگیرش کردند نمایش بود، آزاد که شد پروژه‌ی نظام را تمام کرده بود. حالا که به شلاق محکوم شده هم درهای بلاهتشان بر همان پاشنه می‌چرخد. شلاق بخورد یا نخورد هم برایشان فرقی نمی‌کند. برای این موجودات، این‌که کسی هنرش را عرضه کند و شجاعتش را فریاد بزند عجیب است چون خودشان جوهره و جنمش را ندارند. پرستو احمدی اما نامش را در تاریخ مبارزات مدنی آزادی‌خواهان این سرزمین جاودانه کرد. @LyricsNotes

پرستو احمدی @LyricsNotes