𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

Jealous?

میتوانم غمگین و متنفر باشم، اما از عشق و زندگی بنویسم. میتوانم در اوج شیدایی و لبخند کسی را در نوشته‌هایم دار بزنم. من تمام احساساتی هستم که از انها میترسی و مدام فرار میکنی.

تورا تنها خواهم گذاشت. با ادم‌هایی که مثل هر هزار نفر دیگر افراد زندگی‌ات فکر میکنند. چقدر خسته کننده، قابل پیشبینی و تکراری!

هیچوقت علم یا ثروت به اندازه هنر نجات‌دهنده نبوده و نیستن. هردو روزی به پایان رسیده و یا نقض خواهند شد. اما هیچکس، هیچگاه نمیتواند از درک من و فکری که هنگام خلق کردن هنر داشته‌ام ایراد بگیرد. هر نقاشی، هر متن، هر موسیقی دلیل قانع کننده و بسته‌ای دارد که تا ابد در تاریخ تولد و گذشته خواهد ماند.

بودنت رو دوست دارم، قشنگه. مثل بارون. به شرطی که پاکت سیگارم رو روی پشت بوم قایم نکرده باشم و نگران خیس شدنش نباشم. میبینی؟ من انسانم. حتی قشنگترین چیزها میتونه برام ناراحت کننده باشه. مخصوصا اگر وجود داشته باشی و بخوای چشمام رو خیس کنی. "نمیخوام وقتی کنارتم، چتر داشته باشم."

نوشتن رو به این دلیل دوست دارم که تنها جادوی باقی مونده توی جهانه، حتی بدون وجود یه چوب سحر امیز میتونی هرچیزی که دلت خواست خلق کنی.

از تنهایی تفسیر کردن اوج کذایی و نکبت‌باری جهان و زندگی انسانی خستم، بیا باهم راجبش صحبت کنیم و قهقهه بزنیم، انگار که یه فیلم کمدی رو تماشا میکنیم و همزمان دستمون توی ظرف پاپ کورن به هم میخوره. وایسا ببینم، فیزیک و زیست رو به شرط بودن تو دوست دارم.

رازی توی طلوع افتاب و سپیده دم وجود داره که غروب چرکین خورشید سالهای ساله مخفیش میکنه. من صدای مرگ صبح رو میشنوم، چیزیه فراتر از اواز نفرت انگیز قمری پشت پنجره.

امید کاذبی که تورو نکشه، قوی ترت میکنه.

I know everything, And i say nothing, never, ever.

لعنت بهش، بیخیال. هیچوقت قرار نیست با کفشام هزار مایل راه بری و بفهمی.

Do u wanna be my skin, tatoos?

#part168 بعد از دادن کارتم به اهورا و قول گرفتن راجب اینکه فقط خرج گربش رو بده و اماده شدن از خونه زدم بیرون. خداروشکر کمی پول نقد داشتم. بعد از اینکه دوش گرفتم و وسایلم رو برداشتم رفتم سمت باشگاه. وقتی که توی اتوبوس مینشستم به این فکر میکردم که هیچوقت توی هیچ دوره ای از زندگیم انقدر تنها نبودم. عملا تنها کسی که داشتم اهورا بود و اون‌هم کلا ادمی نبود که بشه زیاد روش حساب باز کرد. گاهی وقتا شدیدا من رو میترسوند. شاید راضی باشه تنها پول های توی حسابش رو بده برای پای شکسته بچه گربش و بخاطرش کتک کاری بکنه، اما اگر جلوش ادم سر میبریدن و حرف زدن به ضررش بود صداش در نمیومد. همیشه برام مثل یه پازل حل نشدنی بود. گاهی وقت‌ها کاملا رفتارهای بیمارگونه و غیر منطقی نشون میداد و توی یه موضوع خاص شدیدا افراط گر میشد. به همین دلیل همیشه تلاش میکردم نقاط ضعفم رو ازش دور نگه دارم. میدونستم که دست خودش نیست و توی شرایط بدی بزرگ شده. و این رو میدونستم که از 19 سالگی گل میکشه و تا الان قطعا یه بلایی سر واکنش های منطق گرای مغزش افتاده بود و این رو میشد از کاملا دو قطبی بودنش متوجه شد. البته که بارها تلاش کردم بفرستمش پیش یه روانپزشک، گاهی واقعا به دارو و قرص اعصاب احتیاج پیدا میکرد. اما خودش اصلا به این موضوع معتقد نبود. سعی کردم بیخیال فکر کردن به چرت و پرت‌هایی که دورتا دور فضای مغزم رو احاطه کرده بودن بشم و تا رسیدن به مقصد کمی استراحت کنم. وارد باشگاه که شدم باد خنکی به صورتم خورد و تونستم بوی اسپری بلوبری رو حس کنم. امروز سارینا اینجا نبود و این میتونست تنها اتقاق مثبتی باشه که تا این لحظه افتاده بود. توی خونه دور انگشتم چسب زخم بسته بودم، اما به شدت میسوخت. متاسفانه دفترچه و کارت ملیم همراهم نبود و نمیدونستم ایا مقدار پول نقدی که داشتم برای تقبل هزینه‌های هنگفت بیمارستان بدون بیمه کافیه یا نه. لباسام رو عوض کردم و دستکش هام رو پوشیدم. هیچوقت هدف خاصی از کیک بوکس نداشتم و صرفا چون ازش خوشم میومد تمرین میکردم. حدود یک ساعت از کلاس گذشته بود که عرقم رو با بازوم پاک کردم و موهام رو از جلوی صورتم زدم کنار. حالا کمی احساس گرما میکردم و لباسم به تنم چسبیده بود. دستکش‌هام رو باز کردم و رفتم سمت شیشه های اینه‌ای تا اب بخورم که نگاهم به غزل خورد. یه گوشه کنار راهرو ایستاده بود و بدون حرف داشت نگاهم میکرد. بطری ابم رو برداشتم و برگشتم سمتش. درحالی که درش رو باز میکردم و ازش میخوردم بهش نزدیک شدم. میتونستم ببینم که یه تیشرت گشاد سبز رنگ به تن داره که به پوست گندمیش خیلی میومد. شلوارش همون شلوار لی یخی ای بود که دیشب پوشیده بود. مثل همیشه، بدون هیچ ارایشی. از این خصوصیتش که هرچی میومد دم دستش به خودش نمیمالید خوشم میومد. _سلام. نگاهش رو از شلوارک قرمز مشکیم گرفت و با لبخند کجی گفت؛ _اومدم فاک. نگاهی به چهره خونسردش انداختم و در بطریم رو بستم. درحالی که لبخند میزدم گفتم؛ _حتما یه اشتباهی شده. به دیوار تکیه داد و درحالی که لبشو کج میکرد با همون لحن خونسرد و صدای گرفته گفت؛ _خواستی به کس دیگه ای بگی بیا بریم فاک؟ مثل سحر قریشی که موقع تتو زدن توی شرایط انسانی نبوده روی موادی چیزی بودی؟ مگه همیشه نمیگفتی هرکسی باید جنبه‌ خودشو بدونه؟ ابروهام رو کشیدم توی هم و چشمام رو تنگ کردم. حالا توی بازو ها و پاهام کمی احساس درد میکردم. دستم رو روی دیواری که بهش تکیه داده بود گذاشتم‌. _نفهمیدم چی گفتی، ولی مطمئن باش از پسر غریبه جنس نگرفتم. لبخندش پررنگ تر شد و دست به سینه ایستاد. حالا نگاهش رو به صورتم دوخته بود و از این فاصله نزدیک و توی نور میتونستم بهتر چهرش رو ببینم. ابروهاش کاملا مرتب بودن و مژه های پری داشت. موهاش همرنگ چشم‌های درشتش بود و زیر نور لامپ قهوه ای یا بلوطی به نظر میرسید. پوستش به شکل عجیبی صاف بود، انگار که تابه حال حتی یکم کرم پودر بهش نزده باشه. نگاهش رو روی بدنم بالا پایین کرد و درحالی که تکیه‌ش رو از دیوار میگرفت گفت؛ _من توی سالن منتظرتم، لباس بپوش بیا. سرم رو تکون دادم و به رفتنش چشم دوختم. از راهرو خارج شد و روی یکی از صندلی ها نشست. وقتی برگشت سمتم نگاهم رو ازش گرفتم و رفتم سمت کمد‌ها. بعد از اینکه لباسامو عوض کردم از باشگاه زدیم بیرون. هوا هنوز روشن بود و باد نسبتا خنکی میوزید و میتونستم ببینم که اسمون ابریه. امیدوار بودم امشب بارون بباره..

#part167 بدون حرف اومد طرفم و بچه گربه‌ای رو که مدام وول میخورد و میو میکرد رو گذاشت توی دستم. پشم‌های قهوه ای خاکیش حالا کمی زبر بودن و بنظر میرسید گل روشون خشک شده باشه. چشم های سبز درشتش رو دوخته بود بهم و دهنش رو باز و بسته میکرد. انقدر لاغر و سبک بود که خیال میکردم یه تیکه پر توی دستام گرفتم. اهورا_نزارش رو زمین تا من بیام. این رو گفت و رفت سمت در خونه که داد زدم؛ _کجا میری؟ جوابی بهم نداد و در رو محکم پشت سرش بست. پوفی کشیدم و به اسمون خیره شدم. خیر سرم میخواستم برم خونه دوش بگیرم، دوساعت دیگه باشگام شروع میشد و وقت زیادی نداشتم. با شنیدن صدای زنگ گوشیم از جام پریدم. درحالی که بچه گربه رو توی دستم جابه جا میکردم گوشی رو از جیبم در اوردم اما تماس دیگه قط شده بود. اسم غزل روی صفحه خودنمایی میکرد. شمارش رو گرفتم و منتظر موندم که سر بوق اول جواب داد. غزل_بله؟ نمیدونم چرا، اما احساس میکردم صداش کمی گرفتست. _سلام. حالا داشتم فکر میکردم که دقیقا چی باید بهش بگم. جوابم رو داد و سکوت کرد. _راستش من امروز میخوام برم باشگاه. غزل_مبارک باشه.. اخمام رفت توی هم و درحالی که به خودم فحش میدادم که اصلا چرا به این موجود غیر ادمیزادی زنگ زدم ادامه دادم؛ _گفتم شاید دوست داشته باشی با.. فااک. انگشتم رو از جلوی دهن بچه گربه کشیدم عقب و به زخم کوچیکی که اروم اروم باز میشد و رد خون روش خودنمایی میکرد خیره شدم. به طرز فاجعه باری میسوخت! غزل_دوست دارم که باهم فاک؟ با اینکه کم مونده بود گریم بگیره خندیدم. جونور احمقی رو که کاملا بی دلیل انگشتم رو گاز گرفته بود گذاشتم روی زمین که خودش رو کشید روی کاشی‌ها و دوید سمت مادرش. خداروشکر جای زخمم اونقدر عمیق نبود. _نه. گفتم اگه دوست داشته باشی باهام.. قبل از اینکه بخوام حرفم رو ادامه بدم از پشت خط صدای گوز اومد. برای چند ثانیه رفتم توی شک و لبام رو به هم فشردم تا نخندم. غزل_حور! خیلی احمقی! برو گمشو. میتونستم از پشت خط صدای بحث کردن و کتک کاری بشنوم. به زور خودم رو کنترل کرده بودم تا نخندم. دستم رو گرفتم جلوی دهنم که لبام خونی شد. کم کم داشتم عصبی و کلافه میشدم. یه چیزی این وسط واقعا مشکل داشت. غزل_چیزه.. کاری داشتی؟ _نه، نه. بنظرم برو دستشویی به خودت سخت نگیر. صدای خندش اومد و بعد با لحنی که به خاطر خنده خش دار شده بود گفت؛ _من نبودم. خون دستم رو به کاشی پاک کردم و موهام رو که در اثر باد ریخته بود توی صورتم زدم کنار. یه حس غریبی اومده بود سراغم. معمولا وقتی با شخصی غیر از اهورا اینطور صمیمی میشدم و بدون تیکه انداختن شوخی میکردم مغزم برام هشدار میفرستاد. حالا هردومون سکوت کرده بودیم و میتونستم صدای نفس‌های غیر مرتبش رو بشنوم. غزل_اگر قراره باهم فاک که اوکی. حرفش رو نادیده گرفتم و خیلی سریع گفتم؛ _میخواستم برم باشگاه، و بعدش یکم تاب بخورم. گفتم شاید دوست داشته باشی تا بیمارستان همراهیم کنی چون باید برم واکسن هاری بزنم. غزل_واقعا بهش نیاز داری. چیزی نگفتم که گفت؛ _ساعت چند؟ _باشگاهم 6 تموم میشه. ادرسو برات میفرستم راس همون ساعت اونجا باش. غزل_اگر تصمیم گرفتم بیام باشه. بعد از اینکه تماس رو قط کردم نفس عمیقی کشیدم و به در رنگ پریده خیره شدم. انگار داشت بهم دهن کجی میکرد. لحظه‌ای که با غزل حرف میزدم، این حس رو داشتم که فردی که توی خوابم بود یکم شبیهش بنظر میرسید. زیاد طول نکشید که کسی با ضربات محکم به در کوبید. از نوع در زدن طلبکارانش مشخص بود که اهوراست، کی میتونست طوری رفتار کنه انگار خدمه‌ش توی کاخ منتظرشن درحالی که شپش ته جیبش ملق میزد؟ رفتم سمت در و بازش کردم که با لب های پاره و زخمیش روبه رو شدم. ابروهام رو کشیدم توی هم و درحالی که از جلوی راهش میرفتم کنار گفتم؛ _از کی کتک خوردی؟ اهورا_کتک نخوردم، کتک زدم. با قدم هایی محکم وارد خونه شد. میتونستم ببینم که بازوش رو توی مشتش فشار میده. _دعوا کردی؟ بدون حرف رفت سمت باغچه و با صدایی گرفته گفت؛ _اره. _نکنه واسه گربه؟ اهورا_دیروز دیده بودم این پسر معتاده گربه هارو اذیت میکنه و کرم میریزه، الان رفتم ازش پرسیدم گفت خودش اینکارو کرده. منم زدمش. نفسم رو با خنده دادم بیرون. _واقعا احمقی. اهورا_حرف اضافه نزن و کارتتو بده باید قهوه رو ببرم دامپزشکی. خودم قسط دادم خالیم. سر راه چند گرم گل به اینو اون میفروشم پولت رو پس میدم. چند ثانیه بدون حرف نگاهش کردم. شوخی نمیکرد، کاملا جدی بود. _اهورا من کارتمو نیاز دارم. میخواستم با غزل برم تا جایی. چشماش رو تنگ کرد و گفت؛ _اون دختره مهم تره یا گربه من؟ _معلومه که هیچکدوم. ابروی من مهمتره. اخماش رو کشید توی هم و بدون اینکه چیزی بهم بگه رفت سمت خونه.