𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

#part166 فکرم درگیر اتفاقات دیشب بود. با اینکه رفتارم درست نبود و چیزهای جالبی نگفته بودم، اما اون لحظه کاملا به خودم حق میدادم. البته حالا هم زیاد احساس پشیمونی نمیکردم. درست بود که به من هیچ ربطی نداشت، اما ادم‌های زیادی اونجا بودن که یه موضوع جدید واسه غیبت و حرف در اوردن میخواستن‌. مخصوصا که خود دیانا از همشون بدتر بود و دنبال این بود که یه جوری به بقیه بفهمونه که زیادی توی چشمه. و حالا میرفت و درمورد غزل و رفتارش به بقیه چی میگفت؟ اون‌هم وقتی که من به عنوان همراه با خودم برده بودمش! اگر با من نمیومد، کاراش هیچ اهمیتی برام نداشت. نفس عمیقی کشیدم و چایم رو سر کشیدم. البته که کار خاصی نکرده بود و من یکم زیادی داشتم سخت میگرفتم. از یه دختر 19 ساله مست که احتمالا توی خانواده ازادی بزرگ شده بود چه انتظاری داشتم‌؟ اونم یکی بود مثل سارینا، یا بقیه.. خودمم از این رفتارها زیاد کرده بودم توی این سن، اما خب به کسی طوری رو ندادم که با خودش فکر کنه شخص خاصیه. این موضوع که دیانا یا بقیه ممکن بود چنین فکری با خودشون بکنن حس بدی بهم میداد. گوشیم رو از روی میز برداشتم و اسمش رو سرچ کردم. بدم نمیومد امروز باهاش برم بیرون و بهش بفهمونم که دلیل رفتار دیشبم چی بود. همونطور که گفته بودم، ممکن بود مثل تمام کسانی که بهشون رو داده بود راجبم فکر دیگه‌ای بکنه. از تصور اینکه خیال کنه حسودیم شده خندم میگرفت. انقدر سارینا تلاش کرده بود اینطوری حرصم رو دربیاره که واقعا دیگه اینجور چیز ها برام اهمیتی نداشتن. و از همه مهم تر، کسی نبود که نزدیک شدنش به دیگران ازارم بده. فقط به عنوان یه عضو جدید توی روابط دوستانه پذیرفته بودمش. داشتم به شمارش نگاه میکردم که ناخوداگاه یاد صحنه دیشب افتادم. لحظه ای که تاپش رو زد بالا، و اون پارچه کبریتی روی پوست شکمش لیز خورد و کشیده شد. اون پوست گندمی که کاملا لطیف به نظر میومد و اگر اشتباه نمیکردم اثار کبودی روش خودنمایی میکرد. باعث میشد فکر کنم که ایا با کسی بوده؟ اونم با فاصله کم از رابطش با اهورا! از اون گذشته اون طرف چطور اجازه میداد به عنوان پارتنر من به اون مهمونی بیاد‌؟ شاید خبر نداشت، در این صور غزل ادم خیانتکار و دروغگویی بود. شاید اصلا با طرف مقابل رابطه جدی نداشت، در اون صورت با هرکی که میومد دم دستش میخوابید؟ ادم‌هایی که نمیتونستم بفهمم چی توی فکرشون میگذره و چجور کسانی هستن کلافم میکردن. غزل از اونجور کسانی بود که خیال میکردی میتونی بفهمی چی توی ذهنش میگذره، اما چند ثانیه بعد دقیقا برعکس همون رو ثابت میکرد. همینکه چیز زیادی از خودش و زندگیش نمیدونستم باعث میشد برام کمی جالب باشه. تا اونجایی که فهمیده بودم، از اون دسته ادم‌هایی بود که خیلی بی دلیل اعتماد بنفس دارن. شاید زیاد چیز خاصی برای ارائه نداشت، اما همیشه طوری صحبت میکرد که انگار روی گنج نشسته، و رفتارش باعث میشد فکر کنی شاید واقعا چیزی داره که اینهمه حائز اهمیته. از اون گذشته، خیال میکردم از اون کسانی باشه که میتونه در عین متنفر بودن ازت، باهات بخوابه و بعد همونجا بکشتت. اخمام کمی رفت توی هم و قسمت سبز رنگ رو فشردم. جواب نداد. بیخیالش شدم و گوشیم رو گذاشتم روی میز. چه بهتر، میخواستم برم پانسیون یه سر به مامان بزنم. تاحالا کسی رو غیر از اهورا اونجا نبرده بودم و دلم نمیخواست ببرم. اون قسمت از شهر یه محل حفاظت شده بود که فقط به من تعلق داشت. درواقع به من و بیمارهای دیگه. صبحونم که تموم شد متوجه شدم اهورا توی خونه نیست. این رو وقتی فهمیدم که هرچی صداش زدم پاسخی دریافت نکردم. از اونجایی که در خونه باز بود امکان داشت رفته باشه بیرون. درست حدس زده بودم، توی حیاط بود و داشت با بچه گربه هایی که حالا کمی بزرگتر شده بودن ور میرفت. _بنظرم واقعا فصل جفتگیریت رسیده. بی توجه به حرفم گفت؛ _قهوه نیستش. _ولی مادرقهوه اینجاست. با لبخند کجی نگاهم کرد و رفت سمت در خونه و بازش کرد. اگر کسی با این سر و وضع میدیدش قطعا میبرد تو کوچه پس کوچه ها ترتیبش رو میداد. اهورا_تو دیروز اومدی اینجا ندیدیش؟ تکیه دادم به در و درحالی که به گربه های کوچیکی که سعی میکردن ازش بالا برن نگاه میکردم گفتم؛ _چرا فکر میکنی من وقتی باید برم تولد اکسم و نگرانم کسی که با خودم میبرم ابروم رو نبره باید به تعداد جک و جونورای تو توجه کنم؟ اخماش رفت توی هم و انگشتش رو جلوی لباش گرفت که سکوت کردم. حالا میتونستم صدای میو میوی خفه ای رو از بیرون بشنوم. خیلی سریع رفت سمت در و از خونه خارج شد. وقتی برگشت یه بچه گربه قهوه ای گرفته بود دستش که بنظر میرسید یکی از پاهاش شکسته باشه. با اینکه چندان از گربه ها خوشم نمیومد، اما با دیدنش حس خیلی بدی بهم دست داد. اخمای اهورا توی هم بود و داشت بچه گربش رو وارسی میکرد. اهورا_میدونم کار کدوم کصکشیه.

The memories, fuck.

تورا مثل شعری از خدا خواهم سرود و هرشب به وقت صبح، ظهر و شب به اذانت بندگی میکنم.

هنر را دیوانگانی خلق کردن که دنیا برایشان بیش از حد خاکستری و بی‌رنگ بود. رنگ زدن کار هیچ ادم عاقلی نیست.

دوستان منتظر فصل دوم رمان مونارک؛ [اکورد] و رمان بعدیش؛ [نارنیا] باشید.

#part165 اراز؛ خیال میکردم که توی ترمینالم. یه محوطه بزرگ درختکاری شده که جز سالن اصلیش هیچ لامپ دیگه‌ای نداشت. اتوبوس های خراب و مچاله توی جایگاه های مخصوص به خودشون قرار داشتن و از درهای بازشون گرما ساطع میشد. هوا سرد و ابری بود و مهی غلیظ سرتاسر زمین اسفالت شده رو گرفته بود و اجازه نمیداد اطرافم رو درست ببینم. حس میکردم از توی ماشین‌ها صدای پچ پچ و همهمه میاد، اما هرچی چشم میچرخوندم هیچکس رو توشون نمیدیدم. کسی کنارم بود که مدام بهم میگفت عجله کنم و تا قبل از اینکه اتوبوس اصلی راه بیوفته خودم رو به سالن برسونم. از هیکل و اندام ظریفش میشد متوجه شد که یه دختره، کلاهی به سر داشت و موهای کاملا کوتاه نامرتبش صورتش رو قاب کرده بود. توی اون لباس ها شبیه پسربچه ها بنظر میرسید، یه پسربچه با قد بلند. سالن ترمینال هم مثل بیرون پر از مه بود و چندتا موجود مشکی رنگ کوچیک خودشون رو روی زمین میکشیدن. کمی ترسیده بودم و توی اون لباس‌های نازک سردم شده بود. صدای خدافظی ای شنیدم و بعد وقتی کنار دستم رو نگاه کردم خبری از اون دختر یا پسربچه قد بلند نبود. من تنها بودم.. ‌..‌. صدای گیتار و اهنگ خوندن اهورا نمیزاشت بخوابم. نیم ساعتی میشد که مدام توی گوشم وق میزد و هیچ توجهی به اینکه تا صبح روی زمین خوابم نبرد و از سردرد مردم نمیکرد. چشمام رو باز کردم و درحالی که نگاهم رو به تخت میدوختم با اخم گفتم؛ _بلبلا هم تو فصل جفتگیریشون انقدر اواز نمیخونن، بسه دیگه سرم رو بردی. بدون اینکه دست از کشیدن دست‌هاش روی سیم‌های گیتار برداره نگاهم کرد و گفت؛ _هنر مشت محکمیه بر دهان منافق استکبارگری مثل تو. پوزخندی زدم و نگاهم رو ازش گرفتم که محکم تر اهنگ زد و ادامه داد؛ _اسمم میندازه تورو یاده یه زخم تا منو میبینه و میزنه یخ اون بدن سبزه و موهای لخت تو بغل اون بودی میدادی نخ میگه فرشتس من میدونم شیطونه حواسش به پولمه حواس من به اونه دلارم میخره واسش هرچی که گرونه نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و زدم زیر خنده. دستم رو کردم توی موهام و با لبخند گفتم؛ _تو حتی ریالم دستت نیست، به شاهی پول خرج میکنی. بعد دلارت میخره براش هرچی که گرونه؟ نگاهم رو بهش دوختم، موهای فر نامرتبش ریخته بود توی صورتش و درحالی که لباش رو به هم میفشرد با ریتم اهنگ سرش رو تکون میداد. حالا نور افتاب مستقیم بهش میتابید و پوستش رو تیره تر نشون میداد. تاپ و شلوارک قرمزی رو که میدونستم تینا واسه تولدش بهش هدیه داده بود پوشیده بود و یه لحظه باعث شد فکر کنم که ایا واسه اون اهنگ میخونه؟ البته که پوست تینا سبزه نبود و موهای لخت نداشت! چشمام رو ریز کردم و چهرش رو از نظر گذروندم. _برادر امیرعلی رو میگی؟ گیتارش رو گذاشت یه گوشه و با پوزخند نگاهم کرد. اهورا_چرا باید از اون پسر لاغر مردنی ریقو که اونقدر احمقه که کل تایم مهمونی پا منقل وایسه خوشم بیاد؟ درحالی که نفس عمیقی میکشیدم و نیم نگاهی به گوشیم مینداختم نشستم سر جام. شاید انتظار داشتم از یه فرد خاص پیام دریافت کنم، اما تنها ادم خاص زندگیم توی کما بود و اصلا نمیدونست من وجود دارم. دستمو کردم توی موهای به هم ریختم و با صدای گرفته گفتم؛ _تو خودت لاغر مردنی و ریقو نیستی؟ درضمن کل تایم مهمونی رو کنار منقل وایساده بودی گل میکشیدی. اهورا_گفتم منافق استکبارگری و هیچی از هنر حالیت نمیشه. پوفی کشیدم و نگاهم رو ازش گرفتم. اگر میتونستم با دمپایی پلاستیکی های توی دستشویی صحبت کنم و ازشون حرف بکشم موفق نمیشدم بفهمم توی ذهن این پسربچه چت و معتاد چی میگذره. هیچوقت نمیگفت قراره چه گندی بالا بیاره و همیشه وقتی میفهمیدی چه اتفاقی افتاده که تا کمر همراهش توی گل گیر میکردی. از روی زمین بلند شدم و بعد از برداشتن گوشیم از اتاق رفتم بیرون. دیشب بعد از رسوندن غزل به خونه دخترخالش، توی راه با موتور رفتیم توی دیوار. البته زیاد اتفاقی برامون نیوفتاد، فقط اینکه هنوز قسط اول نرسیده ریده شد توی جلوبندی موتورش. واقعا این پسر رو درک نمیکردم، تا خرخره مست میکرد و بعد مینشست پشت موتور. اگر یکم تند تر میرفت و وسط راه نمیفهمید فندک یادگاری پدربزرگش گم شده تا الان بین مامانم و نامزدش خوابیده بودم. خبری از صبحونه نبود، اما خداروشکر اهورا چای دم کرده بود. نشستم پشت میز و با نگاه کردن به تقویمی که به در یخچال چسبیده بود متوجه شدم امروز باشگاه دارم. اصلا حوصله تمرین کردن نداشتم. خداروشکر کلاس امروز با سارینا نبود، اصلا دلم نمیخواست توی تمریناتش وقتی که تلاش میکنه همه چیز رو برای شاگرداش توضیح بده و چسی بیاد شرکت کنم. البته که مطمئنا یه دور غیبت هممون رو میکرد. دیشب حالم زیاد خوب نبود، از پانسیون بهم زنگ زدن و خبر دادن که مامانم توی شرایط خوبی نیست و نبضش درست نمیزنه. البته که بعد متوجه شدم به خاطر یکی از داروها بوده، اما خب از استرس اینکه نکنه بمیره با همه مثل سگ رفتار کردم.

چمیدونم، مثلا امسال دوست دختر سابقتو اتیش بزن بگو بخاطر تو کردم.

About winter.

حداقل میتونم امیدوار باشم که یه روز زیر همین خاک، پایین همین اسمون باهم میخوابیم. قبرستون پر از صدای قهقهه من و توعه و باد باید اون رو به گوش زنده ها برسونه. عزیزم؛ آسمون مال ماست.

معشوق عزیزم، تو به اندازه تمام درد این‌روزهایم عمیق هستی. اگر بیشتر نباشی، کمتر از تپش سمجانه قلبم برای اندکی بیشتر زنده ماندن نخواهی بود. انچنان سریشانه دور مغزم پیچیده‌ای که هر جهت را نگاه کنم دستی، پایی، چشمی از تو سد راهم میشود. خاطراتت را باد در گوش‌هایم بی‌وقفه نجوا میکند تا مبادا ان پژواک فراموش نشدنی خنده ابدا از ته دلت، به فراموشی تکه‌های دیگر خیالاتم برود. کاش میتوانستم بگویم که دستت از اشک‌هایم نمکی تر است، به طوری که همچنان ارومیه شور چشمانم به واسطه ابشار نبودت هر لحظه لبریز باشد. اما وقت تنگ‌ است، به تنگی چشمانت موقع نگاهی کردنم. گویی میترسیدی انعکاس چهره‌ام از لای خیسی پلکانت لیز بخورد و بیرون بپرد. انگار میخواستی جلوی رفتنم را بگیری. سرت سلامت، دردش نمی‌اورم. کفش نمیپوشم. چمدان نمیبندم. کلیدی که هیچگاه دیگر نیازم نخواهد شد را بر نخواهم داشت. و در اخر؛ خداحافظی نمیکنم، چرا که من همچنان جایی میان هذیان مردمک‌های تیره رنگت زنده میمانم. در اخر تورا میبوسم و کنار میگذارم روی طاقچه؛ جایی کنار زندگی از دست رفته‌ام.

‏امشب منم دلم سیگارت میخواد، Cigarettes after sex.

من میخوام تو تنها گوشتی باشی که میخورم.

با چشماش حرف میزد و تک تک حرفاش شور بود.

اونقدر بامن باش که وقتی نگاهت میکنم اون دایره‌های زرد رنگ شب جلوم باشه.