𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

گریه کردن رو خیلی دوست دارم، مخصوصا اون گریه‌های شب قبل از برای همیشه کنار گذاشتن چیزی.

قمار اخر توام نشسته‌ای مرا ببازی.

نویسنده بودن واقعا عجیبه، بعضی روزها از خواب بیدار میشی و حس میکنی حتی نمیتونی اسمت رو بنویسی.

وقتی کسی رو فراموش کنی، دیگه دنبال اینکه بهش ثابت کنی بهش فکر نمیکنی نیستی. وقتی اهنگ غمگین گوش میدی بهش فکر نمیکنی، توی گالریت نمیگردی تا عکسای دونفره رو پاک کنی. وقتی کسی رو فراموش کنی لازم نیست فریاد بزنی که من تورو فراموش کردم. وقتی دیگه به کسی فکر نمیکنی براش چیزی نمینویسی. من اینکارهارو برات انجام نمیدم چون فراموشت کردم.

سخت ترین حس‌های دنیا مربوط به زمانی‌ هستن که تو فرد اسیب دیده و بی‌گناه ماجرا نیستی. زمانی که اشتباهی مرتکب شدی و به خاطرش خودخوری میکنی و نمیتونی با هیچکس راجبش صحبت کنی تا کمی از بار روی دوشت برداشته شه. ادم وقتی مقصر نباشه خیلی راحت تر میتونه با دردش کنار بیاد.

بعضی وقت‌ها یه نفرو میخوای، نه به خاطر رفتار خوبی که باهات داشته و یا خاطره‌های قشنگی که ساختین، بلکه به خاطر رفتار خوبی که میتوتست داشته باشه و خاطره های خوبی که میتونستین بسازین.

It's a bad moment, Not a bad life.

خب اگه خودتو گم کردی فقط کافیه دنبالش بگردی و پیداش کنی.

کاش میشد از بعضی شب‌ها انصراف داد.

من و تو مثل دو تکه خیلی دور، از یک پازل هستیم. فقط وقتی که همه چیز به هم ریخته و نامرتب باشد میتوانیم یکدیگر را لمس کنیم.

سالها بعد، حتی کلاغ‌هایی که روی سنگ قبر من میشینند هم اسم تورا خواهند دانست.

بعد از تو شب‌های من تماما تاریک شد، ستاره کوچک خیلی خیلی دور من.

من ادم ضعیفی نیستم که نتونم حقیقت رو قبول کنم و چیزی رو برای همیشه کنار بزارم، من فقط از اینکه همیشه مجبورم چیزهایی که از ته دل دوست دارم رو رها کنم تا از خودم محافظت کنم خستم.

من دوباره مشتی خاطره جمع کردم که نمیدانم باید کجای زندگی‌ام بگذارم. زیبان، اما به درد نخور و گاها مشمئز کننده. مثل شاخه لیلیومی که توی زخم گلوله درحال خونریزی فرو رفته باشد.

"به کسی که به خودش اعتماد نداره اعتماد نکن"