Letmesayit

گاهی وقتا به خودت که نگاه میکنی میبینی این بدبخت بیچاره مهترین چیزی که تو دنیا میخواد حس ””مورد اهمیت”” واقع شدنه، شاید چون کوچولو که بودی درست ندیدنت، خودت مجبور بودی دست و بالت رو جمع کنی و بزرگ شی تو ترس‌هات و تنهایی‌هات، وقتی مورد توجه «واقعی» آدم یا آدمهایی قرار میگیری قاعدتا بهت امید میده انگیزه میده بری جلو بزنی دیوارهای دور خودتو بشکونی بری تو دل ترس‌های کوچیک و بزرگت و بدوئی مثل بچه‌های کوچولو که اونقد بانمک میدوئن و به اون آدم مهمای زندگیت بگی: ببین ببین انجامش دادم. اونام یه لبخندشون برات کافیه حتی:) خب؟ ببین ولی تو عادت نداری برای کسی فقط برای همین چیزی که هستی با تمام ایرادهات مهم باشی، میدونی؟ باور نمیکنی. هیچی خواستم بگم میفهممت:* مرسی بای. -امروز ۱۸ تیر بود-