• خانه آبی •

ابرهای توی آسمون امروز پنبه‌ای‌ترینن

به نظرم خیلی قشنگه که وقتی چیزی نیاز داریم، بتونیم به زبون بیاریمش. مثلاً وقتی دلمون می‌خواد کسی کنارمون باشه، بهش بگیم: الان اگه باشی، حالم بهتره. نه اینکه منتظر بمونیم خودش بفهمه، خودش حدس بزنه و خودش بیاد. البته منظورم این نیست که آدم‌ها نباید حواسشون به هم باشه یا دیگه لازم نیست برای دیدن همدیگه تلاش کنن. اتفاقاً خیلی هم قشنگه که گاهی بدون گفتن، دیده بشیم. اما به نظرم این با نگفتن نیازهای خودمون فرق داره. من قبلاً خیلی وقت‌ها ادای آدم‌های قوی رو درمی‌آوردم. حتی وقت‌هایی که واقعاً دلم می‌خواست یکی کنارم باشه، چیزی نمی‌گفتم. شاید منتظر بودم خودش متوجه بشه، شاید هم فکر می‌کردم گفتنِ اینکه به حضور کسی احتیاج دارم، از قدرتم کم می‌کنه. اما در نهایت فقط خودم بیشتر اذیت می‌شدم. حالا فکر می‌کنم وقتی چیزی می‌خوام و می‌دونم خواستنش قرار نیست طرف مقابلم رو تحت فشار بذاره یا اذیتش کنه، چرا نگم؟ چرا نگم «بمون»، «بیا»، «الان به بودنت احتیاج دارم»؟ به نظرم پذیرفتن اینکه گاهی به حضور آدم‌ها احتیاج داریم، چیزی از استقلالمون کم نمی‌کنه. قرار نیست همیشه قوی‌ترین نسخه‌ی خودمون باشیم و همه‌چیز رو به‌تنهایی از سر بگذرونیم. شاید یکی از قشنگ‌ترین بخش‌های رابطه همین باشه؛ اینکه هم بلد باشیم دیگری رو ببینیم و هم بلد باشیم خودمون رو به دیگری نشون بدیم. من هنوز دوست دارم گاهی بدون گفتن، دیده بشم؛ اما دیگه نمی‌خوام برای دیده شدن، نیازم رو پنهان کنم. این متن پونه مقیمی منو یاد این جریان انداخت

—#مهر

دو جا توی زندگیتون سعی کنین تنها نمونين یکی وقتی ترسیدین و یکی وقتی خیلی احساس قدرت دارین آدم ها برای تعادل بین ترس و قدرت احتیاج دارن یکی دیگه کنارشون باشه توی ترس برای اینکه بتونن ببینن واقعاً با چی روبه رو هستن و شجاعانه برن جلو و توی قدرت برای اینکه یادشون بمونه حتی وقتی از پس همه چی برمیان باز هم به مراقبت و همراهی احتیاج دارن یادشون بمونه باید از خودشون هم محافظت کنن و لازم نیست چون از پس همه چی برمیان همه چی رو تنهایی انجام بدن این روزها وقتی خیلی ترسیدین به دوستتون وصل بشین وقتی هم حس کردین خیلی قدرتمندین و تنهایی از پس همه چی برمیاین باز به دوستتون وصل بشين این اتصال ها نجات دهنده ان ایگو رو متعادل میکنن و ما رو هم به همدیگه نزدیک میکنه این روزها دوباره شدت اضطراب داره بیشتر میشه پس به اتصال بیشتر از قبل احتياج داریم — پونه مقیمی 「@bluehomeplus 」

بعضی چیزارو هم با هر روشی که تعریف میکنی برای خودت تمومی نداره و هر سالی از زندگیت هم تعاریفت تغییر میکنن، به نظرم برای حرکت کردن بهتر توی هر مسیری اول باید اصول اولیه اش رو پایه ها و زیرساختشو برای خودمون معنا کنیم و بفهمیمشون برای همین مغز من همه اش دنبال معنی کردنِ زندگیه شاید

میخوام دیگه در اولین قدم دغدغه مستر شدن نداشته باشم :))

واقعا هم همونقد نسبیه زندگی که در وهله اول دوس داری نسبت گوجه اش بیشتر باشه به تخم مرغش یا برعکس؟ من دوس دارم گوجه اش بیشتر باشه بعد اینکه چه گوجه ای انتخاب میکنی ، میری از یکی که امروز گوجه رو از باغش چیده میگیری یا از تره بار میخری یا توی حیاطت خودت گوجه کاشتی بعد چجوری قاچش میکنی چقد میذاری سرخ بشه کی تخم مرغو میریزی بعد چقد ادویه میزنی زردچوبه میزنی روی گوجه ات یا میریزی روی تخم مرغت؟ لامصب هرچقد توش ریز میشم بازم جای ریز شدن داره :)) مثلا وقتی خیالت از نحوه درست کردن املت راحت شد انتخاب میکنی چه تنوعی بدی توی ساختنش یه چیز مهم میدونی چیه، اینه که چقد هَم میزنیش ، انقدری صبور و باحوصله هستی که وقتی لازم شد اونقدری که خودش حاضر بشه صبر کنی؟ اصلاً از کجا معلوم املتی که تو دوست داری، همون املتی باشه که زندگی باید برات بپزه؟ شاید زندگی هم همینه؛ یه جاهایی باید گوجه بیشتری بریزی، یه جاهایی باید ادویه رو عوض کنی، یه جاهایی هم دست از هم زدن برداری و بذاری ببینی چی از آب درمیاد. فقط امیدوارم آخرش از املتی که درست کردی خوشت بیاد؛ حتی اگه دقیقاً همونی نشده باشه که اولش توی ذهنت داشتی :))

زندگی مثه درست کردن یه املت میمونه البته من فعلا توی درست کردن املت هنوز به درجه ی مستری نرسیدم