شاید در جهانی دگر.

این همه ای کاش واسه من.

نمیدونم. تا حد زیادی خوشم نمیاد که پنجشنبه‌ها عکس بابام همچنان استوری میشه.

حس میکنم تنها نشستم یه گوشه و خودم زخم‌های خودم رو می بوسم و ترمیم میکنم‌.

با خودم حرف میزنم شاید تو بشنوی.

ولی دیدی من بیشتر دوستت داشتم؟

T.me/HellodearDarkness ..

گفت: چیزی که من در طول زندگی یاد گرفتم این بود که به هرچیزی بیش از حد بچسبی و علاقه نشون بدی، زندگی همونو ازت میگیره و از هرچیزی و هرکسی که بترسی که نکنه روزی بهش تبدیل بشی، تبدیل میشی.

من خود بلای خویشم، از خود کجا گریزم...؟

هنوز نفهمیدم چه بلایی سر اون دختری که همزمان چهارپنج تا کلاس مختلف رو در روز میرفت، اومد. چون الان نهایتا میتونم از این پهلو به اون پهلو بچرخم.

هربار که یکی گفت: می‌فهممت حقیقتا دوست داشتم دستمو بالا بیارم و محکم بکوبم تو دهن خودم(چون نمیتونستم بزنم تو دهن اون)

نمیتونم خودم رو نجات بدم. نمیتونم تنهایی اینکارو کنم. نمیتونم از این منجلاب رنج و اندوه و اهمال کاری بیام بیرون. عجب خفقانیه این کثافت.

دلم میخواد شبیه بچه‌های تخس و سرتق گریه کنم، پامو زمین بکوبم و بگم من بابامو میخوام.

سوگ میاد دستش رو میذاره روی گلوگاهم و برنمیداره. لحظه به لحظه رنج رو بهم یادآوری میکنه، منو در هم میشکنه، موهام رو سفید میکنه، چشم‌هام رو آشوب میکنه. سوگ میاد بهم میگه چندماهه که صداشو نشنیدی. سوگ میاد بهم میگه من تا اخر عمرت یادت میارم کیارو از دست دادی. سوگ بهم میگه سرکوب نکن. فراموش نکن. تجزیه نکن. سوگ قلبم رو از رنج و دلتنگی مچاله میکنه. دست‌هامو میلرزونه و هر لحظه رو زهرمارم میکنه. سوگ ایستاده. دوقدمیم. بهم میگه یادته که بار آخر طوری ازش خداحافظی کردی انگار که باز هم می‌بینیش؟ ایستاده. چشم تو چشم. بهم غم میده. یادم میاره که چندماهه صداش رو نشنیدم.