شاید در جهانی دگر.
رفتن به کانال در Telegram
شاید یه جهان دیگه واسه اینکه این جهان زندگی نکردیم وجود داشته باشه. https://t.me/the404bot?start=22d6ba3a87
نمایش بیشتر1 261
مشترکین
+124 ساعت
+47 روز
+630 روز
آرشیو پست ها
1 260
شما فکر کنید منی که استاد راهکارم دو روزه دارم به هرکی که میدونم ممکنه کمکم کنه پیام میدم که یه غلطی کنید من دارم با اورثینک پاره میشم.
1 260
Repost from جوان اول آسایشگاه.
حالا
از راهها که میگذری،
بنگر به چاههای عمیقی که من از آنها پایین خزیدهام.
ـــــ رضا براهنی
1 260
این ناشناسه چیز خوبی گفت
گفت اینایی که مارو میذارن اصلا به ما فکرم نمیکنن. حتی توی ذهنشون هم رد نمیشی. تو هیچ خاطرهایشون هم نیستی
1 260
مهمنیست اصلا. من به جواب نمیرسم و اونم منو یحتمل حذف کرده و این کاریه که منم قراره بکنم.
پس میخوابم
1 260
تمام روز این تو فکرمه که یعنی در مورد من داره چه فکری میکنه و مگه من چقدر بد بودم.
1 260
خب بگو دوستم داره میره مسافزت طولانی مدت میخوایم شب اخری که همه جمع شدن بمونیم پیش هم
1 260
Repost from Disco Shark
هرچقدر که میتونید درباره ی کسانی که در خطر اعدامن یا براشون پرونده سازی شده بنویسید، سهیل خوشدل، آرمیتا عباسی، عباس دریس، نیلوفر حامدی، الهه محمدی، و خیلی اسمای دیگه که یادم نیست و باید یادمون بمونه
1 260
من الان تغییر کردم و بر خلاف این متن پر از امید، هدف و البته ترسیام که همیشه همراه منه.
شاید فردا دوباره پوچ و کدر باشم اما الان نه. حداقل الان به فردایی امید دارم که شاید تغییری مثبت در انتظارم باشه. حداقلش تا زمانی که این امید هست راه میرم. راه میرم تا ببینم چی میشه. خسته هم که شدم میشینم ولی نمیذارم این خستگی غالب باشه. چون از این خستگی خستهام شده. میخوام باز هم راه رفتن و ساکن نبودن رو تجربه کنم هرچقدرم که نرسم. نهایتا نمیرسی دیگه نه؟
حداقلش فردا به خودم نمیگم که راه نرفتی. حداقلش حسرت نمیخورم که چرا نکردم و چرا نرفتم. نه؟
1 260
لیلیِ عزیزم،
روزهای خوب نیامدهاند و احساس میکنم نخواهند آمد. انتظار قاتلی برای روانم شده و این شبها هم که سپری نمیشوند و راستش احساس میکنم نخواهند شد. حتی زمانی که خورشید هم آن بالا با پرتوهای نازیبایش دهانمان را سرویس میکند، من خشونت شب را حس میکنم.
عزیزِ کوچکِ من، میترسم که چیزی عوض نشود و من هم عوض نشوم. شبها که لم میدهم و سیگاری آتش میزنم این اضطراب دقیقا همانند آتش سیگار از انگشتان پاهایم شروع به افروختن میکند تا زمانی که مغزم را خاکستر کند. هر لحظه که تصور میکنم اوضاع قرار است همینطور بماند خواب از چشمانم رخت میبندد و گریه پناهم میشود. میترسم. دقیقا مثل سگی که میخواهد از اتوبان رد شود. اوضاع روز به روز سختتر میشود و من دیگر تاب ندارم که منتظر روزهای روشن بمانم. دلخوشیای نیست و سراسر اندوه و ناتوانیست. میترسم از خودم ناامید شوم، میترسم همانی نشوم که با خود عهد کرده بودم. این ترس دارد مرا نابود میکند و من هم نه توان جنگیدن دارم نه جنگ را بلدم. تمام شدنم را آرزو دارم. من آدم ادامه دادن نیستم و نخواهم بود.
-نوشته در پنجشنبه/ بیست و هفت مرداد، صفر یک. ساعت چهار.
