es
Feedback

¡No caigas en manos de tramposos! Telemetrio encuentra y marca estos canales 👉 Si quieres ver la etiqueta, suscríbete

شاید در جهانی دگر.

شاید در جهانی دگر.

Ir al canal en Telegram

شاید یه جهان دیگه واسه اینکه این جهان زندگی نکردیم وجود داشته باشه. https://t.me/the404bot?start=22d6ba3a87

Mostrar más
1 261
Suscriptores
+124 horas
+47 días
+630 días
Archivo de publicaciones
شما فکر کنید منی که استاد راهکارم دو روزه دارم به هرکی که میدونم ممکنه کمکم کنه پیام میدم که یه غلطی کنید من دارم با اورثینک پاره میشم.

حالا از راه‌ها که می‌گذری، بنگر به چاه‌های عمیقی که من از آن‌ها پایین خزیده‌ام. ـــــ رضا براهنی

Yadegari.mp38.56 MB

این ناشناسه چیز خوبی گفت گفت اینایی که مارو میذارن اصلا به ما فکرم نمیکنن. حتی توی ذهنشون هم رد نمیشی. تو هیچ خاطره‌ایشون هم نیستی

مهم‌نیست اصلا. من به جواب نمیرسم و اونم منو یحتمل حذف کرده و این کاریه که منم قراره بکنم. پس میخوابم

شت شت شت شت

تمام روز این تو فکرمه که یعنی در مورد من داره چه فکری میکنه و مگه من چقدر بد بودم.

کاش میتونستم با ادما رک باشم

از اینکه ادما بهم احساس کاستی میدن متنفرم

ای‌کاش میشد بذارمش رو به روم بگم خب چته؟ چی میخوای؟ بنال

این نشخوار فکری داره منو میکشه. دارم کشته میشم

خب بگو دوستم داره میره مسافزت طولانی مدت میخوایم شب اخری که همه جمع شدن بمونیم پیش هم

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ میخام شب برم بیرون بمونم تا صبح

مسئله‌ش چیه:))

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ نگین راه های پیچوندن خانواده رو بگووو

بیاید

Repost from Disco Shark
هرچقدر که میتونید درباره ی کسانی که در خطر اعدامن یا براشون پرونده سازی شده بنویسید، سهیل خوشدل، آرمیتا عباسی، عباس دریس، نیلوفر حامدی، الهه محمدی، و خیلی اسمای دیگه که یادم نیست و باید یادمون بمونه

من الان تغییر کردم و بر خلاف این متن پر از امید، هدف و البته ترسی‌ام که همیشه همراه‌ منه. شاید فردا دوباره پوچ و کدر باشم اما الان نه. حداقل الان به فردایی امید دارم که شاید تغییری مثبت در انتظارم باشه. حداقلش تا زمانی که این امید هست راه میرم. راه میرم تا ببینم چی میشه. خسته هم که شدم می‌شینم ولی نمیذارم این خستگی غالب باشه. چون از این خستگی خسته‌ام شده. میخوام باز هم راه رفتن و ساکن نبودن رو تجربه کنم هرچقدرم که نرسم. نهایتا نمیرسی دیگه نه؟ حداقلش فردا به خودم نمیگم که راه نرفتی. حداقلش حسرت نمیخورم که چرا نکردم و چرا نرفتم. نه؟

لیلیِ عزیزم، روزهای خوب نیامده‌اند و احساس می‌کنم نخواهند آمد. انتظار قاتلی برای روانم شده و این شب‌ها هم که سپری نمی‌شوند و راستش احساس می‌کنم نخواهند شد. حتی زمانی که خورشید هم آن بالا با پرتوهای نازیبایش دهانمان را سرویس می‌کند، من خشونت شب را حس می‌کنم. عزیزِ کوچکِ من، می‌ترسم که چیزی عوض نشود و من هم عوض نشوم. شب‌ها که لم میدهم و سیگاری آتش میزنم این اضطراب دقیقا همانند آتش سیگار از انگشتان پاهایم شروع به افروختن می‌کند تا زمانی که مغزم را خاکستر کند. هر لحظه که تصور می‌کنم اوضاع قرار است همینطور بماند خواب از چشمانم رخت می‌بندد و گریه پناهم می‌شود. می‌ترسم. دقیقا مثل سگی که میخواهد از اتوبان رد شود. اوضاع روز به روز سخت‌تر می‌شود و من دیگر تاب ندارم که منتظر روزهای روشن بمانم. دلخوشی‌ای نیست و سراسر اندوه و ناتوانیست. می‌ترسم از خودم ناامید شوم، می‌ترسم همانی نشوم که با خود عهد کرده بودم. این ترس دارد مرا نابود می‌کند و من هم نه توان جنگیدن دارم نه جنگ را بلدم. تمام شدنم را آرزو دارم. من آدم ادامه دادن نیستم و نخواهم بود. -نوشته در پنجشنبه/ بیست و هفت مرداد، صفر یک. ساعت چهار.