می رقصیدیم با والهای آبی

بسیاری از جاها، جنگلی وجود داره که می‌گن نباید واردش شد. حتی کسایی که به کار در کوهستان عادت دارن احساس می‌کنن چیزی اونجاست. ناگهان ترسی بهشون غلبه می‌کنه و کم‌کم تبدیل به یه رسم می‌شه که از بعضی مکان‌ها دوری کنن. چنین جاهایی واقعاً وجود دارن. نمی‌دونم چه چیزی در آن‌هاست، اما فکر می‌کنم واقعی‌ان... دنیا بسیار فراتر از چیزی است که بتوانیم با پنج حس خود درکش کنیم. این جهان فقط برای انسان‌ها وجود نداره. به همین دلیل، به گمانم وجود چنین چیزهایی کاملاً طبیعی باشه. برای همین فکر می‌کنم اشتباهه که به طبیعت فقط از دریچهٔ سودمندی نگاه کنیم؛ اینکه بگیم باید از جنگل‌ها محافظت کرد، چون برای انسان ضروری‌اند... چیزی که منو نگران می‌کنه اینه که برای من، جنگلِ ژرف به نوعی با تاریکیِ ژرفِ قلبم پیوند خورده. احساس می‌کنم اگر اون جنگل از میان بره، تاریکیِ درون قلبم هم محو خواهد شد و در نتیجه، وجودم کم‌عمق‌تر و تهی‌تر می‌شه. Hayao Miyazaki, “Totoro Was Not Made as a Nostalgia Piece” in Starting Point: 1979-1996