ومیض| نورِ لطیف

ماشاءالله مبارک باشد. روم به دیوار، روم به دیوار، چرا دست‌خط عرب‌ها یک دست‌خط دکتریه خاصی در درونشان دارند؟ به همان مقدارِ ناخوانا بودن دست‌خط دکتران نه‌ها. اما تا حدودی.

برای رقیق شدنِ قلبت. برای این‌که دقایقی دنیا از یاد ببری..

+قالت: أنا حين أحزن، لستُ جميلة _قال: إن القمر جميلاٌ حتى في الخسوف.. #قلم #مجاهده_سین

. از زیبایی این متن فقط می‌توان گفت: الحمدلله علی نعمه الاسلام..

ظلم، توجیه ناپذیر است دوستان. نه وقتی پدر و مادر به بهانه تربیت، فرزندشان را شکنجه می‌کنند؛ نه وقتی فرزندِ قوی و تنومند، به بهانه وقت‌گیر بودن، به والدینِ پیر و کهنسالش بی‌توجهی می‌کند؛ و نه وقتی معلم، دانش‌آموز را بابت ندانستن، تنبیه می‌کند. جایگاه، قدرت یا سن، هیچ‌کدام اجازه نمی‌دهند که به کسی ظلم شود. ظلم، حتی در این همه موقعیت، باز هم توجیه‌ناپذیر است. #مجاهده_سین

نعمت‌هایی که از شدت حضور، عادی پنداشته شده‌اند. یادمان باشد، ثروت واقعی، عدد و رقم نیست. ثروت واقعی، داشتن همسری است که در سختی‌ها صبور و وفادار باشد، و داشتن پدر و مادر و خواهر و برادری است که بدانیم حتی اگر تمام دنیا با ما بجنگد، آن‌ها در کنارمان می‌ایستند. مادیات می‌گذرد، اما خانواده خوب هیچ‌گاه تغییر نمی کند. ثروت حقیقی و واقعی، در داشتن آدم‌های خوب در زندگی است، نه در داشتن پول‌های بیشتر. #مجاهده_سین

ثروت واقعی، یک خانواده خوب همه ما ثروت‌هایی داریم که به هیچ از یک حساب‌های بانکی‌مان اضافه نمی‌شود، چرا که گوهرهایی هستند که ارزششان چیزی فراتر از جواهرات است. آنها کسانی نیستند جز؛ خانواده. وجود پدر و ارتباطی که میان خواهر و برادرهاست. خانواده، تنها پناهگاهی است که وقتی طوفان‌های زندگی به سراغمان می‌آید، آنان به جای رها کردن، سپرِ ما می‌شوند. اما چقدر تلخ و غم‌انگیز است وقتی می‌بینیم این ثروت‌های بی‌بدیل، قربانی چند متر مال دنیا و چند سکه بی‌ارزش می‌شوند. می‌بینم کسانی را که به خاطر مال و منال، هر هفته پله‌های دادگاه را بالا و پایین می‌کنند؛ خواهر و برداری که به جای اینکه در فراز و نشیب این دنیا دست یکدیگر را بگیرند، رو در روی هم می‌نشینند تا با چشمانی پر از کینه، خصوصی‌ترین مسائل خود را پیش روی یک بیگانه (قاضی) به زبان بیاورند. آن‌ها نمی‌دانند که با هر شکایت، در واقع دارند خود را از درون از بین می‌برند. #مجاهده_سین

ثروت واقعی، یک خانواده خوب همه ما ثروت‌هایی داریم که به هیچ از یک حساب‌های بانکی‌مان اضافه نمی‌شود، چرا که گوهرهایی هستند که ارزششان چیزی فراتر از جواهرات است. آنها کسانی نیستند جز؛ خانواده. وجود پدر و ارتباطی که میان خواهر و برادرهاست. خانواده، تنها پناهگاهی است که وقتی طوفان‌های زندگی به سراغمان می‌آید، آنان به جای رها کردن، سپرِ ما می‌شوند. اما چقدر تلخ و غم‌انگیز است وقتی می‌بینیم این ثروت‌های بی‌بدیل، قربانی چند متر مال دنیا و چند سکه بی‌ارزش می‌شوند. می‌بینم کسانی را که به خاطر مال و منال، هر هفته پله‌های دادگاه را بالا و پایین می‌کنند؛ خواهر و برداری که به جای اینکه در فراز و نشیب این دنیا دست یکدیگر را بگیرند، رو در روی هم می‌نشینند تا با چشمانی پر از کینه، خصوصی‌ترین مسائل خود را پیش روی یک بیگانه (قاضی) به زبان بیاورند. آن‌ها نمی‌دانند که با هر شکایت، در واقع دارند خود را از درون از بین می‌برند. یادمان باشد، ثروت واقعی، عدد و رقم نیست. ثروت واقعی، داشتن همسری است که در سختی‌ها صبور و وفادار باشد، و داشتن خواهر و برادری است که بدانیم حتی اگر تمام دنیا با ما بجنگد، آن‌ها در کنارمان می‌ایستند. مادیات می‌گذرد، اما زخم‌های ناشی از تفرقه میان خانواده، تا ابد بر روح انسان می‌ماند. ثروتِ واقعی، در داشتن آدم‌های خوب در زندگی است، نه در داشتن پول‌های بیشتر.

اینا رو کجا می‌میفرستید؟ حرف‌های من رو تحلیل می‌کنید؟!! فعلا از حملات ناپاکستان ناراحت و غمگین و عصبانیم... بهتره برم

پروژه آمریکا رو دولت پاکستانِ خبیث(خبیث را چند بار بخوانید) پیش میبره‌، همونجایی که وقتی دولت افغانستان پایگاه بگرام رو به آمریکا نداد، ترامپ تهدید کرد با ندادن پایگاه اتفاق بدی میفته. که اداره و حاکمیت اتفاقات بد رو واگذار کرد به جیره بگیر و قرضدار کل جهان یعنی پاکستان. پاکستان میانجی دعوا شده و شهباز شریف قلاده‌ی متحرک آمریکا از اون لبخندهای... به این جریان میزنه. اما چه وقت و چه زمان بشکه‌های زرد رو پیشکش پاکستان کنن الله اعلم.. اما من برای آن روز بی‌صبرانه منتظرم. این پیام با عصبانیت نوشته شده با عصبانیت بخوانیدش. #مجاهده_سین

شکرانگی بعد از واقعه. وقتی کمی به گذشته بازمی‌گردیم و حوادث و وقایع را در ذهن مرور می‌کنیم، تازه متوجه چیزهایی می‌شویم که در آن لحظات سخت، اصلا به چشممان نمی‌آمدند و از درک آنان عاجز بودیم. انگار از یک جاده‌ی پرپیچ و خم و صعب‌العبور گذشته بودیم که فقط به لطف و کمک خدا توانستیم از آن رد شویم. اما حالا که گذشته است، طعم شکرانگی را حس می‌کنیم، انگار آن سختی‌ها درس‌هایی بودند که تازه قدرشان را فهمیدیم. سختی از یا رفته و شکر دوباره جان گرفته. #مجاهده_سین

الله الله (:"

تمنای آب از سراب؟ توقعاتی به اندازه‌ی ظرفیت و پیمانه. نمی‌توان از نیستی، هستی را مطالبه کرد و نمی‌توان از نبود، بود را خواست. به طور کلی، کسی که مهارتی نیاموخته، توقع انجام، از او، در آن حیطه خطاست! به جای کندوکاو و جست‌وجو کردن عبث و زمان‌بر در وجود دیگران، واقع‌بین باش و هر آن‌که را، آن‌گونه هست بپذیر؛ که تمنای آب از سراب، جز تشنگی سرانجامی ندارد. #مجاهده_سین

ایا اسلام دین صلح است؟ از بسیاری از مسلمانان شنیده می‌شود که می‌گویند: اسلام دین صلح است به ویژه در غرب، زمانی که تلاش می‌کنند از دین خود در مقابل دین باوران دفاع کنند، می‌گویند: اسلام دین صلح است، درمقابل، غیر مسلمانان می‌گویند: چگونه می‌گویید اسلام دین صلح است درحالی که این آیه نزد شما درقرآن است و بیان می‌دارد که با آنان بجنگید. بقره ۱۹۳، انفال۳۹. ارائه دهنده: دکتر ایاد قنیبی حفظه‌الله.

سوره بقره. بسم الله را شروع کردم و آیه به آیه جلو رفتم. صفحه‌ چهار، پنج، شش. به هشت و نه رسیدم، دیدم دیگر توان ادامه ندارم. از همان ابتدای بسم‌الله در دلم غوغایی به پا بود. از ساعت آمدنِ همیشگی‌اش گذشته بود. مصحف را بستم و گوشی را برداشتم و زنگ زدم، جوابی نشنیدم. دلم؟ مثل سیر و سرکه می‌جوشید. خیال‌ها و گمان‌های تاریک را، شیطان یکی پس از دیگری به خوردم می‌داد؛ بفرما این، بفرما این یکی.. هر آن قریب بود آن‌ها را قی کنم. آمد. و تمام آن تعارف‌های مسموم آن نابکار را برایش گفتم.. #مجاهده_سین

در یک لحظه، چنان جرقه‌ای به ذهنت خطور می‌کند که باید معادله‌ها را کنار بگذاری و فقط و فقط دست به دعا برداری. آن لحظه خیلی شگفت‌انگیز است. #مجاهده_سین

در ادامه باید اضافه کرد که تغافل، تنها در نشیدن و سکوت گوش‌ها خلاصه نمی‌شود. بلکه در دیدنی که عمقش ندیدن است نیز معنا می‌گردد. یعنی، دیدن همه چیز و انتخاب آگاهانه‌ برای ندیدن. #مجاهده_سین

سکوتی آگاهانه درباره هنر نشنیدن یا همان «تغافل» چیزی شنیده‌ای؟ پاسخ، درمورد چیزی بدون‌شک از شنیدن می‌آید؛ اما اگر پاسخی ندهیم یعنی چیزی‌هم نشنیده‌ایم. شنیدن یک امری غیر ‌اختیاری است و در کنترل ما نیست است. شاید این خود هنری بزرگ باشد که در برابر شنیده‌ها، هزاران پاسخ و گفتنی در ذهن داشته باشی، اما «تغافل» را برگزینی. بسیاری از حرف‌ها نیازی به پاسخ ندارند. گاهی تنها از سر جبر یا ضرورت، باید بشنویم‌شان، بی‌آنکه چیزی بر زبان آوریم. تغافل دقیقا همین است؛ شنیدن و آگاه شدن از سر بی‌اختیاری، اما در عین حال گذشتن و چنان رفتار کردن که گویی هیچ نشنیده‌ایم. #مجاهده_سین