ومیض| نورِ لطیف

امروز اصلا تصور نمی‌کردم ساکن یک کلان‌شهر و شهری شلوغ باشم؛ گویی یکی از اهالی روستایی کوچک، در نزدیکی دامنه‌ی کوهی بلند و استوار شده بودم. کوه‌ها در نزدیک‌ترین فاصله‌ی ممکن بودند؛ آنقدر نزدیک که گویی می‌شد عظمتشان را با تمام وجود احساس کرد. انگار اگر بیشتر راه می‌رفتم به کوه می‌رسیدم. آسمان چنان پایین آمده بود که خیال می‌کردی اگر روی پنجه‌ی پا بایستی، دستت به آن خواهد رسید و ابرها آنقدر نزدیگ بودند که اگر دست دراز می‌کردی، تمامشان در مشتت جا می‌گرفت. پرندگان، انگار از سر شوق، بالای سرم به پرواز درآمده بودند و بی‌وقفه در آسمان می‌چرخیدند. اگر آدمها را فاکتور می‌گرفتم انگار جهان برای لحظاتی از عجله‌ی همیشگی‌اش دست کشیده بود. امروز همه‌چیز روشن‌تر، زلال‌تر و نزدیک‌تر بود.. #مجاهده_سین