مصدع اوقات

قبلا واسه فهمیدن میزان آلودگی هوا باید دنبال برج میلاد میگشتیم ببینیم معلومه یا نه الان چهارتا خیابون اونور تر هم لود نشده، باید برم جلوتر تا مپ باز شه. حشمت کرایست @zhazhkha

یک ساعته که گریه نکردم و به نظرم این یه رکورد فوق‌العاده‌ست.

کاش این زندگی مادرجنده یه‌جوری رفتار کنه که اجازه بده دو دقیقه این کیرم رو از توش دربیارم. خسته شدم بخدا

وقتی یه مرد میگه: "دخترا جنده شدن، به همه میدن" باید اینجوری بشنویدش: ‏"کونم داره از این میسوزه که دخترا دوست پسر دارن و مشکلی با سکس ندارن، اما دهن من نمیرینن و واسه همین دارم گریه میکنم" مادر اره ها @zhazhkha

📃 رشته توییت: 🔹 با یه کِرِم صورت تو‌ دستش رو به دوربین می‌گه «خیلی خری اگه پارتنرت فلان کارها رو باهات کرد و تیپ‌پا از رابطه ننداختیش بیرون.» شرم دادن و تحقیر کردن آدم‌ها در نقطه‌ی آسیب پذیری‌شون، می‌تونه نوعی پاسخ به صدای شرمِ درونی‌ شده باشه. مثلاً فرض کنین: 🔹 در کودکی، مادری داریم که با هرچیزی که ما دوست داریم، به اسم اینکه صلاحِ ما رو بهتر می‌دونه مخالفت می‌کنه. اگر هم اعتراض کنیم، تبدیل می‌شیم به یه بچه‌ی قدرنشناس و بی‌عقل. پس به مرور در ما یه ادراکی شکل می‌گیره که اگر چیزی رو دوست داریم که به صلاح‌مون نیست، خیلی خریم و شرم بر ما. 🔹 و خب این درد خیلی عمیقه. برای همین هرجا فرصت پیدا کنیم، فشارِ این درد و خشمِ نهانی که از مادر داریم رو روی بقیه خالی می‌کنیم. مثلا اگر آدم‌هایی رو می‌بینیم که به چیزی علاقه دارن که به صلاح‌شون نیست، بهشون می‌گیم خیلی بی‌عقل و خرین. همون کاری که مادر با ما کرده. 🔹 قبل از تولید محتوا، برید پیشِ یک متخصص امن و حال این شرم عمیقِ درونی شده رو خوب کنین که لحظه به لحظه روی فالوئرهاتون سر ریز نشه. شرم دادن به آدم‌ها در دردهاشون، شده بهانه جذب فالوئر. بیرون گود می‌شینیم و بدون اینکه از تاریخچه‌ی درد آدم‌ها خبر داشته باشیم، به این و اون می‌گیم خر. 🔹 روانشناس در اتاق درمان خیلی وقت‌ها با فردی در ارتباطه که می‌دونه چی براش خوبه و چی بده ولی احساسِ قدرت نمی‌کنه تا بر اساسش عمل کنه. اینجا روانشناس دنبال زخم می‌گرده. برای مثال: 🔹 دختری که پارتنرش وسط اتوبان از ماشین پرتش می‌کنه بیرون ولی هنوز پیگیرِ پسره است، یه زخمی درونش سرباز کرده و قطعا در رابطه با هر کسی، یه جورِ خاصی خون‌ریزی می‌کنه. با پدر یه جور، با پارتنر یه جور. این دختر، همینجوریش درگیر شرمه. بیشتر شرم دادن بهش چه کمکی می‌کنه؟ 🔹 اگر به اسم خیر و صلاحِ بقیه، بهشون شرم می‌دین، شما توی همون چرخه‌ی آسیبین، فقط اون تعداد فالوئر، نمی‌ذاره زخم‌تون رو ببینین. «Javad Foroozan» @sut_tw

لطفا قبل از مصرف تکان دهید

پول دادن به عنوان کادوی تولد به دانشجو یعنی بیا عزیزم با کادوت برا خودت پیاز سیب‌زمینی و دستمال کاغذی و مایع لباسشویی بخر

زنده بودن برای من خالی از معناست، خالی از هر معنایی که می‌تونه بهم جون ببخشه و از کف این زمین سرد بلندم کنه. مثل مرد میانسالی‌ام که تو پیج فیکی که با عکس زن‌های توپر و سفید درست شده و تو کپشن نوشته شده «خیلی تنهام»، شماره‌ش رو کامنت میکنه و عکس پروفایلش هم یه سلفی از خودش رو مبل خونشونه‌.

هروقت احساس کردی زشت هستی و نیاز داری یه آدم زشت ببینی تا احساس بهتری پیدا کنی برو جلو آینه

یه مرحله‌ای از ادایی بودن وجود داره که طرف اصلا علاقه‌‌ای به خود فرانسوی نداره و تلاشی هم برای یادگیریش نمیکنه، ولی باز تا یه پست سیاه و سفید میبینه که یه زن سیگار دستشه و فرانسوی حرف میزنه سریع لایکش می‌کنه یا بیوش رو به فرانسوی مینویسه و اگه یه وقت به فرانسوی بهش بگی کس ننت احتمالا تاییدش میکنه. حالا یک مرحله‌ی بسیار پست‌تری از این هم وجود داره و اون برای خایه‌مال‌های زبان عربی صدق می‌کنه. شخص یه جمله‌ی عربی رو با ترجمه‌ش توییت میکنه، جمله رو که می‌خونی میبینی سطح ادبیاتش یه‌چیز تو مایه‌های «سلام چطوری منم خوبم»‍ه. یعنی خودش هم می‌دونه جمله به قدری کسشر هست که اگه به فارسی بنویستش معنای خاصی نمی‌ده؛ ولی خب واقعیتش «إستَفعَلَ یَستَفعِلُ إستِفعال😔💔🥀»

کسی از یاسوج تو این چنل هست؟ اگه آره کیرم تو شهرتون

بابا تو رو خدا دست بردارید از این پینترست بیچاره. واقعا فکر می‌کنید «پینترستی» خطاب کردن چیزی قراره خیلی هنری و زیباش کنه؟ ای مادر هنر رو که گاییدید شما.